Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


4382 αναγνώστες
Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016
12:44

Πάνε μήνες τώρα που  έγραψα σε τούτο εδώ το blog. 

Με παρέσυρε η αμεσότητα του facebook. 

Κι  όμως πόσο  λάθος έκανα. 

Γιατί με τόσες αναρτήσεις, τόσα σχόλια, στο τέλος  πάλι αισθάνομαι ότι η επικοινωνία που τάχα έχουμε  είναι μια σύμβαση;  

Χιλιάδες  κομψά συγκαλυμμένοι μονόλογοι.

Αν δεν τα καταφέρνεις να νοιώθεις καλά χωρίς το facebook, εκείνο δεν θα σου λύσει το πρόβλημα,  το αντίθετο μάλιστα, θα το συγκαλύψει.

Πίσω στη μοναξιά του blog λοιπόν. 

Κι ότι ήθελε προκύψει.

 

 

Το σχόλιό σας
19454 αναγνώστες
Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015
15:51

Αν κάτι με στοιχειώνει  πέρα από αναλύσεις, εκτιμήσεις για τις αντοχές των παικτών  και θεωρίες παιγνίων είναι η αναδρομή στον ψυχισμό της Αριστεράς, ιδιαίτερα δε των άκαπνων επαναστατών.

Όταν μεγαλώνεις  ακούγοντας ιστορίες για  εκείνους που δεν υπέγραψαν  την περίφημη δήλωση που τους ζητούσαν οι νικητές του Εμφυλίου, είτε απο προσωπικό γινάτι είτε απο το φόβο μην στιγματιστούν απο το Κόμμα, το δεύτερο όμως  δεν στο έχουν πεί ποτέ, όταν έχεις   συγγενείς που πλήρωσαν βαρύ τίμημα, όταν μπαίνοντας στον κλειστό κόσμο των οργανώσεων της Αριστεράς γνωρίζεις πολλούς απο τους πρωταγωνιστές ή δευτεραγωνιστές της μακρινής εκείνης εποχής,  χτίζεται μέσα σου το δέος για το φορτίο που η γενιά των πατεράδων και των παπούδων της Αριστεράς κουβάλησε.

Άλλες φορές με αξιοπρέπεια κι άλλες φορές με  εκπτώσεις ή ακόμα χειρότερα με  εγκληματικές συμπεριφορές ,  που κι αυτές απομένει σε εσένα να τις ανακαλύψεις κατεβάζοντας απο το βάθρο αυτούς που κάποτε  λάτρεψες, κι ας παλεύεις μέσα σου να βρείς ένα τρόπο να συμβιβάσεις την παράλογη πίστη τους σε ένα ανθρωποφαγικό κόμμα, κρατώντας αποσπασματικά τη γοητευτική φιγούρα του Ν. Μπελογιάννη με το γαρύφαλο και του Πλουμπίδη που  πεισματικά αρνήθηκε να δεί την αλήθεια της προδοσίας απο το ίδιο του το Κόμμα.

Τα κουκουλώνεις λοιπόν άρον άρον και  προχωράς κρατώντας την μακριά ιστορία των αγώνων, λες και για τις συμφορές  δεν υπάρχουν φταίχτες και όλα τα σχέδια  είναι σε μια πελώρια ιστορική εκκρεμότητα και απλά  περιμενουν  να εκπληρωθούν.

Κλείνεις τα αυτιά σου και τα μάτια σου. Κι εκεί που το 1989 γκρεμιζόταν ευτυχώς αναιμακτα το Σοβιετικό μπλοκ και μαζί του το κομμουνιστικό ευαγγέλιο εσύ επιλέγεις να πάς σε αυτούς που δεν άκουσαν το βρόντο. 

Ο κόσμος που χτίστηκε μετά το 1989 δεν ήταν ρόδινος. Ομως εσύ αναζητούσες καθαρές απαντήσεις. Μεγαλωμένος με το Μανιχαϊκο μοντέλο του  πολεμιστή του Καλού εναντίων των δυνάμεων του σκότους προσπάθησες με ξαναστήσεις μια δική σου θεωρία, ένα κράμα  θυμού και αγανάκτησης  για την αδικία,  καταγγελίας , επαναστατικού τσαμπουκά, ανάκατα με τακτικισμούς , ελιγμούς κια όλα αυτά  χωρίς να απαντήσεις αν το θεωρητικό υλικο των παπούδων σου ήταν της προκοπής  ή όχι.

Μέσα απο μια  πλειοδοσία καταγγελίας και υπόσχέσων, εκμεταλλευόμενος τα τραγικά λάθη αλαζονείας και φαυλότητας των αντιπάλων σου ή του συστήματος   όπως για χρόνια το έλεγες,  άρχισες σιγά σιγά να χτίζεις το αφήγημά σου.

Όμως σε στοιχειώνει το γεγονός οτι δεν δοκιμάστηκες κι εσύ. 

Έτσι αποζητάς απελπισμένα   να αποδείξεις οτι είσαι  κι εσύ λεβέντης και ήρωας.

Αισθάνεσαι βαρύ το φορτίο της ιστορικής ευθύνης. 

Μόνο που η Ιστορία για σένα  βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που τα ερμηνεύεις με ρομαντική διάθεση. 

Μιλάς για ηθικά πρωτεία  και ανεκπλήρωτα οράματα.

Ζείς στο κόσμο της φαντασίας κι είσαι πρόθυμος να ρισκάρεις  τα πάντα γιατί αυτή θα είναι η στιγμή της προσωπικής σου δικαίωσης. 

Νοιώθεις ασφάλεια απο αυτούς που σε  κοιταζουν με ελπίδα. 

Επιτέλους  θα περασεις κι εσύ στη χορεία των αγωνιστών και των ηρώων.  

Ήρθε η ώρα να πείς το δικό σου :  "  "Aμές δέ γ' εσσόμεθα πολλώ κάρρονες"  (εμείς θα γίνουμε καλύτεροί σας)

Την ιερή σου μανία φοβάμαι  κι αυτήν προσπαθω να κάνω ορατή σε πολλούς αφελείς που σε ακολουθούν.

Η ζωή ήταν πάντοτε γεμάτη useful idiots.

Το ξέρω καλά  γιατι  έχω υπάρξει κι εγώ στη ζωή  μου τέτοιος , πολλές φορές.

Βλέπεις οι ιδέες έχουν τη δική τους γοητεία.

Η εφαρμογή τους όμως   είναι ζόρικη και καμιά φορά προκαλεί πολύ πόνο σε πολλούς.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
12403 αναγνώστες
Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015
22:16

 Σε θυμάμαι ακόμα στην πρώτη σου συνέντευξη, ολίγον πρωτότυπη πρέπει να ομολογήσω, αφού την έδωσες στην συντακτικη ομάδα των Schooligans,  ένθετο για τους μαθητές της  πάλαι ποτέ προοδευτικής Ελευθεροτυπίας .

Ήταν ακόμα οι εποχές αθώες. Όλα ξεκίνησαν σαν ένα παιχνίδι. 

Ο πολιτικός σου πατέρας, ο Αλαβάνος, είχε δηλώσει άλλωστε στις εκλογές του 2007 "καλωσορίζουμε τους ταραξίες στην κάλπη" 

Η αρχή έγινε με την εύκολη επίκληση του συσσωρευμένου θυμού των νέων για  ένα σύστημα που  κατέρρεε αργά και σταθερά στερώντας τους την δυνατότητα να πιστεύουν πως έχουν μέλλον.

 

Όχι, δεν είμαι απο αυτούς που πιστεύουν ότι η νεανική εξέγερση του 2008, υπέκρυπτε χαβαλέ και άρνηση των νέων να υποβληθούν σε κόπους.  Άλλωστε τα επιχειρήματα της συντηρητικής παράταξης ότι αριστεροί γίνονται οι τεμπέληδες και οι ανίκανοι πάντα με ενοχλούσαν. 

 

Πλην όμως με ευθύνη του νυν θνήσκοντος πολιτικού συστήματος μετετράπησαν οι πολίτες σε πελάτες, αφού πέρασαν όλα τα στάδια. Στην αρχή  επαίτες, αργότερα αιτούντες και στο τέλος απαιτούντες.

Η ιδιότυπη κοινωνική πραγματικότητα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων, όπου η πλειοψηφία των παιδιών που έμπαιναν στο Πανεπιστήμιο  ήσαν αγροτικών και εργατικών οικογενειών, όταν εσύ πια  ανέβηκες στην θέση του Προέδρου του ΣΥΝ, είχε ήδη ανατραπεί.

Πολύ πριν περιθωριοποιηθεί για τα καλά η μικρομεσαία τάξη, κάτι που ολοκληρώθηκε με το μνημόνιο, , έβλεπε τα παιδιά της να βρίσκουν κλειστές πόρτες. 

Το θνήσκον πολιτικό σύστημα εδώ και πολλά χρόνια παρέτεινε την επιβίωσή του με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και το φτηνό ευρώ. Ακόμα και εντός μνημονίου κυβερνούσε με γνώμονα τις πελατειακές της σχέσεις.

Ο θυμός φούντωνε.

Και εσύ περίμενες.

Για να είμαστε ρεαλιστές δεν κέρδισες την παρτίδα. Οι αντίπαλοί σου είναι  τραγικά απαράδεκτοι. 

Έχεις κάθε λόγο να μιλάς εξ ονόματος του λαού.  

Να ξέρεις όμως ότι τα θαύματα κρατάνε τρείς μέρες.

Βάλε φόρους, δέσμευσε ακίνητα, φορολόγησε ακόμα και ζημιογόνες επιχειρήσεις αλλά να ξέρεις ότι οι περιθωριοποιημένοι μικροαστοί και μεσοαστοί που βλέπουν σε σένα τον συνεχιστή του αδιέξοδου  οράματος της δίκαιης κοινωνίας που τους έταξε ο Αντρέας είναι οι πιο σκληροί κριτές.

Όσο γρήγορα συσπειρώνονται άλλο τόσο βίαια εκδικούνται αυτόν που νομίζουν ότι τους εξαπάτησε. 

Μετά την διάψευση του "λεφτά υπάρχουν" ο χρόνος δοκιμής κάθε νέας πολιτικής πρότασης είναι απελπιστικά μικρός.

Θα πρέπει γρήγορα , πολύ γρήγορα να ταίσεις τον κόσμο, να του εξασφαλίσεις βενζίνη και πετρέλαιο. 

Κι όλα αυτά όταν θα έχει ξεκινήσει μια παγκόσμια εκστρατεία απέναντι στην Ελλάδα που θα οδηγήσει στον αφανισμό του τουρισμού και σε κατάρρευση των ασφαλιστικών καλύψεων που απαιτούνται για τις εισαγωγές.

Οι εφοπλιστές "απάτριδες και  πουλημένοι"  όπως ήταν  πάντα (φαντάζομαι να συμφωνείς) θα πάρουν τα πλοία τους απο την ελληνική σημαία και θα κλείσει και αυτή η πηγή ρευστού.  

Οι μεγαλοκαρχαρίες έχουν ήδη τακτοποιηθεί. Αλλιώς δεν θα ήσαν μεγαλοκαρχαρίες. 

Βέβαια όπως λένε οι σύντροφοί σου της Αντικαπιταλιστικής Πολιτικης Ομάδας μιας απο τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ :  

Στα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε την ανάγκη της εκλαΐκευσης της προσέγγισης του «αδύναμου κρίκου»  προς τον λαό σαν στοιχείο μαζικής προπαγάνδας της προοπτικής και ευόδωσης των προσπαθειών του. Στην πραγματικότητα σαν ένα νέο τρόπο προπαγάνδισης του σοσιαλιστικού οράματος στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης».

Φυσικά  με γελάκι οι σοβαροί του κόμματός σου θα μας πούν   "ε , εντάξει δεν θα αποφασίζουν αυτοί" 

'Η μήπως την ώρα που θα αδειάζουν τα ρεζερβουάρ και θα γουργουρίζουν τα στομάχια, θα κάνεις  ιδεολογική δουλειά, θα εκπαιδεύεις και θα προετοιμάζεις το λαό, οπως προτείνει ο Κ. Λαπαβίτσας;   

Εκτός αν πιστεύεις οτι  τα προσήλυτοι  στελέχη του παλαιού ενιαίου ΠΑΣΟΚ και οι συν αυτοίς θυμωμένοι ψηφοφόροι ήσαν πλανημένοι. Η χάρις του Θεού, τελευταία εχεις πολλές επαφές μαζί του,  αλλά και του λαού είναι απειρος, ως εκ τούτου μπορείς να πιστεύεις πως είναι έτοιμοι να αφήσουν τον παλιό κόσμο και τις συνήθειές του πίσω τους.

Μακάρι να τα καταφέρεις. Προσωπικά όμως δεν το πιστεύω. 

Η τελευταία  ελπίδα πολλών είναι να παίζεις πόκα. Να είναι όλα μια μπλόφα που θα σου βγεί. Δυστυχώς αυτό το επιθυμούν και αυτοί που σε φοβούνται κι οι περισότεροι  απο αυτούς που θα σε ψηφίσουν. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι ιδεοληπτικοί και αυθεντικοί που δεν θα τό 'θελαν , αλλά για τέτοια είμαστε τώρα;

Τότε ναι θα μπορείς σιγά σιγά και εσύ να γίνεις κατι περισσότερο απο ένας  νέος Αντρέας. Το όνομα Αλέξης θα αποκτήσει το δικό του αυτοτελή συμβολισμό.  Θα μπορέσεις τότε να αλλάξεις ρότα,  να αφήσεις το δικό σου χνάρι στην ιστορια της Ελλάδας  και δεν θα χρειαστεί να αποδείξεις την πίστη σου στο Σοσιαλισμό. 

 

 Μακάρι να τα πίστευεις όλα. Μακάρι αυτά που λενε οι συνιστώσες να μπορούσαν  να δοκιμαστούν χωρίς πόνο και θυσίες. 

Ο σύντροφός σου απο άλλη συνιστώσα Γιώργος Πάντζας έχει ανεβάσει στην ιστοσελίδα του ΔΗΚΙ το παρακάτω απόσπασμα απο λόγο του Αρη Βελουχιώτη στη Λαμία : 

"Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας ήτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα... πολλοί «έξυπνοι», ανάμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η Ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ΄ αλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία Ελληνική φυλή. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη. " 

Δεν του βγήκε του Άρη, προφανώς λες να δοκιμάσεις εσύ.

Εγώ πάντως λέω πως ήρθε ο καιρός  να τελειώνουμε κάποτε με τις αυταπάτες και τους μύθους του προδομένου λαού. 

Μην μου κρατάς κακία ε;

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
722 αναγνώστες
Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015
10:42

Η περίπτωση του κατά τα άλλα ευειδούς και ευγενούς βουλευτή κου Οικονόμου, ο οποίος ξεκινησε απο το ΠΑΣΟΚ, πήγε στη ΔΗΜΑΡ και θα κοσμίσει το ψηφοδέλτιο επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας,  μου έφερε στο νου μια αντίστοιχη οδηγία απο το χώρο του ποδοσφαίρου, το οποιο επαξιως έχει τροφοδοτήσει την Τοπικη Αυτοδιοίκηση και έχει παλεύει να βελτιώσει τη θέση του στην κεντρικη πολτικη σκηνή

 

Στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2015 κάθε σωματείο μπορεί να αποκτά με μεταγραφήαπεριόριστο αριθμό ποδοσφαιριστών, έστω κι αν αυτοί έχουν εγγραφεί στο σωματείο από το οποίο θα μεταγραφούν, κατά την περίοδο των θερινών μεταγραφών – επανεγγραφών (καλοκαίρι 2014).

Πολυ απλά δεν εχει σημασία πόσο καιρό είσαι γραμμένος στο προηγούμενο σωματείο  και καλά καλά δεν έχεις κλεισει χρόνο ,  μπορείς όμως να πάς όπου θες, αρκεί να σε καλέσουν. 

Το πρόβλημα με τις πολιτικές μεταγραφές είναι οτι δεν παίρνει λεφτά το Πολιτικό Σωματείο απο το οποίο φεύγεις, αν και υπάρχουν αρκετοί αρχηγοί που δεν είναι αχάριστοι  με όμορους σχηματισμούς.

Βέβαια υπάρχει και το θέμα της αισθητικής  και του ήθους οπως φερ' ειπείν με την προσχώρηση της γοητευτικής κα Γκερέκου  στη Νέα Δημοκρατία, θέμα το οποίο με πολύ σαφή τρόπο επεσήμανε η κα Καϊλή, αφού η χρήση του όρου   αντιαισθητικός απο τον κο Βενιζέλο  αποδυναμώθηκε για τους γνωστούς λόγους. Εξ ου και η κομψοτάτη κα Καϊλή επανέφερε το θέμα.

Αντιστοίχως βλέπουμε μεταγγραφές στελεχών από χώρους που ενώ με σφροδρότητα στηλίτευαν το πελατειακό κράτος , την ύστατη ώρα αποφασιζουν να συστρατευθούν με το ένα ή τον άλλο μεγάλα κόμματα, κάνοντας την υπέρτατη προσωπική θυσία για τη σωτηρία της πατρίδος.

Το πολυ ενδιαφέρον με τούτη τη μεταγραφική περίοδο είναι η επαναφορά ηθικών ερωτημάτων στο προσκήνιο, γιαυτό και όλοι ασχολούνται με τα κίνητρα των μεταγραφομένων.  Καθημερινά παρακολουθούμε δίκες προθέσεων των υποψηφίων απο ψηφοφόρους.  Ως εαν υπάρχουν απειρα ηθικόμετρα σε τούτη τη χώρα κι καθένας έχει το δικό του.

Τελειώνω αυτο το μικρό και μάλλον ασόβαρο σημειωμά μου λέγοντας ότι ποτέ στην ιστορία αυτού του τόπου, όσο την εχω ζήσει, δεν μπορούσα να   κατανοήσω καλύτερα τους λόγους που  ένας φίλος ή άλλη φίλη θα ψηφίσουν αυτο που λένε, είτε αυτο ειναι ΣΥΡΙΖΑ ή Νεα Δημοκρατία, ή ΔΗΠΑΡ - ΠΑΣΟΚ  (ή ΠΑΣΟΚ -ΔΗΠΑΡ) ή ΠΟΤΑΜΙ ή ΚΚΕ, αντε και ΔΗΜΑΡ και Κι Δη Σο, ελεύθεροι ανθρωποι είμαστε. 

Και ελπίζω πως μέσα απο το αυτό το πολλαπλό σκίσιμο ,σιγά σιγά και βασανιστικά θα αρχίσουμε να κταλαβαινουμε την έννοια των συγκλίσεων και των συνεργειών. Οπως οι ΔΑΝΟΙ . Μόνο που εμεις δεν γίναμε ακόμα ΔΑΝΙΑ του Νότου.  

Οι απαντήσεις στο ΓΙΑΤΙ είναι τόσες πολλές όσοι και οι ψηφοφόροι.

Ηρεμία μεχρι την κάλπη.

 

Καλή μας τύχη.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
995 αναγνώστες
Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014
22:14

Κακό πράγμα η θλίψη.  Κρύβει  πίσω της βάσανα , έγνοιες , ανεκπλήρωτες επιθυμίες , άκαρπες προσπάθειες και λογιών λογιών τερτίπια της ζωής ή της μοίρας, αν την πιστεύετε.

Είτε έρχεται εκείνη σε εμάς, είτε εμείς την  καλούμε,  κι όμως πολλές φορές αυτή η συνάντηση δεν μας κάνει σοφότερους. 

Κι αν έχει νόημα  το χάλασμα της ψυχής μας, είναι για να δούμε τα πράγματα με άλλο  μάτι .  Κάπως σαν την Κόλαση του Πλάτωνα "Κόλασις , η των οικείων αμαρτημάτων επίσκεψις". Ξαναβλέπουμε το έργο σε ιδιωτική προβολή. Πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι  εμείς οι  ίδιοι.

Δεν μπορούμε να μας δούμε αφού χαμένοι κάπου αναμεσα στα χιλιάδες πλήθη περιμένουμε τις οδηγίες του σκηνοθέτη, που αυτός θα καθορίσει πως θα πούμε στο πλάνο. Πολλές φορές το πέρασμά μας απο το φακό θα κοπεί στο μοντάζ. Αρκεί η σκηνή της μάχης να ικανοποιεί τον  Σέσιλ ντε Μιλλ κι ας φωνάζουν κάποιοι πως η ιστορία γράφεται απο τους κομπάρσους. Πολλές φορές είμαστε αναλώσιμοι κι ανεύθυνοι. 

Κάπως έτσι με βρίσκει το Σαββατόβραδο, με  τους περιφερόμενους θιάσους  να δίνουν την παράστασή τους πάνω σε φτηνό σανίδι. 

Κι επειδή με ενοχλεί να εξαιρούμαι απο την κοινή μοίρα, δεν μπορεί, λέω, για κάποιο λόγο τα ζούμε όλα αυτά. Αν δεν δω τους θεατρίνους σαν δική μου προέκταση δεν θα καταλάβω τι εγινε και φτάσαμε ως εδώ.  

Η θλίψη μου λοιπόν είναι το φάρμακο που εγώ χρειάζομαι. Δεν μου αρέσει, αλλά αν δεν σωπάσω  μέσα στη θλίψη μου,  δεν θα δω κάποια αχτίδα φωτός, δεν θα ακούσω κάποια άλλη ομιλία, πιο έναρθρη και πιο μελωδική. 

Κι ώς τοτε ας ρίχνουμε λάδι στις πληγές κι οχι στις φωτιές.  Κι ας μην δικάζουμε και ξαναδικάζουμε τους ανοήτους, τους άθλιους,  και άφρονες συμπολίτες μας.

Λίγο συγχώρεση χρειαζόμαστε, να πάρουμε δηλαδη απόσταση απο τα προσωπεία που κάνουν πως έρχονται κατα πάνω μας,  και να κοιτάξουμε εμείς που πατάμε.  Και πιστέψτε με, τότε θα δούμε μέσα  μας όλα όσα κουβαλάμε, τα όνειρα τις αγαθές προθέσεις, τις μοιρασιές και τα μικρά ή μεγάλα μας κατορθώματα. Θα αντιληφθούμε τότε τους φίλους  πλάϊ μας, φίλους πραγματικούς που μοιραζόμαστε τρόπους και ματιές ζωής ολόκληρης , κι ας έχουμε χαθεί με πολλούς, εκεί είναι, το ξέρουν και το ξέρουμε.

Και  μετά απο μια βαθιά εκπνοή φρέσκος αέρας θα γεμίσει το στήθος μας. 

Και θα ξανασταθούμε στα πόδια μας.

 

Μόνο ώς τότε μη φοβάστε τη θλιψη που σας συντροφεύει. 

Την έχουμε ανάγκη

 

Καλό Σαββατόβραδο

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 60123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις