Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


1137 αναγνώστες
Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012
14:42

Στεκόταν εκεί, μονάχο στη μέση του πουθενά, όμορφο, ασπρισμένο, στολισμένο με 2 πλαστικά στεφάνια, που ωστόσο αρκούσαν χάρις το κόκκινο χρώμα τους να δόσουν την επισημότητα και το νόημα που έχανε απο την ακατανόητη  για κάθε βιαστικό οδηγό εκτός τόπου θεση του.

Ήταν ένα ακόμα προσκυνητάρι,  από τα χιλιάδες που στολίζουν τις διασταυρώσεις και τα σημεία παγίδες του επαρχιακού οδικού δικτύου κρατώντας ζωντανή, ποιός ξέρει, τη μνήμη του αγαπημένου προσώπου που χάθηκε σε εκείνο το σημείο. 

Η θέση του φάνταζε παράλογη, αφού ήταν αρκετά μέτρα πιο πέρα απο το δρόμο που οδηγούσα. Κι όπως έχουμε συνηθίσει τα “στολίδια” αυτά να βρίσκονται στην άκρη του δρόμου δεξιά ή αριστερά, ο νους μου δεν πήγε στην θλιβερή αιτία που το έστησε εκεί, παρά στην εκτός κανονικής πορείας θέση του.

Η εξήγηση ήταν όμως απλή αφού η χάραξη του νέου δρόμου, που καταργούσε τις περιττές στροφές, έστελνε το προσκυνητάρι μας εκτός τόπου. Στο πλάϊ του εγκαταλελειμμένου δρόμου.

Ο χρόνος όμως δεν παύει, όσο υπάρχει μνήμη.   

Το ταπεινό προσκυνητάρι, κατάλοιπο και σύμβολο μιας  αρχέγονης   αισθητικής και παράδοσης  πένθους  λειτουργούσε ακόμα.  Όσο η μάνα , η αδελφή , ή η γυναίκα  θα πηγαίνει για να ανάψει το καντήλι, να αλλάξει τα πλαστικά λουλούδια εστω, και να κάψει λίγο λιβάνι στο θυμιατήρι.

Η μνήμη βλέπετε έχει το δικό της χρόνο και  το δικό της τόπο.

Αλλοίμονο αν μπορούσε να την εξαφανίσει μια υπερσύγχρονη λεωφόρος.

Ευτυχώς δηλαδή.

 

 

Το σχόλιό σας
1450 αναγνώστες
Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012
03:34

"Μα αυτός τρέχει γρηγορότερα, έχει το πλεονέκτημα των ειδικά σχεδιασμένων πελμάτων και κάνει λιγώτερη καύση οξυγόνου"


Όλα αυτά και άλλα πολλά ακούστηκαν όταν η ομοσπονδία της Νοτίου Αφρικής ανακοίνωσε πώς ο ακρωτηριασμένος αθλητής Pistorius  θα συμμετάσχει στην σκυταλοδρομία των ανδρών  στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου.


O Pistorius είναι σίγουρα ένα ξεχωριστός άνθρωπος. Το άστρο του τον έιχε σημαδέψει απο νωρίς. Μην βιαστείτε όμως να χύσετε δάκρια συγκίνησης. Ακόμα μιλάμε για τα χρόνια εκέινα που τα δάκρυα έιναι πικρά και κουβαλάνε πολύ πόνο.  Είναι τα δάκρυα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων με αναπηρία, ανθρώπων που είδαν να χάνουν ότι συνήθως έχουμε δεδομένο την ελεύθερη και χωρίς πόνο  κίνηση. 


Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο δικαιωμένοι νοιώθουν αυτοί βλέποντας τον Pistorius να συμμετέχει και να απειλεί  αρτιμελείς αθλητές. Η χαρά της προβολής και της ταύτισης (χρησιμοποιώ επίτιδες του ψυχαναλυτικούς όρους) έχουν περιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Μετά σε περιμένει η δική σου καθημερινότητα, οι δικές σου δυσκολίες.  Σίγουρα κάποια ανάπηρα παιδιά ή έφηβοι μπορεί να παρακινηθούν και να διεκδικήσουν τη συμμετοχή, σίγουρα κάποιοι γονείς να δούνε μπροστά τους ένα εν δυνάμει και να αποσύρουν απο το παιδί τους το βλέμα του οίκτου και της λύπησης.


Ο Pistorius γεννήθηκε χωρίς περόνη, το μικρό επίμηκες οστό πίσω απο την κνήμη.  Αυτό σε συνδυασμό κι άλλα προβλήματα δυσπλασίας οδήγησε τους γιατρους να τον ακρωτηριάσουν στο τμήμα μεταξύ γονάτων και αστραγάλων έτσι ώστε να μπορεί να περπατήσει με προσθετικά πόδια. Ετσι και έγινε και ήδη 18 μηνών ο Pistorius περπατούσε.  Στο σχολείο έπαιζε rugby , ware polo και έκανε κολύμβηση.

Τίποτε απο αυτά δεν χαρίστηκε. Όλα κερδήθηκαν. 


Το δίλημμα του Pistorius είναι το ίδιο με αυτό πάρα πολλών ανθρώπων που όταν χάσουν κάτι, βρίσκονται αντιμέτωποι με δύο στάσεις ζωής.  Είτε αποδέχονται την απώλεια πέφτοντας σε μια μοιρολατρική στάση είτε το παλέυουν προσπαθώντας να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούν. Οι γονείς του Pistorius μα πάνω απ όλα ο ίδιος απάντησαν το δίλημμα επιλέγοντας την δεύτερη επιλογή.


Πιστέψτε με, είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα της πρώτης.


Το δικό μας δίλημμα, με τον Pistorius  να φέρνει χρόνους καλύτερους απο πολλούς αρτιμελείς αθλητές, είναι αν θέλουμε να δεχτούμε ότι οι δύο κόσμοι, αυτός των αναπήρων κι αυτών των μη, μπορούν να ανακατευτούν.  Οι δύο κόσμοι που για τον ένα, το ρεκόρ είναι το μέτρο πάντων, και για τον άλλο η συμμετοχή και η υπέρβαση των ορίων που θέτει η αναπηρία.


Ξαφνικά ξεφυτρώνει κάποιος ανάπηρος που με τη βοήθεια της τεχνολογίας (J-shaped, carbon fiber Flex-Foot Cheetahs) ξεπερνάει το  "φυσιολογικό". Το φυσιολογικό που στηρίζεται στη χημεία και σε μια πρόθεση μετατροπής των αθλητών σε υπερανθρώπους.  


Η δυσκολία που αντιμετωπίζει το παγκόσμιοαθλητικό σύστημα είναι πως δεν μπορεί να στείλει το Pistorius πίσω εκεί που ανήκει , στο κόσμο των Παραολυμπιακών. 

Εβλεπα τα εξώφυλλα με τις φωτογραφίες του Pistorius. Ψηλός, αρενωπός, με τον αέρα του νικητή, αν ήμουνα γυναίκα μάλλον θα τον ερωτευόμουνα.

 


Ο Pistorius μας προκαλεί να σκεφτούμε ξανά τα στεγανά. Πίσω απο τα ωραία και ευγενικά λόγια των Παραολυμπιακών υπάρχει πολύ υποκρισία. Πίσω απο το δάκρυ του ευάισθητου θεατή, υπάρχει αρκετός τρόμος  και ένα ξώρκι: "Παναγία μου να μην μου τύχαινε εμένα".


Ο κόσμος αυτός είναι εδώ, όχι εκεί. Είναι πλάϊ μας. Είναι η μητέρα μας που δεν μπορέι να ανέβει σκάλες, ή την απότομη ράμπα ενός κακού μηχανικού. Είναι ο αδελφός μας που έχει μερική αναπηρία στο ένα πόδι. Είναι ο φίλος μας που έχει μυοπάθεια. Είναι όλοι αυτοί που παλέυουν να διεκδικήσουν καθημερινά το αυτονόητο. Είναι όλοι αυτοί που αποθαρρύνονται γιατι δεν αντέχουν άλλη μια φορα την απόρριψη ή την αδιαφορία. 


Μακάρι ο  Pistorius να γίνει η περόνη που τραβώντας την απασφαλίζουμε τα κοιμισμένα ανακλαστικά ενός ολόκληρου κόσμου. Οχι για μια καταστροφική έκρηξη χειροβομβίδας, αλλά την απελευθέρωση ενός δυναμικού που μπορεί να αλλάξει τη ζωή εκατομμύριων ανθρώπων γκρεμίζοντας τα στεγανά που κουβαλάμε.



ΥΓ : Η φωτό με την ανάπηρη Χρυσαυγίτισσα που καθόταν σταυροπόδι και τα σχόλια που κυκλοφόρησαν ότι ήταν στημένη, αφού οι ανάπηροι τάχα δεν μπορούν να κάτσουν έτσι (σταυροπόδι), δείχνει  την άγνοια που έχουμε στο κεφάλι μας όλοι . Ακόμα και οι προοδευτικοί αντιφασίστες.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1987 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012
19:39

 Το φετινό καλοκαίρι έχει μια ξεχωριστή αίσθηση. Η κρίση και η απουσία διεξόδου απο αυτήν δεν αφήνουν πολλά περιθώρια  διαφυγής, εκτός αν ανήκετε σε εκείνους που στην προσπάθειά τους να πουν ότι το ποτήρι είναι μισογεμάτο, παραβλέπουν το περιεχόμενο  του ποτηριού.

Ακόμα κι αν είστε ανάμεσα σε αυτούς που θα πάνε διακοπές, δεν έχετε την ψευδαίσθηση πως όταν γυρίσετε τα προβλήματα θα εχουν δρομολογηθεί ή δεν θα εχουν χειροτερέψει. Έτσι λοιπόν προνομιούχοι και μη προσπαθούμε να δώσουμε νόημα στα λίγα, τα επιτρεπτά απο τις συνθήκες, να ανοίξουμε χώρο στη ψυχή και το μυαλό, φιλοσοφώντας ξανά ή μάλλον ανακαλύπτοντας την τέχνη του καθημερινού στοχασμού.

Κάπως έτσι κι εγώ βρέθηκα να κάνω ανούσιες σκέψεις πάνω στο παραδοσιακό τρίγωνο: καφές ελληνικός ή τούρκικος, γλυκό του κουταλιού ή υποβρύχιο και ένα ποτήρι δροσερό νερό.

Φανατικός λάτρης του τούρκικου καφέ, προσαρμόστηκα και εγώ βιαίως στην ανάγκη μετονομασίας του απο τούρκικο σε ελληνικό ή βυζαντινό μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.  Η αλήθεια είναι ότι ο καφές που έπινες στην Πάτμο το καλοκαίρι του1979 μάλλον δυσφήμιζε την έννοια του καφέ και κατ' επέκταση του ελληνισμού. Ο ταβερνιάρης του νησιού  που με περισσή επιθετικότητα μας διόρθωσε λεγοντάς μας "ελληνικός, τον τούρκικο απέναντι" δείχνοντάς μας τα τουρκικά παράλια είμαι βέβαιος πως θα συνέχισε συνεπής στον εθνικό του οίστρο να σερβίρει κακοτηγανισμένες πατάτες, να χρεώνει ανεξέλεγκτα και να αντιμετωπίζει σαν ανεπιθύμητους τους ξένους αναλόγως των συγκυριών. Οι Γερμανοί τουρίστες,  υποθέτω, δεν θα στερούνταν τα διδακτικά του σχόλια σήμερα. Αυτά με τον καφέ.

Η σχέση μου με τα γλυκά του κουταλιού και το υποβρύχιο έχει κι αυτή βαθιές ρίζες. Με καταγωγή απο τη Χίο, μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου τα γλυκά του κουταλιού ήσαν μέρος του ετήσιου οικογενειακού προγραμματισμού. Η μακαρίτισσα η Κατίνα, ψυχοκόρη της γιαγιάς μου, την περιμάζεψε το '22, τόχε "τάμα" κάθε χρόνο να αφιερώσει 4-5 μέρες για να ετοιμάσει γλυκό βύσινο και κεράσι, χώρια τα μπουκάλια βυσινάδας που πήγαιναν χωριστά απο το γλυκό.

Η Κατίνα, που ποτέ της δεν ξέχασε τη Σμύρνη, και που την επισκέφθηκε στα γεράματά της, βρήκε το σπίτι της, γνώρισε τους ενοίκους του, τη φίλεψαν γλυκό και νερό και κάτσανε μαζί στη  κρήνη που υπήρχε απο τότε, μιλήσανε και κλάψανε μαζί  μοιράζοντας το καϋμό, όπως ξέρουν να κάνουν οι απλοί άνθρωποι.

Φοιτητής πια θα έπαιρνα μαζί μου στη Θεσσαλονικη ένα μουκάλι Johny Walker γεμάτο βυσινάδα. Το περιεχόμενό του το είχε καταναλώσει ο πατέρας με μέτρο, όταν κάθε απόβραδο έπινε ένα ποτήρι Johny με πάγο. Πιο πριν όμως το απόγευμα είχε ετοιμάσει μόνος του τον καφέ του και τον έπινε με άψογη τελετουργία. Προφανώς κάπου μεταξύ 5 το απόγευμα και 9 το βράδυ ο πατέρας μου άλλαζε πολιτιστικό πλαίσιο. Άλλωστε είχε έντονες μνήμες απο τα παιδικά του χρόνια στην τουρκοκρατούμενη ακόμη τότε Χίο, παρόλο που τα ναυτιλιακά μονοπάτια τον έφεραν στην Αγγλία, όπου και η μύηση στο ουίσκι. Πολλά χρόνια όμως πριν αυτό, αυθεντικό ή νοθευμένο, δροσίσει τους εγχώριους ουρανίσκους.

Τα σερμπέτια τα γλυκά του κουταλιού ήχαν τον αρχιερέα τους, κι αυτός δεν ήταν άλλος απο το Σαραντή στην αγορά της Χίου, απο τον οποίο έπαιρναν οι πατριώτες κούτες ολόκληρες γυρνώντας στο Λονδίνο. Η μνήμη και η νοσταλγία μένουν πιο  ζωντανές μέσω της  γεύσης.

Τέλος ας πούμε δυο λόγια για το ποτήρι με το δροσερό νερό.  Δεν υπάρχει μέρος  εδώ στα νότια κλίματα που ένα ποτήρι δροσερό νερό δεν ήταν σπονδή στον ξένιο Δία, που να μην προσφερόταν. Κι όταν στην Ελβετία μία φορά πλήρωσα για ένα ποτήρι ένα ελβετικό φράγκο ενώ απ' έξω υπήρχε μία βρύση που έτρεχε άφθονο νερό απο τις Άλπεις, οδηγήθηκα σε συνειρμούς περί γενναιοδωρίας των νότιων της Μεσογείου σε αντίθεση με τους βόρειους που τα παντα πωλούνται. Φυσικά είχα λάθος, αλλά το συναίσθημα είναι άτιμο πράγμα.

Στο Άγιο όρος φιλεύουν τον οδοιπόρο με λουκούμι και νερό, παντρεύοντας τη γλύκα με τη δροσιά. Αυτή άλλωστε είναι η συμπληρωματικότητα της αντίθεσης. Κι όταν στα δύο προστεθεί και ο καφές, με ολίγη, έτσι για να υπάρχει και η αντίθεση γλυκού πικρού, τότε  ο κόσμος ολοκληρώνεται. Ο καφές το γλυκό και το δροσερό νερό  συνομιλούν μεταξύ τους. Το νερό απαλύνει την επιθετική υφή του γλυκού και  ισορροπεί την ζέστη του αχνιστού και σιγοβρασμένου καφέ, ξεπλένει το καϊμάκι αφήνοντας την ουσία της γεύσης του ανέπαφη στο στόμα. Κι όλα αυτά μετά απο ένα μεσημεριανό υπνάκο, όπου η ζέστη δεν σε αφήνει να  βυθιστείς. Η απογευματινή αυτή τελετή χρόνια τώρα είχε την ώρα της και το χρόνο της, αφού δεν μπορείς να την παρατείνεις αναίτια, όπως γίνεται με τον φραπέ που μάλλον είναι  εργαλείο κοινωνικής δικτύωσης και ταυτότητας  και λιγώτερο μια στιγμή ατομικής περισυλλογής.

Κι αυτή την  έχουμε τόσο πολύ ανάγκη τούτο τον καιρό.

Καλό καλοκαίρι

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2875 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012
12:50

    Εχθές το πρωί βρισκόμουνα στην Παιανία για να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο εναλλακτικής οικονομίας, που διοργάνωναν κάποιοι φίλοι. Παρά την καλή μου γνώση του υπολοίπου Αττικής, η χωροταξία και ο πολεοδομικός σχηματισμός, μετεξέλιξη της παλιάς προσφυγικής γειτονιάς, με οδήγησαν σε μία περιοχή που απουσίαζε εντελώς κάθε έννοια τετραγωνισμένου οδικού δικτύου, παρότι αυτό αντισταθμιζόταν από μια ποικιλία όψεων και κήπων που ξεφύτρωναν αναπάντεχα μπροστά μου.        

Ατυχώς για μένα η αγωνία της έγκαιρης προσέλευσης δεν με άφηνε να χαρώ την άναρχη ποικιλότητα, τεκμήριο μιας ανυπότακτης νοοτροπίας, ορατής άλλωστε και στα προεκογικά δρώμενα. Η περιπλάνηση ομως ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Είτε απο επιλογή, είτε απο ανάγκη, αν ο περιπλανόμενος διαθέτη στοιχειωδώς την ικανότητα της ενσυνείδητης παρατήρησης (κριτική σκέψη το λέγαμε παλιά εμείς οι "προοδευτικοί" ) μπορεί να ανακαλύψει ή να δεί πράγματα που αντανακλούν μια γενικότερη κατάσταση ή συμπυκνώνουν πολλές καταστάσεις μαζί.

Πράγματι οι απεγνωσμένες μου προσπάθειες να βρεθώ σε κάποιο μέρος που να βγάζει σε κάποιο σημέιο απ΄ όπου θα μπορούσα να ανακτήσω τον προσανατολισμό μου,  με έφεραν στο τέρμα ενός κατηφορικού μικρού δρόμου περιστοιχισμένου απο ποικιλία δένδρων και φυτών προφανώς αυτοφυιών και όχι χάρις την φιλοπεριβαλοντική δράση κάποιου τοπικού αρχοντα. Ο μικρος αυτός κατήφορος κατέληγε σε κάτι που εμοιαζε με πρόσφατα κατασκευασμένη  οδό πλάτους ικανού να διέλθουν δύο φορτηγά.

Η αποκάλυψη ιχνών του πολιτισμού σε κάποιον που εχει αρχίσει να  αισθάνεται ότι βρίσκεται μακριά του, όσοι μάλιστα απο εσάς έχετε περάσει μέρες ολόκληρες σε ορειβατικούς μαραθωνίους, συνοδεύεται απο αισθήματα ανακούφισης και χαράς.

Χωρίς άλλη σκέψη και χωρίς ίχνος σκεπτικού έστριψα αριστερά αφού θεωρούσα ότι το σημείο στο οποίο ήθελα να πάω, κοντά στο Μουσείο Βορρέ, βρισκόταν προς τα εκεί. Μετά από 50 μέτρα  η πλατιά αυτή οδός, θα μπορούσα να την πώ λεωφόρο, τελείωνε, εκτός αν ήσουνα κάτοχος οχήματος ειδικών δυνατοτήτων. Αυτόματα έκανα επι τόπου στροφή και σκέφτηκα ότι πιθανά εκρεμμεί κάποια απαλλοτρίωση, προεξοφλώντας μάλιστα ότι η οδός προς την σωτηρία θα ήταν απο την αντίθετη πλευρά. Πέρασα  την διασταύρωση με τον μικρό δρόμο που με έφερε ώς εκεί και συνέχισα προς την άλλη πλευρά. Περί τα 100 μέτρα παρακάτω η λεωφόρος οδηγούσε και απο εκεί σε χωράφια. Αδιέξοδο;

Τότε αστραπιαία πέρασαν απο τα μάτια μου μπροστά όλες οι ενέργειες που προηγήθηκαν για να κατασκευαστεί αυτή η μικρή τυφλή λεωφόρος, η οποία μάλιστα, αν θυμάμαι καλά, είχε και πεζοδρόμιο πληρώντας όλες της προδιαγραφές.

Πόσες συζητήσεις για την ανάπλαση της περιοχής, πόσες συσκέψεις, πόσες διαβεβαιώσεις για την αταλάντευτη βούληση της δημοτικής αρχής να αναβαθμίση την συγκεκριμένη περιοχή, πόσες διοικητικές ενέργειες για την εξασφάλιση των κονδυλίων και τέλος πόσος κόπος για να διενεργηθεί ο διαγωνισμός, να βρεθεί ο μειοδότης  και να γίνει το έργο;

Τι άραγε συνέβη και δεν προχώρησε;

Αποχαιρετώντας την Λεωφόρο του Πουθενά και παίρνοντας πάλι πίσω τον μικρό ανηφορο τούτη τη φορά, δεν μπόρεσα να μην κάνω  κάποιες πικρές σκέψεις. 

Όπως και οι γέφυρες που απεικονίζονται  στο ευρώ, χάσκουν μετέωρες στο αριστερό μερος του χαρτονομίσματος, δεξιά υπάρχει η Ευρώπη, έτσι και τούτη η  οδός συμβολίζει την αφροσύνη με την οποία διαχειριστήκαμε την ευρωπαϊκή μας ευκαιρία.  Αν και θα μπορούσαμε απευθυνόμενοι στους ευρωπαίους εταίρους μας και παραφράζοντας την πασίγνωστη ρήση του ευτραφούς Θόδωρου  εκλεγόμενου στην ευρύτερη περιοχή του περί ο λόγος κατασκευαστικού θαύματος να τους πούμε : "μαζί τα ξοδέψαμε".

Καλή μας τύχη 

Ραντεβού μετά της εκλογές

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1337 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 19 Μαΐου 2012
13:50

Εσύ δεν ήσουνα εδώ όταν ο Χουάν Ραμόν κατόπιν πιέσεων του προέδρου της ομάδας του απέκτησε ελληνική καταγωγή. Βρέθηκε λέει ένας προγονός του μετανάστης στην Αργεντινή με το όνομα Πουμπλής.

Τότε όμως ήτανε δεκαετία του ΄70.  

 

Τα χρόνια πέρασαν, ο κόσμος ήλθε πάνω κάτω, όχι μόνο ο δικός σου αλλά και ο δικός μας. Τα σύνορα άνοιξαν, η οικονομία έγινε το εύκολο μέτρο πολλών πραγμάτων αλλά και ανθρώπων. 

 

Εμείς αξιωθήκαμε να κάνουμε Ολυμπιακούς αγώνες, τους καλύτερους πιστεύουμε, και τους αγνότερους.  Εσύ αναζητώντας μια καλύτερη τύχη πέρασες τα σύνορα, που άλλωστε εμείς ανοίξαμε και ήλθες εδώ. 

 

Όπως και εσύ , έτσι κι άλλοι, χρόνια  φίλοι μας, εγκαταστάθηκαν, δούλεψαν κάνοντας μάλιστα δουλειές που εμείς δεν  κατέχαμε καλά.  Ο Βαγγέλης φερ΄ειπείν έπαιζε εξαιρετικό τσέλο, ο Αλέξανδρος βιολί.  Μπήκαν σιγά σιγά σε μια ορχήστρα.  Παράλληλα πηγαινοερχόντουσαν στην επαρχία για να διδάσκουν σε περιφερειακά Ωδεία.  

 

Απέκτησαν  ΑΦΜ.  Αγόρασαν σπίτι.  Πλήρωναν φόρους.  Τα παιδιά τους μίλαγαν ελληνικά.  

 

Πάντα όμως έβρισκαν μπροστά τους την ακαμψία της διοίκησης , αφού δεν υπήρχε κάποιος πρόεδρος (ΠΑΕ εννοείται) να πιέσει.  Βλέπεις , εσείς δεν διακρινόσαστε σε μαζικής αποδοχής αθλήματα.  

Τι τα θέλεις, η πένα και η κλασσική μουσική δεν εκστασιάζουν τα πλήθη.

 

Ούτε είσαστε τα εύκολα θύματα.  Πολλές φορές σκύβατε, αλλά με αξιοπρέπεια. Ποτέ δουλικά. Κι αυτό κάποιοι το έβλεπαν  με κακό μάτι.

 

 

Μόνη μας ελπίδα, η περιπέτειά σου να μας  κάνει πιο σοβαρούς. Να αρχίσουμε να εξετάζουμε το άτομο και όχι συλλήβδην τις ομάδες.  

 

Κι όταν μάθουμε να αξιολογούμε κάθε έναν  άνθρωπο ξεχωριστά, θα κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα απο το τσουβάλιασμα ανθρώπων με συνοπτικές διαδικασίες.

 

Είτε είμαστε κατά, είτε υπέρ. 

 

 

Λες να τα καταφέρουμε;

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις