Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


1244 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012
10:37

 Σαν σήμερα εκτελείται το 1952 ο Νίκος Μπελογιάννης. Πολλά έχουν γραφτεί, απείρως περισσότερα έχουν λεχθεί. Είτε για το βάρβαρο αστικό κράτος και την εθνικοφασιστική του ιδεολογία, είτε για τους συμμορίτας, τους προδότας της πατρίδος, τους στασιαστάς έναντι της νομιμότητος. Το μόνο βέβαιο είναι πώς οι νεκροί και των δύο πλευρών ασχέτως ποσοτικού μεγέθους είναι οι δικοί μας νεκροί.

Η δυναμική της ρήξης οδήγησε σε τραγικά λάθη και τις δύο πλευρές.Η διάκριση ανάμεσα στο πολιτικό κίνητρο και στην εκτέλεση μίας πράξης που μπορεί κάλιστα  να χαρακτηριστεί έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου δύσκολη. Η κάθε πλευρά επιβραβεύει ηθικά τις ενέργειές της καταδικάζοντας τις ενέργειες της άλλης σαν παράνομες με βάση το δικό της αξιακό σύστημα. Ο Πλουμπίδης χαρακτήρισε την εκτέλεση του Μπελογιάννη δολοφονία, με το σκεπτικό  όμως ότι δεν ήταν αυτός επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού. Δυστυχώς όμως όταν οι κοινωνίες ξεπερνούν ένα όρια συνοχής η έννοια της νομιμότητας των πράξεων καιτης ηθικής αποδοχής τους χάνεται. Ετσι αυτό που για τον Πλουμπίδη ήταν δολοφονία για την νικήτρια εθνική παράταξη ήταν επιβολή του νόμου. Ποιού νόμου;

Η νικήτρια παράταξη έκανε κάκιστη διαχείριση μετατρέποντας σε θεμέλιο ενός κρατικίστικου μοντέλου εξουσίας, με αδιαφανείς θεσμούς, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, πετυχαίνοντας το μοναδικό την θεμελίωση ενός Σοβιετικής - κρατικίστικης λογικής κράτους εκτός του Σιδηρού Παραπετάσματος. Οδηγήθηκε εκεί στην προσπάθειά της να διαχειριστεί τις παρακαταθήκες της Εθνικής Αντίστασης. 

Καρότο και μαστίγιο λοιπόν. Το πατερναλιστικό δημόσιο μαζί με τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, τους χαφιέδες και το παρακράτος.

Το εθνικό συμφέρον ταυτίστηκε με το κρατικό και το παραταξιακό και τούμπαλιν

Για να είμαστε ειλικρινείς ο Ανδρέας πάτησε σε μια εμπεδωμένη λογική. Απλά την απελευθέρωσε και την κοινωνικοποίησε.

Εσχάτως έχει εμφανιστεί μια εθνικής συμφιλίωσης και έμπνευσης θεωρία. Ότι τον εμφύλιο τον υποκίνησαν οι ξένες δυνάμεις και μάλιστα οι Αμερικάνοι που πίσω τους κρυβόταν το διεθνές σιωνιστικό κεφάλαιο. Δεν ξέρω αν σας την μεταφέρω σωστά, αλλά με την θεωρία αυτή  επιχειρείται μια μετάθεση της ευθύνης για την άβυσο που οδηγήθηκε η χώρα σε άλλους, τρίτους, ξένους.

Έτσι ο αγνός λαός απαλλάσεται της ευθύνης, μπορούν όλοι να αλιεύουν ψήφους απο όλους, η αριστερά ψήφους μέχρι πρότινος δεξιών, η δεξιά πρώην σοσιαλιστών ή κομμουνιστών και πάει λέγοντας.

Μάλιστα έρχονται και μερικές πιο εντυπωσιακές μετακινήσεις και συναντήσεις πολιτικού χαρακτήρα, με μεταπήδηση πολιτικών προσώπων (τρόπος του λέγειν, τρομάρα τους) σε κομματικούς σχηματισμούς που πριν 10 χρόνια θα ήταν αδιανόητο. Ετσι τίποτε δεν χωρίζει τον Καμένο απο τον Θεοδωράκη, τον Τερνς Κουίκ απο τον Μανώλη Γλέζο και  όλους απο τον Καρατζαφέρη, και κομμάτι της Αριστεράς. Και από πάνω υπερύπταται το πνεύμα του μακαριστού Χριστόδουλου.

Ο Μπελογιάννης λοιπόν φωτίζει τον αντιμνημονιακό αγώνα αφού ήταν θύμα μιας γιγάντιας πλεκτάνης εναντίον του ελληνικού λαού;

Αναμένεται δήλωση του κου Καμμένου για τον Μπελογιάννη.

Εχουμε τρελαθεί τελείως.

 

Συγγνώμη Νίκο Μπελογιάννη. Σε βλέπω ακόμα με τα μάτια της νεανικής μου ψυχής, τότε που σαν φοιτητές πιστέυαμε σε ένα δικαιότερο κόσμο κι ας μην ξέραμε πως να τον κάνουμε πραγματικότητα.

Παραμένεις για μένα σύμβολο του ανθρώπου που παίρνει θέση απο πίστη, ασχέτως αν είναι αδιέξοδη ή όχι, σωστή ή λάθος, και πληρώνει  και για τις αμαρτίες του συστήματος μέσα στο οποίο έχει επιλέξει να ενταχθεί (στην περίπτωσή σου του Κομμουνιστικού κόμματος).

Η μοίρα σου είναι η μοίρα κάθε ανθρώπου που υπερβαίνει τον ανθρώπινο μέσο όρο. Γι αυτό πάντα θα σε έχω, όπως και άλλους απο την άλλη πλευρά που πάλεψαν για τα δικά τους πιστεύω, σαν σύμβολο του αγωνιζόμενου ανθρώπου.

Είστε όμως λίγοι. Γιατί βλέπεις η ευγένεια και η ευψυχία είναι αγαθό πολυτελείας, όσο και αν αυτό ακούγεται αντιδημοκρατικό.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

 

 

Το σχόλιό σας
993 αναγνώστες
Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012
22:43

Συγχωρέστε με  . Αλλά είναι μερικές φορές που μια ομίχλη αβεβαιότητας σκεπάζει με θλίψη την ψυχή.  Μια θλίψη για την χαμένη αρετή τούτου του λαού.

Που είναι η ψυχή του λαού μας;

Που είναι η υπερηφάνια μας;

Που είναι η επίγνωσή μας;

Άφωνοι κι ανήμποροι περιμένουμε τις Μεγάλες Δυνάμεις να αποφασίσουν.

Ξαναρωτάω. Που είναι η ψυχή του λαού μας;  Χωρίς να το καλοσκεφτώ πήγα πίσω. Σε αυτόν που  μου έμαθαν να τον αποκαλώ Εθνικό ποιητή  αλλά δεν με έμαθαν να τον εκτιμάω. Γιατί με το ζόρι έμαθα 3-4 στροφές. Κλείνοντας την τηλεόραση και μην αντέχοντας να ακούω για την Μέρκελ και τον Σαρκοζί, δεν μου φταίνε οι άνθρωποι,  ένιωσα πως είμαστε ήδη αλλού, κάθησα ξανά στο γραφείο μου με μια απέραντη θλίψη.

 

 

Αυθόρμητα μου ήλθε το δίστιχο : Κι ἔλεες: «Πότε, ἅ, πότε βγάνω τὸ κεφάλι ἀπὸ τσ' ἐρμιές;».

Και η μνήμη μου συμπλήρωσε την εικόνα :    Καὶ ἀποκρίνοντο ἀπὸ πάνω κλάψες, ἅλυσες, φωνές.  

Ξεκίνησα λοιπόν να ξαναδιαβάσω τον Ύμνο εις την Ελευθερία. Με νέα μάτια.

 

Υπάρχουν κάποιες χαρακτηριστικές σκηνές: Μὲ τὰ ροῦχα αἱματωμένα  ξέρω ὅτι ἔβγαινες κρυφὰ νὰ γυρεύεις εἰς τὰ ξένα  ἄλλα χέρια δυνατά.

Αφού κανείς προσπαθήσει να καταλάβει το ψυχικό φορτίο των μεσαίων στροφών όπου κορυφώνεται η οδύνη για την απέλπιδα μάχη του Μεσολογγίου έρχεται η υπόσχεση της λύτρωσης με την εμφάνιση της Ελευθερίας.

 

 

Φτάνουμε ήδη στη στροφή 139  δεύτερο δίστιχο: να σωπάσω με προστάζει με το δάχτυλο η θεά.  

 

Και ο στίχος 140 :  Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη, τρείς φορές μ΄ανησυχιά,   προσηλώνεται κατόπι, στην Ελλάδα κι αρχινά: 

Ακολουθούν 10 στοφές όπου η θεά Ελευθερία απευθύνεται στους Έλληνες. Στην αρχή τους εμψυχώνει (στροφές 141-143).

Και μετά μέχρι την 151 τους νουθετεί. Γιατί;

 

Διαβάστε τις  στροφές  144- 147.

 

- Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάειἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ καθενὸς χαμογελάει,"πάρ' τό", λέγοντας, "καὶ σύ".

 

 

 

- Κειο τὸ σκῆπτρο πού σας δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραῖα θωριά, μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερά.

 

 

 

- Ἀπὸ στόμα ὀποῦ φθονάει, παλληκάρια, ἂς μὴν πωθεῖ,πῶς τὸ χέρι σας κτυπάειτοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή.

 

 

 

- Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά: "Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά".

 

Είτε μιλάμε για τις κοκορομαχίες μέσα στη Βουλή, είτε για τις οδομαχίες έξω απο τη Βουλή, αλλά και πιο πέρα, στα blogs,  στις συζητήσεις, μαίνεται ένας ακήρυχτος εμφύλιος. Εμείς με τον εαυτό μας,  εμείς με το  alter ego  μας, με τον γείτονά μας, με το φίλο μας. Η πατρίδα έγινε  παρτίδα πάρτη(η) και πάρτυ(το). "Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάρτης" μαθαίνουνε τα νέα παιδιά.  

Πόσο εύκολα ξεχνάμε αυτούς που μας δώσανε όνομα και ταυτότητα...

Με θλίψη

 

Μαικήνας 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
888 αναγνώστες
Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012
15:40

Αντιγράφω απο τη φίλη Γεωργία  και το μπλογκ της "Μπουκάλι στη Θαλασσα' (παραπλεύρως). Κρατάω την ελπίδα πως κάποια στιγμή το δέντρο θα ανθίσει. Ακόμα δεν έχουμε βρεί το σπόρο.

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

Η συρρυκνωμένη κοινωνία αφήνει ευκαιρίες για ανάπτυξη;


Δεδομένο:  Η ύφεση θα μας κυβερνά για πολλά -  πολλά χρόνια. Αρκεί να θυμηθούμε την παρουσία του
ΔΟΕ στην Ελλάδα (από το 1897 έως το 1978) για να καταλάβουμε τις μακροχρόνιες συνέπειες που θα έχει στις ζωές των παιδιών και των εγγονών μας το μνημόνιο.


Αλλά δεν έχω πρόθεση να ελεεινολογήσω. Η χώρα είναι αυτή που είναι, λεηλατημένη από τους ίδιους της τους κατοίκους, διαλυμένη από τους εκπροσώπους των πολιτών της, που λυμαίνονται τους θεσμούς, με την ανοχή των ψηφοφόρων, από τη μεταπολίτευση και δώθε. Η χώρα ζει μια παρακμή πολιτειακή και πολιτική χρόνια τώρα, παρακμή κοινωνική και ηθική, με κορυφαία στιγμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες (βλέπε: ντόπες,  μίζες, χρηματιστήρια).  


Ζητούμενο: ποια ανάπτυξη  μπορούμε να ευαγγελιζόμαστε σήμερα;

Σίγουρα όχι αυτή των δεικτών. Μπορούμε να επιζητήσουμε μόνο αδιόρατες μετατοπίσεις μέσα μας, σαν άτομα και σαν κοινωνικές ομάδες, ώστε να παραταχθούμε συστρατευμένοι, απέναντι στην απόγνωση που ξεσπά, εντός και γύρω. Αυτές οι αδιόρατες μετατοπίσεις, που δεν τις πιάνουν οι δείκτες και οι στατιστικές, είναι ο θεραπευτικός επαναπροσδιορισμός των αξιών, ατομικά, ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά. Θεωρώ ότι για τον εκμαυλισμένο, λοβοτομημένο Έλληνα της τελευταίας τριακονταετίας η παρούσα κρίση αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση προς αυτή την κατεύθυνση, έστω υπό το κράτος της Ανάγκης. 

Ζούμε ένα τέλος εποχής. Και γι' αυτό θα δουν πολύ θάνατο τα μάτια μας. Κάθε τέλος έχει αποδόμηση, και σήψη. Ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα σκουλήκια. Κι ευγνώμονες που επιτέλους άρχισαν το δημιουργικό τους έργο.


Ανάπτυξη μέσα σ' αυτό το τοπίο λογαριάζω μια δημιουργική πρόκληση για Θεραπεία των αποστημάτων της ελλαδικής ύβρεως. Μια ανιδιοτελή ματιά προς το μέλλον της ελληνικής ιδιοπροσωπίας. Σπορά μιας ελπίδας. Καλλιέργεια του ψυχικού βιότοπου. Συνείδηση και συλλογικότητα.


Το δέντρο που έχει μέσα του ο σπόρος πιθανόν εμείς δεν θα το δούμε. 

Μα αν δεν πιστέψουμε ότι υπάρχει, πώς θα το καλλιεργήσουμε;

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1218 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012
21:59

 

 

 

Το πολιτικό σύστημα καταρρέει. Οι άρχοντες του σκότους, που κρύβονται στα βάθη της Στοιχειωμένης Πόλης, οργανώνουν την αντεπίθεσή τους. Την ώρα τούτη δεν έχουν νόημα τα ΜΑΤ. Αντίθετα τα δύο θηρία ο Godzilla και ο  Mechagodzilla ξεκινησαν ένα νέο εικονικό αυτή τη φορά πόλεμο.

Ήρθε η ώρα του show.

Το σκηνικό εξαιρετικό.

Τα πλάνα εντυπωσιακά.

Ο θεατής πρέπει πάση θυσία να γοητευτεί. Η δύναμη πάντα γοητεύει ακόμα και όταν ενδόμυχα μας απωθεί.

Η πατροκτονία δεν είναι εύκολη πράξη. Γιατί τελικά ακόμα και άσχημος, απεχθής και ξεδοντιασμένος ο πατέρας- δυνάστης δεν έπαψε να είναι ο Πατέρας.

Τώρα ο πατέρας αποκτά ενδεχομένως νέα πρόσωπα. Όπως αυτό του Φώτη. Άνευρος, με μονότονη ομιλία, μια βαρετή εκδοχή της ήρεμης δύναμης. Ο λαός είναι συντηρητικός. Αλλά ακόμα και η Αλέκα είναι μια εγγύηση. 'Oταν δεν μπορείς να πάρεις BMW κοιτάζεις για DAIHATSU. Γνωστό και προβλέψιμο προϊόν. Δεν ψάχνεις για μια άγνωστη μάρκα.

Η θεωρία της χαμένης ψήφου δεν έπαψε ποτέ να έχει ισχύ. Η ψήφος πεποίθησης ή αρχών άχαρη και μοναχική. Το βράδυ τον εκλογών είναι διαφορετικό να είσαι στις πρώτες θέσεις παρά στα λοιπά.

Οι αρχές πάντα χάνουν μπρός το συναισθημα.

35 χρόνια και 2 εθνικές τραγωδίες. Αυτή του αδιέξοδου Κυπριακου και αυτή της κομψής πτώχευσης.

Εμείς όμως  ακόμα χαζεύουμε το  Godzilla και το  Mechagodzilla  να παλεύουν, ενώ απο κοντά το άλλο θηρίο, ο Mothra, δείχνει  απειλητικά τα δόντια του και τα θηρία, ο  Zilla και ο Gamera περιμένουν να ξεσκίσουν τον πιό αδύναμο απο τους δύο, αλλά γιατί οχι, να  κόψουν κανένα κομμάτι απο τον ισχυρό.

Και εμείς παραμένουμε αμετανόητοι αρνητές της μετριοπάθειας, της εύρυθμης αστικής κοινοβουλευτικής  Δημοκρατίας, της τήρησης των νόμων, αναζητούμε τη γοητεία του θηρίου, ενώ πλάι μας υπάρχουν μικρά πολιτικά σχήματα αρκετά σοβαρά, που απλά ζητάνε μια μικρή πράξη εμπιστοσύνης. 

Κι όμως εμείς τα σνομπάρουμε, λέγοντάς τους Δον Κιχώτηδες ή κυνηγούς της εξουσίας. Σαν την κοπέλα που  ενώ ξέρουμε ότι είναι μια χαρά, επειδή δεν υπόσχεται  τα πάντα τη περιφρονούμε και τρέχουμε πίσω απο μια άλλη πιο φανταχτερή, που στο τέλος  χρεώνει την πιστωτική κάρτα μας με τρελά έξοδα, κι αν πούμε τίποτε μας αγνοεί αλλά δεν μας χωρίζει.

Η κάρτα βλέπετε είναι ακόμα στο όνομά μας.

Όπως και η ψήφος. Μόνο που το ξεχνάμε.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1086 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012
07:45

Πήρα απο ένα καλό φίλο μου, στέλεχος σοβαρής εταιρίας του ιδιωτικού τομεα, αλλά και με αξιολογότατη εθελοντική δράση στο χώρο του περιβάλλοντος, την παρακάτω επιστολή. Την απήθυνε σε μια μικρή ομάδα αποδεκτών με οποίους θέλησε να μοιραστεί σκέψεις και θυμό.  (οι επισημάνσεις δικές μου)

Τον ευχαριστώ

Η αναδημοσίευσή της υποχρεωση μου.

Μαικήνας

 

Αγαπητοί φίλοι καλησπέρα,

 

  Αυτές τις ημέρες ξεχείλισε το ποτήρι με άλλη μία σταγόνα από μέτρα και όπως φαίνεται όχι την  τελευταία.

  Πιστέψτε με έχω σοκαριστεί από το μέγεθος των μέτρων αλλά και από τον τρόπο, που λαμβάνονται, ιδίως τους τελευταίους μήνες.

 

  Πρώτα κτυπήθηκαν οι  «τεμπέληδες και ρουσφετολόγοι»   δημόσιοι υπάλληλοι, λες και έφταιγαν μόνο αυτοί για το κατάντημα της δημόσιας διοίκησης.

  Το τρομακτικό ήταν ότι η κοινή γνώμη στην χώρα μας ήταν αναφανδόν εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων και πολύ εύκολα και θα έλεγα και με χαιρεκακία, δέχτηκε τα μέτρα εναντίον τους.

Τότε μάλιστα έλεγαν ότι δεν θα πειραχτεί ο ιδιωτικός τομέας, που δεν έχει σχέση με τις δημόσιες δαπάνες.

Μετά όμως θυμήθηκαν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και  των ελληνικών επιχειρήσεων και προχώρησαν σε σχέδια για την τόνωσή της.

Και έτσι ήρθε και η σειρά του ιδιωτικού τομέα.

 

Τώρα όμως, που ήρθε η σειρά των περισσοτέρων του ιδιωτικού τομέα, τα πράγματα αντιμετωπίζονται με δέος και με μεγάλη αδράνεια θα έλεγα.

 

Αγαπητοί φίλοι έχω ζήσει τις πολύ καλές περιόδους των εργασιακών σχέσεων.

Την πλήρη ανάπτυξη του προστατευτικού δικτύου των εργαζομένων με την καλύτερη εφαρμογή αλλά και εμπλουτισμό των Γενικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Πολλά δίκαια δικαιώματα για τους εργαζόμενους κερδήθηκαν με κοινωνικούς αγώνες. Και αναφέρομαι στο δικαίωμα στην ετήσια άδεια, στην άδεια μητρότητας, στο επίδομα αδείας, στα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων και όχι  στον 13ο και 14ο μισθό, όπως πονηρά μιλάνε πολλοί, δημιουργώντας σύγχυση, κυρίως στους ξένους, στην αποζημίωση απόλυσης κ.α.

Και βέβαια δεν αναφέρομαι στις  σκανδαλώδεις παροχές των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ και στις κρατικές (??) τράπεζες, αναφέρομαι στον καθαρά ιδιωτικό τομέα.

 

Επειδή στην πατρίδα μας δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασίας και συνεννόησης μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών, τα μέτρα προστασίας των εργαζομένων αποτελούσαν ανάχωμα στις αδηφάγες προθέσεις των εργοδοτών ( όχι όλων αλλά δυστυχώς των περισσοτέρων, κυρίως στον χώρο των βιοτεχνιών κ.α.) . Τώρα πλέον ο εργαζόμενος είναι μόνος και απροστάτευτος από την πολιτεία και πρέπει να διαπραγματευτεί, χωρίς καμία προϋπόθεση, χωρίς όρους και κανονισμούς τον μισθό του και την εργασιακή του σχέση. Και αυτό όσο αφορά τους νέους  αλλά και τους ανειδίκευτους εργάτες  είναι ακόμα πιο τραγικό,  καταστροφικό αλλά και απολύτως άδικο.

 

 

Σήμερα έμαθα ότι προχωράνε και πέρα από την κατάργηση των ΣΣΕ. Πάνε να καταργήσουν την αποζημίωση αδείας, την ετήσια άδεια κ.α.

Έχουν κόψει ήδη τα περισσότερα κοινωνικά επιδόματα και έχουν μειώσει στα 360 ευρώ το επίδομα ανεργίας.

Έχουν καταργήσει τις περισσότερες φοροαπαλλαγές και πάνε να καταργήσουν εξ ολοκλήρου το αφορολόγητο ποσό για το δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή.

Έχουνε ήδη μειώσει, σε απίστευτο βαθμό και τους μισθούς.

Αλήθεια γιατί να πάει να δουλέψει κάποιος για 460 ευρώ καθαρά στο χέρι, όταν τα χρήματα αυτά δεν του φθάνουν ούτε για τα έξοδα μιας εβδομάδας. Αυτή η κατηγορία εργαζομένων μάλλον θα οδηγηθεί στην μαύρη εργασία, που θα τους αποφέρει κάτι παραπάνω αλλά με τις γνωστές επιβαρυντικές συνέπειες στα ταμεία και στα έσοδα του κράτους.

Ξέρετε παλιά το επιχείρημα για να μην είσαι στην μαύρη εργασία ήταν κυρίως τα ένσημα, που έχανες και ειδικά το δικαίωμα στην σύνταξη. Τώρα γιατί να πληρώνει κάποιος ένσημα, για ποια σύνταξη και για ποια περίθαλψη.

Τώρα δε, που καταργήθηκαν σχεδόν όλες οι φοροαπαλλαγές, οι χαμηλόμισθοι καλούνται να πληρώσουν, τουλάχιστον 700 ευρώ τον χρόνο, ενώ πριν ο βασικός μισθός ήταν αφορολόγητος.

 

Όλα ισοπεδώνονται με οδοστρωτήρα και τα σωματεία, που με τόση  μαεστρία τόσα  χρόνια απαξιώθηκαν από την πολιτεία αλλά και αυτοκαταργήθηκαν στις συνειδήσεις των εργαζομένων, είναι αδύναμα να αντιδράσουν.  Τόσα χρόνια ασχολούμενοι οι συνδικαλιστές με άσχετα πράγματα ή μάλλον σχετικά με τα δικά τους και μόνο ατομικά και συντεχνιακά  συμφέροντα, δεν είχαν τον χρόνο να ασχοληθούν με τα τρέχοντα θέματα και δεν πήραν χαμπάρι την επερχόμενη λαίλαπα και αιφνιδιάστηκαν εξ ολοκλήρου (εκτός και αν ήταν και αυτοί μέρος του όλου εγχειρήματος).

 

Αναρωτιέμαι γιατί αγαπητοί μου φίλοι τόσο μίσος απέναντι στους εργαζόμενους;  Γιατί τόση βιασύνη στα μέτρα λιτότητας ή πείνας όπως θα έλεγε και το ΚΚΕ ; (σ.σ ο φίλος μου δεν ειναι ΚΚΕ)

Γιατί όλη η Ευρώπη τρέχει να διαλύσει ό,τι φιλεργατικό υπάρχει ακόμα ζωντανό, στα κράτη μέλη της. Η επίθεση  δεν αφορά μόνο στους εργαζόμενους στην Ελλάδα αλλά στους εργαζόμενους όλης της Ενωμένης Ευρώπης των Λαών ?????.

Είναι τυχαίο ότι και οι 26 χώρες της Ε.Ε. κυβερνώνται από νεοφιλελεύθερα καθεστώτα ; ( Η Ελλάδα του Παπαδήμου είναι ακόμα σε μία ενδιάμεση προς τα δεξιά κατεύθυνση  και από ότι φαίνεται εκεί θα καταλήξει μετά τις εκλογές).    

Μήπως η βιασύνη των Ευρωπαίων ηγετών να τελειώνουν με τα δικαιώματα των εργαζομένων έχει σχέση με την αναμενόμενη αλλαγή στην Γαλλία ;

Έχει σκεφθεί κανείς  πόσα χρόνια θα κάνουμε να ξαναδούμε αύξηση στον μισθό μας  - σύνταξή μας ή καλυτέρευση του βιοτικού μας επιπέδου.

 

Μπορεί πολλοί έλληνες να ήσαν συνδαιτυμόνες στο φαγοπότι της εξουσίας, αλλά και άλλοι πολλοί δεν ήσαν.

Η διάλυση του κοινωνικού ιστού, για την οποία κόπτονται οι πολιτικοί μας χωρίς όμως να ενδιαφέρονται πραγματικά,  θα μας οδηγήσει σε κοινωνικές συγκρούσεις και πιθανόν σε έκτροπα, που από ένα σημείο και μετά θα είναι και δικαιολογημένα.

Πως περιμένουμε να αντιδράσει ο μακροχρόνιος άνεργος οικογενειάρχης, όταν ενώ δεν έχει τα προς το ζην, του ζητούν να πληρώσει έκτακτες εισφορές.

Η βλακεία στους κρατούντες έχει εξελιχθεί σε πρώτο εθνικό κίνδυνο. Λιγότερο κινδυνεύουν τα εθνικά μας θέματα και η κυριαρχία μας από τους Τούρκους και περισσότερο από τους διοικούντες ( έξω και έσω ).  

 

 

Τέλος αγαπητοί φίλοι είμαι ήδη δικαιούχος σύνταξης από το ΙΚΑ. Δουλεύω ασταμάτητα και πολύ σκληρά επί σαράντα συναπτά χρόνια.

Έχω πληρώσει και έχω ανταποκριθεί  στο ακέραιο, σε όλες μου τις υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος.  

Έκανα τον προγραμματισμό μου και τα σχέδιά μου για την ημέρα της συνταξιοδότησής μου  αλλά άλλες οι βουλές των κρατούντων. Τώρα μου λένε πάρε μία μειωμένη σύνταξη  και να λες και ευχαριστώ και να παρακαλάς το θεό να την έχεις και αυτή.

Έχουν τινάξει στον αέρα την ζωή την δική μου και της οικογενείας μου. Οι πολυετείς προσπάθειές μου για αξιοπρεπή ζωή κατά την μετά το τέλος της εργασιακής μου καριέρας ζωής, πήγαν χαμένες και από εδώ και πέρα καλούμαι να ζήσω εγώ και η οικογένειά μου, μία ζωή κατά πολύ κατώτερη αυτής που έζησα μέχρι τώρα αλλά και αυτής  που σχεδίαζα για την τελευταία περίοδο της ζωής μου.

Και βέβαια όλα αυτά που αναφέρω παραπάνω αφορούν και άλλους πολλούς συμπολίτες μας.

 

Κλείνοντας ανοίγω ένα άλλο θέμα, που θα το συζητήσουμε σύντομα και αυτό.

Το θέμα αυτό είναι η Ενωμένη Ευρώπη και ο τρόπος λειτουργίας της.

Ποια είναι η θέση και οι  αρμοδιότητες της ευρωβουλής. Ποιος είναι ο ρόλος του Ρόμπαϊ και της Άστον. Ποιος είναι ο ρόλος  των επιτρόπων και του συμβουλίου των ηγετών των ευρωπαϊκών χωρών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να εκδημοκρατιστεί  άμεσα. Δεν είναι δυνατόν να αγνοούνται οι απόψεις και οι προτάσεις των εκλεγμένων ευρωβουλευτών και να υπερισχύουν αυτές των διορισμένων επιτρόπων και των εκπροσώπων των τραπεζών και των αγορών.

 

Αυτά και έπεται συνέχεια γιατί η αγανάκτηση και ο θυμός συνεχώς μεγαλώνουν.

 

Φιλικά

(το όνομά του)

 

 

 

 

 

  

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις