Πριν πολύ καιρό είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο "Η άκοπη δημοκρατία και η άχρηστη εργασία."  Το παραθέτω επικαιροποιημένο.

 Άχρηστη εργασία  

Ακούγεται περίεργα.  Θυμίζει λίγο  τις σκηνές με τους φυλακισμένους μιας άλλης εποχής που σπάγανε πέτρες για να μην μένουν άπραγοι.  Εκεί τα καταναγκαστικά έργα ήταν μέρος της τιμωρίας. Το παραγόμενο αποτέλεσμα μηδενικό.

Ο κατάδικος  στο τέλος της ημέρας κατάκοπος γύριζε πίσω στο κελί του. Προφανώς είχε δουλέψει και σκληρά μάλιστα.

Αν λόγου χάριν απαιτείται μια αχρηστη σφραγίδα σε κάποια φάση της διαδικασίας ο μεν υπάλληλος που βάζει απανωτά σφραγίδες κουράζεται και αισθάνεται ότι κάτι κάνει,  η δε διαδικασία επιβραδύνεται και  με αποτέλεσμα να προκαλούνται άλλα προβλήματα

 Αυτά όσον αφορά τους μύθους περί τεμπελιάς. Πράγματι οι Έλληνες δεν δουλεύουν λιγώτερο. 

Η διόγκωση του Δημοσίου όμως στηρίχτηκε στην φόρμουλα της άχρηστης εργασίας. Που σημαίνει ότι, πέρα απο τη βολική φιλολογία περι κοπριτών και άλλα τέτοια, υπάρχει μια μεγάλη ομάδα που δουλεύει, δηλαδή κουράζεται αλλά δεν παράγει επειδή απλούστατα ο σχεδιασμός της εργασιας ήταν η τελευταία προτεραιότητα των σχεδιαστών του συστήματος. Δηλαδή των πολιτικών και των κομμάτων.

Αυτό που προείχε ήταν η ικανοποίηση του πάγιου αιτήματος των ψηφοφόρων για εργασία. 

Το δικαίωμα στην εργασία επεβλήθη του λογικού προαπαιτούμενου, η εργασια αυτή να είναι αναγκαία, παραγωγική και ανταποδοτική.

Με το “βάθεμα” της δημοκρατίας εισήχθησαν και άλλα αρνητικά κριτήρια αναφορικά με τα χαρακτηριστικά της εργασίας.

1ον) Η ποιοτική αξιολόγηση θεωρήθηκε ύποπτη,

2ον) Η εργασία έπρεπε να  είναι τυποποιημένη όσον αφορά το χρόνο και την ένταση. Λες και δεν υπάρχουν περίοδοι που είναι αναγκαία η εντατικοποίση του ρυθμού προκειμένου να καλυφθούν οι απαιτήσεις που υπήρχαν. 

Εμείς όμως φερόμαστε σαν να μην υπήρχαν.

3ον) Ο χρόνος του Δημοσίου ήταν άλλος απο τον χρόνο της πραγματικής ζωής.

 Η αξιολόγηση των εργαζομένων, που προτάθηκε σαν η αναγκαία και σωτήρια τομή δεν αρκεί.

 Δεν απαντά στο πρόβλημα της βέλτιστης διαδικασίας παραγωγής. Ζητάει  ευθύνες στα χαρτιά  από τον υπάλληλο απαλλάσσοντας όμως κάποιους άλλους (ποιούς άραγε;) από την ευθύνη της αξιολόγησης του συνολικά παραγόμενου αποτελέσματος.

Δεν  απαντάει στο υπέρτερο πρόβλημα του παράλογου σχεδιασμού. Και φυσικά όσο μεγαλύτερη είναι μια δομή χωρίς λόγο (ή μάλλον για τους γνωστούς λόγους)  τόσο περισσότερη άχρηστη εργασία έχουμε  

Η χώρα μας πληρώνει και θα πληρώσει ακόμα πιο πολύ το παράδοξο του υπαλλήλου που προσφέρει άχρηστη εργασία. Πώς όμως φτάσαμε στην άχρηστη εργασία; Ήταν απότοκο της άκοπης Δημοκρατίας.

Η άκοπη Δημοκρατία

Μιας Δημοκρατίας που στο όνομα της λαϊκής επιταγής σύρθηκε στην άνευ προϋποθέσεων παραχώρηση προνομίων, επιδομάτων βυθίζοντας την οικονομία στο καθοδικό σπιράλ του αυξανόμενου δανεισμού χάριν της συνέχισης των πολιτικών αυτών πρακτικών .

Η κοινωνική συνοχή αποτέλεσε για πολλούς πολιτικούς το άλλοθι για να διορίζουν αφειδώς. Η συμπόνοια για την αγωνία του άνεργου έπαιρνε μορφή διόγκωσης των υπηρεσιών και εθισμού σε ύποτες πρακτικές.

Στην Ελλάδα δεν δίνουμε έμφαση στις διαδικασίες αλλά στις δομές. 

Οταν έχουμε ένα πρόβλημα δεν κοιτάμε να το λύσουμε με αναδιάταξη του υπάρχοντος δυναμικού,  αντίθετα φιάχνουμε μια καινούργια υπηρεσία.

Ετσι κατέληξε ο δημοσιος τομέας να μοιάζει με τα παλιά αγροτόσπιτα που ήσαν άθροισμα παρατεταγμένων χωριστών δωματίων που είχαν φιαχτεί ανάλογα με τις ανάγκες και τα διαθέσιμα μέσα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Η έννοια της εσωτερικής συνοχής του κτίσματος δεν υπήρχε.  Μόνο στο μυαλό των ανθρώπων που το κατοικούσαν,  το εβλεπαν σαν ολότητα και το αγαπούσαν αφού ήταν το σπίτι τους. 

Ετσι η εργασία απο μια ηθική επιταγή και αγαθό μιας συντεταγμένης κοινωνίας έγινε μονομερής απαίτηση αλλά και δέλεαρ με σκοπό την οικοδόμηση μιας αμοιβαία επωφελούς σχέσης.  

Όπου υπάρχουν πάτρωνες υπάρχουν και πελάτες και το αντίστροφο.

 Έτσι αντάμα προχώρησαν η άχρηστη εργασία και η άκοπη δημοκρατία.  Κι αν κάτι τρομάζει τώρα και μιλάμε για τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής, είναι η κατάρρευση αυτού του ιδιότυπου κοινωνικού συβολαίου μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων εξαιτίας των χρεών των ελλειμμάτων και της μειωμένης ανταγωνιστικότητας.

Εν τω μεταξύ πρέπει να συμμαζέψουμε το μαγαζί  κι αυτό πονάει. 

Γιώργος Λιγνός

Εδώ και καιρό δεν έχω διάθεση να γράψω. Τα αυτιά ολοένα και περισσοτέρων φίλων μου είναι βουλωμένα. Δεν ξέρω αν  εμποδίζουν την ακοή τους οι  κραυγές θυμού και πόνου γύρω μας ή κατά κάποιο τρόπο οι ίδιοι αρνούνται να ακούσουν. 

Ειναι  δύσκολο να ξεχωρίσουμε το  αίτιο και το αιτιατό  σε  στιγμές μεγάλης έντασης και δυσκολίας.

Τα κλειστά αυτιά  συχνά κρύβουν πίσω τους μία βεβαιότητα απόψεων.  Κρύβουν ακόμα μια άρνηση να αναγνωρίσουμε λογική βάση, έστω και ισχνή στα επιχειρήματα  της άλλης πλευράς.  

Εδώ και καιρό κατρακυλάμε προς στην επικράτεια του  "ο θάνατός σου η ζωή μου". Σύμφωνα με με μία θεωρία conflict management, απο τις λίγες που δεν θεωρούν ότι όλα λύνονται, αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχει η πιθανότητα του "θανάτου" δηλαδή της μη επίλυσης,  βρισκόμαστε δύο τρία στάδια πριν το τελευταίο που ειναι το  together in to the abyss

Οι ακραίες φωνές ένθεν κακείθεν μέσω ενός βολικού ετεροσπροσδιορισμού και μιας εύκολης ενοχοποίησης της άλλης πλευράς,  νομιμοποιούν απόλυτα τη δική τους συλλογιστική και πρακτική.

Στην πορεία αυτή πρός την τελική σύγκρουση οι αντιπαρατιθέμενες απόψεις συσπειρώνουν ολοένα και περισσότερο κόσμο. Απλούς καθημερινούς ανθρώπους που πολλές φορές για τυχαίους  λόγους βρίσκονται αντιμέτωποι με τον δογματικό παραλογισμό της άλλης πλευράς.

Έτσι χτίζονται σιγά σιγά οι στρατοί.  

Η πατρίδα μας έχει μπεί σε ένα τούνελ. Κι όπως στα ταξίδια με πλοίο κάποια στιγμή χάνεται το λιμάνι απ τα μάτια σου έτσι και στο τούνελ χάνεται το φώς. 

Ακούς μόνο την ηχώ της φωνής σου. Στη περίπτωσή μας οι φωνές είναι πολλές. Και επειδή είναι πολλές, δεν ξέρεις απο που έρχονται, χάνοντας έτσι και την ικανότητα προσανατολισμού.

Σε τέτοιες συνθήκες μόνο κάποιος που έχει κάποιο φως, ένα φακό λογου χάριν,  μπορεί να επιβιώσει και να βοηθήσει τους άλλους. Αρκεί οι άλλοι να μην τον σκοτώσουν για να πάρουν το φώς και  να μην αλληλοσκοτωθούν στη συνέχεια.

Υπάρχει ακόμα ένα άλλο ενδεχόμενο που πολλοί απο σας αρνείστε να το δεχτείτε. Το ενδεχόμενο να εμφανιστεί κάποιος με ένα φακό στο χέρι αλλά στο άλλο να κρατάει ένα πιστόλι. Ή ακόμα χειρότερα να έχει μαζί του κι άλλους με πιστόλια.

Υπάρχει ακόμα λίγο φώς που μας ακολουθεί  απο την απομακρυσμένη εισοδο του τούνελ. Είναι η μνήμη αυτού που ζήσαμε, των όμορφων ημερών που χάθηκαν.

Δεν έχουμε μπεί για τα καλά στο τούνελ.

Επιμένουμε να ακούμε τους αποτυχημένους προφήτες, του χρυσού και των κοιτασμάτων του ουρανίου, του μετέωρου σοσιαλισμού, του ανεξάρτητου κι υπερήφανου ελληνικού Έθνους, των ανεξέλεγκτων ελεύθερων αγορών  που θα τα ρυθμίσουν όλα μαγικά εξαφανίζοντας μαζί τα πτώματα και την παγκόσμια οικονομική φούσκα. Και δυστυχώς ανεχόμαστε τους ταχυδακτυλουργούς της ατολμίας, της μετριότητας, του "κι εγώ ελπίζω να τη βολέψω"***

Ομως το τούνελ μπροστά μας είναι βαθύ και μακρύ.

Θα επιβιώσουν όσοι μπορούν να δώσουν το χέρι τους στον πλαϊνο τους, όσοι μπορούν να εμπιστευτούνε, όσοι μπορούν να συνεισφέρουν σε φρόνημα κι όχι σε κλάψα. Όσοι δεν θα πίνουν παραπάνω νερό στερώντας το απ τους άλλους, όσοι θα μάθουν να δίνουν και να παίρνουν, όχι να πετάνε και να αρπάζουν. 

Ελα μωρέ, θα πειτε, είσαι ευφάνταστος και ηθικολόγος. 

Δε πειράζει.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ 

Γιώργος Λιγνός

(εχω πάψει από καιρό να είμαι Μαικήνας) 

Σας αποχαιρετώ με τούτο το κείμενο. Το blog θα παραμείνει στον αέρα αν και η προθεσή μου είναι να το κλεισω, αλλά δεν ξέρω πώς. Που ξέρεις ισως το κείμενο αυτό φανεί χρήσιμο.

Ευχαριστώ για την συντροφιά, τους διαλόγους, τις σκέψεις και την συμπάθεια.

***  (γνωστό βιβλίο με εκθέσεις μαθητών Δημοτικού απο σχολείο της Νάπολης)

Εντελώς πρόσφατα με αφορμή το θάνατο του Νιλ μενα του ﷽κικό άρθρο της Αγγλικήση του.Άρμστρονγκ  πληροφορηθήκαμε για  την εσφαλμένη αντίληψη που είχαμε της ιστορικής φράσης που είπε πατώντας πάνω στο φεγγάρι: «Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο , ένα μεγάλο για την ανθρωπότητα».

Στην πραγματικότητα λόγω της κακής μετάδοσης του ήχου, δεν ακούστηκε το άρθρο της Αγγλικής γλώσσας a,  κάτι που μετά  μερικές δεκαετίες μετά μέσω μίας ψηφιακής επεξεργασίας του πρωτόπυπου υλικού το «ανακάλυψαν» δίνοντας μία ελαφρά διαφορετική σημασία στα λεγόμενα του θρυλικού αστροναύτη.

« μου με τηνή ενασχίσητα και το Σση του.Ένα μικ μου με τηνή ενασχίσητα και το Σση του.ρό βήμα για ένα άνθρωπο , ένα μεγάλο για την ανθρωπότητα.» Εδώ το άρθρο a  είναι αόριστο, σημαίνει δηλαδή «έναν άνθρωπο» . Ο Άρμστρονγκ ήταν ένας άνθρωπος, τίποτε άλλο.  Δεν ήταν ο Άνθρωπος με την έννοια της ανθρωπότητας. Η σωστή ανάγνωση της φράσης βάζει τα πράγματα στη θέση τους και σε ένα άλλο επίπεδο. 

Ο Άρμστρονγκ προφανώς είχε επίγνωση ότι ήταν ένας μοναδικά τυχερός άνθρωπος, αλλά με τη φράση του αυτή διέσωσε την έννοια του μέτρου. Σε σχέση με την Ανθρωπότητα και το Σύμπαν ήταν ένας άνθρωπος. Το γνώριζε.   μου με τηνή ενασχίσητα και το Σση του.Ένα χρόνο μετά  τοποθετήθηκε σε υπηρεσία  γραφείου ενώ αργότερα δίδαξε και στο Πανεπισ μου με τηνή ενασχίσητα και το Σση του.τήμιο του Σακραμέντο και δεν έπαψε να  είναι επαγγελματικά δημιουργικός. Είπατε κάτι; Ούτε βεντετισμοί ούτε τίποτε.

Η μικρή αυτή ενασχόλησή μου με την σημασία της χρήσης ή μή, ορθής ή λάθεμένης των άρθρων, μου έφερε στο νού τη χρήση του άρθρου πριν το επίθετο ενός πολιτικού.  Ο Αντώνης ο Σαμαράς, ο Αλέξης ο Τσίπρας ακούμε να λέει  ο εκνευριστικά μελό εκπρόσωπος της σοβαρής δημοσιογραφίας  σε σοβαρό κανάλι.

Παλαιότερα, δηλαδή τη δεκαετία του 80’, ο λαός μας σε μία υπαρξιακά συμπλεγματική ανάγκη  να νοιώθει κοντά στους «ηγέτες» του χρησιμοποιούσε το μικρό τους όνομα.  Την ίδια στιγμή ο δημοσιογραφικός κόσμος τηρούσε τις συμβάσεις και χρησιμοποιούσε το το επώνυμο μαζί ή χωρίς το όνομα αλλά πάντα με την χρήση του αναγκαίου κος / κα.

Σήμερα το κος έφυγε αλλά η οικειότητα έμεινε στην υβριδική της μορφή  μέσω της παρεμβολής των άρθρων       (ο ,η)  που έχουν λειτουργία οριστικού άρθρου.  Δηλαδή μεταξύ των πολλών Αντώνηδων γύρω μας, είμαστε παρέα άλλωστε, μιλάμε για τον Αντώνη τον Σαμαρά. Έτσι, για να είμαστε σαφείς...

Να το ξαναπώ: Δυστυχώς  είμαστε παρέα.  Και την αγένεια νομιμοποιούμε καταργώντας το κος/ κα και  δημοκρατική οικειότητα πουλάμε  και όλα αυτά χωρίς να θεωρηθούμε αγενείς ή αμόρφωτοι.  «ς του, ﷽﷽﷽ροσφορανεε σαφεν ταργόλπριν το επΌλα σε ένα τακτοποιημένα.» 

ς του, ﷽﷽﷽ροσφορανεε σαφεν ταργόλπριν το επΌσο για αυτούς που θέλουμε να νοιώθουμε κοντά μας, στην πραγματικότητα είναι πολύ μακριά μας, αφού και απο το Πρυτανείο δέχονται να σιτίζονται εσαεί, σε αναγνώριση της προσφοράς τους (ανάλογη μεταχείριση όπως του Άρμστρονγκ θα την θεωρούσαν προσβλητική) και θα εξακολουθούν να συμπεριφέρονται λες και κατέκτησαν το Φεγγάρι  μόνοι τους. Το ελληνικό φεγγάρι της φαντασίας μας.

.λων,﷽﷽﷽﷽﷽θεητικρων όπως της κας νριν το επΑς μάθουμε να δίνουμε σημασία στα ασήμαντα, όπως ένα γραμματικό άρθρο, και μετά σιγά σιγά θα μάθουμε και την έννοια του μέτρου, και όλων των άλλων που υπερηφάνως ισχυριζόμαστε ότι προσφέραμε στον πλανήτη. 

Πρός το παρόν  πιθανόν τα διαχειρίζονται άλλοι καλύτερα.

ΥΓ Η «ταπεινή» επιστροφή διαφόρων όπως της Λούκας της  Κατσέλη στο πανεπιστήμιο, του Χρήστου του  Πρωτόπαπα στο Δ.Σ της Εθνικής Τράπεζας (αλήθεια γιατί;) και πολλών άλλων, μόνο σαν ενοχλητικό καλαμπούρι   εκληφθεί. Ακόμα περιμένουμε επίσης τον Κώστα τον Καραμανλή να διδάξει σε πανεπιστήμιο των ΗΠΑ, ενώ με αγωνία ακούσαμε κάτι παρόμοιο για τον Γιώργο τον Παπανδρέου.

Η Ελλάδα βουλιάζει σε έναν ακήρυχτο πόλεμο με την κοινή λογική και την έννοια του πάλαι ποτέ ισχυρού μας χαρτιού, του μέτρου, όχι της μεζούρας ή του νιοστού οικονομικού μέτρου, που θα πάρουν οι εξουσιοδοτημένοι  και απο εμάς σωτήρες μας, αλλά του άλλου του παλαιού, του  άριστου μέτρου, δηλαδή του αυτοελέγχου, της συστολής και της σύνεσης όπως πρέτρεπε ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος, ένας απο τους 7 σοφούς.

Η έλλειψη μέτρου στον λόγο, η αλλιώς αμετροέπεια,  έχει δυστυχώς φωλιάσει για τα καλά στα θολωμένα μας μυαλά. Χρησιμοποιώ δε το κτητικό «μας» γιατί δεν θέλω να αυτοεξαιρεθούμε, όλοι εμείς που με ζυγισμένες φράσεις και στρωτό λόγο διατυπώνουμε τα επιχειρήματά  και τις σκέψεις μας.

Το   facebook, τα blogs, το twitter και τα δεκάδες κοινωνικά δίκτυα  μας έχουν φέρει καταμεσής της Αρχαίας Αγοράς ή για τους πιο κοσμογυρισμένους  στην περίφημη πριν απο χρόνια Hyde Park speakers corner , όπου ένας μπόμπης φύλαγε το δικαίωμά σου να πείς ακόμα και παλαβομάρες. Θα μου πείτε πιο πολύ σύμβολο και λιγώτερο ουσία ή κεκτημένο, αφού οι ενοχλητικές φωνές έτσι κι αλλιώς θα αισθανθούν το χνώτο της όποιας εξουσίας. Προσωπικά πάντως δεν είμαι σίγουρος, ότι ήταν άνευ ουσίας η συμβολική τούτη διαδικα μας ﷽﷽﷽﷽﷽εθείνι πλέον κεκτημλευμβολικσία.

Το αγορεύειν είναι πλέον κεκτημένο. Δεν υπάρχει καν ο κήρυκας για να απευθύνει το ερώτημα «τις βούλεται αγορεύειν»  που είχε κατά την γνώμη μου και χαρακτήρα υπενθύμισης  του δικαιώματος αλλά και προτροπής.  Που σημαίνει ακόμα, ότι οι πολίτες το ζύγιζαν πριν μιλήσουν. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το μέτρο ήταν εκεί.

Σήμερα μπορείς ελεύθερα είτε να μιλήσεις είτε να γράψεις.

Ο δημόσιος λόγος είναι σχεδόν επιβεβλημένος. Ακόμα κι αν τα λεγόμενά σου είναι κοινοτυπίες. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως τα ίδια τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης  σχεδόν εκβιαστικά σου βγάζουν τα λόγια και τις σκέψεις απο το στόμα και το μυαλό σέρνοντάς σε σε ένα χορό κενολογίας, αφού πρέπει κάτι να δηλώσεις αν ειδικά είσαι «σελέμπριτης», χωρίς βέβαια να υστερεί η  γειτόνισσα του θύματος ή ο μέσος περαστικός πολίτης, που με τις δηλώσεις του προσδίδει δημοκρατική νομιμοποίηση και αντικειμενικότητα στο ρεπορτάζ.

Το στοχαστικό ύφος, η αναφορά στις κλασσικές αξίες και η προσπάθεια ανάδειξης μιας σκεπσημο﷽﷽﷽﷽﷽﷽μόσιος λόγος. Και δαθός τα ικτόμενης περσόνας  είναι εμφανής αν αφιερώσετε ελάχιστο χρόνο διαβάζονταςσημο﷽﷽﷽﷽﷽﷽μόσιος λόγος. Και δαθός τα ικάζοντας , σε ιστοσελίδες που δεν συνηθίζετε, τις δηλώσεις διαφόρων επωνύμων .

«Δεν τιμωρώ τις κόρες μου»



«Η επαγγελματική καταξίωση είναι ένα τίποτα μπροστά στο να νιώσω σωστή μάνα»



“ Ο,τιδήποτε κάνω, σκέφτομαι πρώτα τα παιδιά μου και τον άντρα μου”



«Ως οικογένεια ποτέ δεν κάναμε σπατάλες»



Γιατί δεν θέλω να φωτογραφίζουν τα παιδιά μου;



«Δημιούργησα πρόβλημα στη γυναίκα και τα παιδιά μου»



«Φοβόμουν πάρα πολύ για τα παιδιά. Για τον εαυτό μου τι να φοβάμαι»



Όλα αυτά φευ είναι δημόσιος λόγος. Και διόλου λιγώτερο ισχυρός απο τον άλλο τον επίσημο. Αυτόν που δεν έχει πρόβλημα να επικαλεσθεί την Παναγιά, τις αρετές του εθνους και το πεπρωμένο μας, αλλά και την αλληλεγγύη του σ. Τσάβες ή την θαραλλέα στάση του Κορρέα που "ξωπέταξε τους διεθνείς τοκογλύφους" ή για να πάμε στα πιο άμεσα  αυτόν που δηλώνει πως τούτη τη φορά το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο και πως θα χτυπήσουμε αμείλικτα την φοροδιαφυγή.

Το πρόβλημα είναι ότι κινούμαστε σαν το εκκρεμές ανάμεσα στις εκδοχές του εύκολα εκφερόμενου δημόσιου λόγου.

Είτε της τέρψης, είτε της βαθιάς σκέψης. Δυστυχώς και οι δύο είναι υποτιθέμενες.  Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.

Αν δεν σιωπήσουμε, αν δεν κλείσουμε στόμα, γραφίδα και αυτιά, αν δεν μάθουμε να αναζητούμε μικρές ή μεγάλες περιόδους νοήμονος σιωπής, όταν με το καλό αποκαλυφθεί το νέο τοπίο, εμείς θα συμπεριφερόμaστε όπως παλιά. Με τα ίδια μυαλά  που μας έφεραν εδώ.

Υγ  Με κείμενό μου αυτό αποχαιρετώ το  facebook για όσο περισσότερο αντέξω. Κάτι σαν μακροβούτι δηλαδή.

Στεκόταν εκεί, μονάχο στη μέση του πουθενά, όμορφο, ασπρισμένο, στολισμένο με 2 πλαστικά στεφάνια, που ωστόσο αρκούσαν χάρις το κόκκινο χρώμα τους να δόσουν την επισημότητα και το νόημα που έχανε απο την ακατανόητη  σε κάθε βιαστικό οδηγό εκτός τόπου θεση του.

Ήταν ένα ακόμα προσκυνητάρι,  από τα χιλιάδες που στολίζουν τις διασταυρώσεις και τα σημεία παγίδες του επαρχιακού οδικού δικτύου κρατώντας ζωντανή, ποιός ξέρει, τη μνήμη του αγαπημένου που χάθηκε σε εκείνο το σημείο. 

Η θέση του φάνταζε παράλογη, αφού ήταν πιο πέρα απο το δρόμο που οδηγούσα. Κι όπως έχουμε συνηθίσει τα “στολίδια” αυτά να βρίσκονται στην άκρη του δρόμου δεξιά ή αριστερά, ο νους μου δεν πήγε στην θλιβερή αιτία που το έστησε εκεί, παρά στην εκτός κανονικής πορείας θέση του.

Η εξήγηση ήταν όμως απλή αφού η χάραξη του νέου δρόμου, που καταργούσε τις περιττές στροφές, έστελνε το προσκυνητάρι μας εκτός τόπου. Στο πλάϊ του εγκαταλελειμμένου δρόμου.

Ο χρόνος όμως δεν παύει, όσο υπάρχει μνήμη.   

Το ταπεινό προσκυνητάρι, κατάλοιπο και σύμβολο μιας  αρχέγονης   αισθητικής και παράδοσης  πένθους  λειτουργούσε ακόμα.  Όσο η μάνα , η αδελφή , ή η γυναίκα  θα πηγαίνει για να ανάψει το καντήλι, να αλλάξει τα πλαστικά λουλούδια εστω, και να κάψει λίγο λιβάνι στο θυμιατήρι.

Η μνήμη βλέπετε έχει το δικό της χρόνο και  το δικό της τόπο.

Αλλοίμονο αν μπορούσε να την εξαφανίσει μια υπερσύγχρονη λεωφόρος.

Ευτυχώς δηλαδή.