Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


1227 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012
01:10

 

Τι κι αν καήκαν οι φάκελοι, η μνήμη υπάρχει και επιστρέφει δριμύτερη. Ανατομία ενός αόρατου εμφυλίου.

 

 "Κουμούνι δεν ήταν αυτός;" ήταν η ερώτηση του συνομιλητή μου.

Εν προκειμένω αναφερόταν σε τρίτο πρόσωπο που είχε και αυτό βρεθεί, όπως πολλοί τότε στο Ρήγα Φεραίο και το ΚΚΕ εσωτερικού.

Δεν ήταν όμως αυτό που συγκλόνιζε , όσο η άρνηση της εγκυρότητας μιας γνώμης που είχε δώσει ο περί ού λόγος  κοινός γνωστός με την ιδιότητα του πετυχημενου δικηγόρου πολλά  χρόνια μετά  .

 

Τελικά  το δυσκολότερο όλων είναι να μετουσιώσεις τη μνήμη και τη συνήθεια που αυτή κουβαλάει. 

 

Σε μια εποχή που η κοινωνία καταρρέει οικονομικά, πολιτισμικά και κοινωνικά, είναι εύκολο να βρεθούμε εκεί που όλα ξεκίνησαν.  Στο 1946 όταν ξεκίνησε ο περίφημος τρίτος γύρος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. 66 χρονια πριν.

Η λογική του συνομιλητή μου, που είναι απο αυτούς που πεισματικά επιμένει να χρησιμοποιεί τον όρο "συμμοριτοπόλεμος" για να με συγχίζει, είναι μέρος του προβλήματος του  σκηνικού άτυπου εμφυλίου πολέμου που αχνοφέγγει δειλά δειλά.

Στην Ελλάδα έχουμε ζήσει εμφυλίους  και  διχασμούς. Είμαστε ίσως απο τις λίγες χώρες που κατορθώσαμε να πολιτικοποιήσουμε στο όνομα ιδεολογικών προσεγγίσεων ακόμα και τη χρήση της γλώσσας.  

Για την εκκλησία δεν λέω, αυτή ήταν πάντα μέρος του σκηνικού, ιδεολογικού και πολιτικού. Το ήθελε άλλωστε αφού πάντα ευλογεί τα όπλα του ισχυροτέρου. Στη δική της μεταφυσική και πραγματικιστική προσέγγιση (κατ' οικονομία λέγεται αυτό) η έννοια των θεμελιωδών αξιών και των δικαιωμάτων του πολίτη, θεμέλιος λίθος της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, είναι κενό γράμμα. Η αναφορές των ηγετών της στις θυσίες αλλά και τα "προβλήματα" που αυτή αντιμετώπιζε διαχρονικά αποδημιουργίας  ελληνικού κράτους κάτι λέει. Την στιγμή αυτή συσπειρώνει το ποίμνιό της για να εκχωρήσει στον μελλοντικό νικητή που πιθανά θα είναι μια αυταρχική κυβέρνηση

 

Την στιγμή που κάποιοι ονειρεύονται μπριγάδες και μιλάνε ασαφώς για κάποια λαϊκή εξουσία, βλέπουμε ότι υπάρχουν ανακλαστικές μνήμες και απο την άλλη πλευρά, πολύ φοβάμαι,  έτοιμες να τροφοδοτήσουν εξίσου τους  νέους διχασμούς.

Κι αν δεν τους  απαιτήσουν σίγουρα εύκολα θα τους  νομιμοποιήσουν στο όνομα της υπεράσπισης των αστικών αξιώνόσο βλέπουν το ποτάμι να φουσκώνει απέναντ. Μόνο που την προηγούμενη φορά οι νικητές διαχειρίστηκαν την νίκη τους με  αφροσύνη ανοίγοντας τον δρόμο χρόνια μετά στην μεταπολιτευτική σπέκουλα του ανεπεξέργαστου πόνου των ηττημένων απο τον Αντρέα, αλλά και την ανευρη συμπεριφορά του αστικού κράτους αφού απολογητικά πλέον όλοι οι "αστοί" πολιτικοί ενέδιδαν στην παραμικρή πίεση και στην υποψία πολιτικού κόστους.

 

Ο κίνδυνος ανασύνταξης του παλιού μπλόκ εξουσίας  με την άφρονα μορφή του, αυτού των νικητών του εμφυλίου πολέμου,  ελλοχεύει στο όνομα μιας δυστυχώς  λογικής αντίδρασης στο υπό εκόλαψη "λαϊκό" μέτωπο.

 

Θα μου πείτε σε ποιό μέρος του τριγώνου θέλεις να είσαι; Αναφέρομαι στο τρίγωνο Μεγάλη Βρετανία , Κολωνάκι , Γκύζη. Μέσα περιμένοντας τους Εγγλέζους ή έξω οραματιζόμενος την Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ελλάδας με πρωθυπουργό το Ζαχαριάδη ή τον Μάρκο Βαφιάδη;

Σήμερα θα  απαντήσω "Δυστυχώς μέσα". Το 1974 θα έλεγα απέξω.

 

Δυστυχώς όμως ο νεός εμφύλιος, αν γίνει,δεν θα έχει ορατά μέτωπα. Δεν θα τεθούν τέτοια διλήμματα. Θα μοιάζει πιο πολύ με επανάληψη του εσωτερικού αγώνα των πρώτων επαναστατικών χρόνων (1823-1825). Φατρίες και ομάδες με διαφορετικά κοινωνιολογικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.

 

Ένας ακήρυχτος πόλεμος όλων εναντίων όλων, μια σύνθετη παρτίδα σκακιού, που ευνοείται και απο την γρήγορη διάψευση της εξατομικευμένης ευημερίας που μας υποσχέθηκε "το σύστημα" την γευθήκαμε αλλά τώρα την χάνουμε βίαια και ξαφνικά. 

Κι αν κάτι κινδυνεύει να χαθεί 33 χρόνια μετά την ένταξή μας στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είναι αυτή η έστω ατελέσφορη προσαρμογή σε ένα κονονιστικό πλαίσιο περισσότερης νομοκρατίας, κατοχύρωσης δικαιωμάτων (οι αυξανόμενες προσφυγές Ελλήνων πολιτών στα "Ευρωπαϊκά δικαστηρια"  λένε πολλά) και μηχανισμών εξισορρόπησης των αποκλίσεων (ΜΟΠ, ΕΣΠΑ κλπ).                                            

 

Αυτό δεν  σημαίνει πως το ευρωπαϊκό οικοδόμημα λειτουργούσε απολύτως σωστά. Δυστυχώς  απο την ελευθερία διακίνησης κεφαλαίων αγαθών και ανθρώπων, μοιάζει να οφελήθηκαν περισσότερο τα δύο πρώτα, αφού έχουν άμεση οικονομική υπόσταση (άμεση και έμμεση), ενώ οι άνθρωποι, οι κοινωνικές ομάδες και οι λαοί πληρώνουν την ελλειμματική διαχείριση και λειτουργία.

Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν μνήμες αν οι επιτρέψουμε την αναβίωση των λογικών του εμφυλίου ένθεν κακείθεν.

Δυστυχώς όμως οι μνήμες πεθαίνουν τελευταίες, αρνούνται την μετουσίωσή τους και θέλουν πεισματικά να περάσουν στην συμπεριφορά μας και τη σκέψη μας πριν σβήσουν.

Οι ευθύνες όλων μας τεράστιες. 

Ας το σκεφτούμε.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Το σχόλιό σας
1174 αναγνώστες
Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012
22:29

Ακούσαμε για Γαβριάδες και είδαμε την πολιτική άφεση αμαρτιών των ταραχών να δίδεται με γενναιοδωρία απο τα 3 Αλφα (Αλέκος Αλέξης Αλέκα) 

 

Ουδείς αρνείται ότι το κοινωνικό σώμα είναι εξαιρετικά έφλεκτο.  

 

Όμως η πολιτική σπέκουλα για να δικαιωθεί το βραχυκυκλωμένο όραμά μας μας οδηγεί αλλού. Αναδημοσιεύω ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο ενός παλιού φίλου.

 

 

 

Μαθήματα από την Ιταλία

 

του  Πέτρου Παπασαραντόπουλου*

 

Στις 17 Φεβρουαρίου του 1977, ο Λουτσιάνο Λάμα, ιστορική φυσιογνωμία του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, τότε γενικός γραμματέας του πανίσχυρου εργατικού συνδικάτου CGIL, είχε προγραμματίσει μια ομιλία στο κατειλημμένο πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza, ένα από τα παλαιότερα ευρωπαϊκά ανώτατα ιδρύματα, που είχε ιδρυθεί το 1303.

Η ομιλία αυτή δεν έγινε ποτέ. Διακόπηκε βάρβαρα από αναρχοαυτόνομους που τον χαρακτήρισαν «προδότη της εργατικής τάξης» και του απαγόρευσαν να μιλήσει. Ο Λάμα με δυσκολία απέφυγε το λιντσάρισμα και φυγαδεύτηκε από το πανεπιστήμιο.

 

Ήταν η αρχή του διαβόητου «κινήματος του 1977».

 

Ακολούθησαν μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την Ιταλία, συγκρούσεις με την αστυνομία και δακρυγόνα, επιθέσεις σε συνδικαλιστές ηγέτες, λεηλασίες σούπερ μάρκετ, σκληρές συγκρούσεις στο δρόμο, κανονικές οδομαχίες.

Διάφορες οργανώσεις, με περίεργα ονόματα, που αποθέωναν τη βία έκαναν την εμφάνισή τους. Indiani Metropolitani (Μητροπολιτικοί Ινδιάνοι), Lotta Continua (Διαρκής Πάλη), Potere Operaio (Εργατική Εξουσία), Potere Rosso (Κόκκινη Εξουσία).

Πολύ σύντομα στις συγκρούσεις άρχισαν να χρησιμοποιούνται και όπλα. Δεκάδες κείμενα υμνούσαν τους «συντρόφους με το P38» (τύπος περιστρόφου). Ήταν τα χρόνια του μολυβιού για τη γειτονική χώρα.

Λίγο αργότερα έκαναν την εμφάνιση τους και οι Brigate Rosse, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες. Κορυφαία πράξη τους η απαγωγή του Άλντο Μόρο, στις 16 Μαρτίου 1978, και η εκτέλεσή του 54 ημέρες αργότερα, στις 9 Μαΐου. Είχαν προηγηθεί απαγωγές και δολοφονίες πολιτικών, συνδικαλιστών, δικαστών και δημοσιογράφων.

 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ακόλουθη επισήμανση του Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι, ενός από τους ιστορικούς ηγέτες της οργάνωσης: 

 

«Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δεν γεννήθηκαν από το τίποτα. Δεν είναι προϊόν ενός εργαστηρίου, είτε κάποιας Μυστικής Υπηρεσίας, αλλά αποτέλεσμα μιας κουλτούρας και μιας πολιτικής παράδοσης της ιταλικής αριστεράς». 

 

Για να συμπληρώσουν οι ακτιβιστές της Azione Rivoluzionaria: «Είναι δύσκολο να διαχωρίσουμε το κίνημα του ’77 με όλα όσα λέχθηκαν και ειπώθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, ιδιαίτερα από τις ένοπλες ομάδες και το αυτόνομο αντάρτικο».

 

Σήμερα, 35 χρόνια μετά, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Φραντσεσκίνι είχε δίκιο. Η κουλτούρα της βίας, η αποθέωση της ανομίας, η άρνηση του διαλόγου, η θεολογική αντίληψη της πολιτικής, έχουν μια, εν πολλοίς αναπόφευκτη, κατάληξη: την ένοπλη βία, τις απαγωγές, τις δολοφονίες. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα το ζήσουμε στην Ελλάδα.

 

Η Ιταλική Δημοκρατία άντεξε το πλήγμα. Καθοριστική ήταν η συμβολή του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που αναδείχτηκε σε κύριο εχθρό της τρομοκρατίας. Είναι, από την άποψη αυτή χαρακτηριστική η ανακοίνωση των Ερυθρών Ταξιαρχιών στις 27 Ιανουαρίου1979 με τίτλο «Να χτυπήσουμε τα μπερλινγκουερικά σκυλιά».

 

Το κίνημα του 1977 σύντομα παρήκμασε. Αρκετοί από τους πρωταγωνιστές του εντάχθηκαν σε κοινοβουλευτικά κόμματα. Άλλοι, απογοητευμένοι και απελπισμένοι, στράφηκαν στις ανατολικές φιλοσοφίες και το μυστικισμό. Λίγοι συνέχισαν την ένοπλη δράση, που εξαφανίστηκε μετά από λίγα χρόνια.

 

Η Δημοκρατία κατάφερε να τρομοκρατήσει τους τρομοκράτες.

 

 

 

*Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος είναι εκδότης των εκδόσεων Επίκεντρο απο τις οποίες κυκλοφόρησε προσφατα το βιβλίο του δημοσιογράφου Χρήστου Ζαφείρη "Αντεθνικώς δρώντες- το φοιτητικό αντιδικατατορικο κίνημα στη Θεσσαλονίκη 1971-1974" 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
901 αναγνώστες
Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012
23:57

Ένας καλλιτέχνης του  θεάτρου του τραγουδιού  διδάσκει…  O Ιταλός Giorgio Gaber,  ψευδώνυμο του Giorgio Gaberscik  ήταν μια πολυσύνθετη καλλιτεχνική  φιγούρα. Τραγουδοποιός, ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, μουσικός, τραγουδιστής, δημιούργησε το δικό του είδος του θεάτρου με τραγούδι. Καμία σχέση με το stand up commedy ή το μιούζικαλ, έστηνε μια αφήγηση με τραγουδι, ερμηνεύοντας κυριολεκτικά τον χαρακτήρα που αφηγείται κάθε φορά.  Ψηλός με έντονο πρόσωπο και χαρακτηριστικές κινήσεις των χεριών, υποστηρίζει το λόγο του κειμένου του.

Λόγος μεστός, πικρός, ανατρεπτικός και καυστικός, χωρίς ωστόσο να βγάζει γέλιο με χυδαίο τρόπο. Παρακολουθώντας τον σε τρία μικρά βίντεο βλέπουμε την πορεία ενός προβληματισμένου ανθρώπου.  Χωρίς ίχνος στράτευσης, αλλά με πολύ αγάπη σχολιάζει την ανάγκη να παίρνουμε θέση αφήνοντας μετέωρο το ερώτημα “τι τελικά πιστεύουμε;”

Στα παρακάτω  γιουτουμπάκια που ακολουθούν θα δούμε τις μεταμορφώσεις αυτές  όπως και ομοιότητες με τα καθ’ημάς.

Ηταν κάποιος κομμουνιστής…

Ο κομφορμιστής

Η δική μου γενιά έχει χάσει…

Κι αν στο τελευταίο βίντεο υπάρχει πίκρα, πάλι με αγάπη το κάνει.

 

 

Οι ομοιότητες με την γείτονα χώρα σκοτώνουν…

ΜΑΙΚΗΝΑΣ


 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
709 αναγνώστες
Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012
21:33

Επιτέλους ο Σαρτζετάκης τώρα δικαιώνεται. 

 

Χρειάστηκε να περάσουν κοντά 25 χρόνια για να δικαιωθεί ο αλήστου μνήμης τέως πρόεδρος, που με την περίφημη φράση του "είμαστε έθνος ανάδελφο" είχε επισημάνει την γλωσσική και εθνική μας μοναξιά και μοναδικότητα.  Τωόντι τα όσα έγιναν τότε και τον έφεραν στο ύπατο αξίωμα ήσαν πράγματι μοναδικά για αστικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Η καταδολίευση των θεσμών, η απενοχοποίηση της φαυλότητας και η μαζική εξαγορά  ψήφων μέσω αυτοκρατορικής  αισθητικής μεθόδων γενικευμένων παροχών, μας οδήγησαν εδώ.  Είναι άλλωστε γνωστό ότι ακόμα και όταν η Νέα Δημοκρατία ήταν κυβέρνηση , το κοινωνικοποιημένο σύστημα ΠΑΣΟΚ ήταν στην εξουσία.  Όπερ έδει δείξαι. 

 

Όπως και το 1821, έτσι και τώρα έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του ένα κίνημα συμπαθείας προς τον ελληνικό λαό. 

Η πιο ενδιαφερουσα τοποθέτηση ήταν αυτή του  δήμαρχου της κωμόπολης Μπαρονίσι, Τζοβάνι Μοσκατιέλο, ο οποίος ενισχύοντας τη χώρα μας με το μισθό του, που αντιστοιχεί σε 780 ευρώ δήλωσε: 

«Όσοι κυβέρνησαν τα χρόνια αυτά στην Ελλάδα, οπωσδήποτε διέπραξαν σοβαρότατα λάθη, αλλά θα ήμασταν και εμείς, τώρα, άλλο τόσο ανεύθυνοι, αν δεν στηρίζαμε -με κάθε δυνατό μέσο- αυτή τη χώρα, που είναι η κοιτίδα τού πολιτισμού μας».

 

Σαν έλληνας πολίτης θα ήθελα να σταθώ στο πρώτο σκέλος, αυτό των σοβαρότατων λαθών. Και επειδή πιστεύω, πως ακόμα και με μαγικό τρόπο να εξαφανίζαμε το χρέος, χωρίς ανάπτυξη και λειτουργικό δημόσιο και χρηστή διαχείριση δεν θα είμαστε σε θέση να μην ξαναχρεωθούμε, έχω έντονους προβληματισμούς για την ωφέλεια του όψιμου φιλελληνισμού και κατά πόσο θα μας βοηθήσει να μην ξαναεπαναλάβουμε αυτά τα σοβαρότατα λάθη. 

 

Η διαφορά μεταξύ του 1821, του 1940 και του σήμερα είναι η εξής:

Τότε, το μέν 1821 ενσαρκώναμε μια ασαφή ανάμνηση της Αρχαίας Ελλάδας.

Δόξα τω θεώ την εκμεταλλευτήκαμε καλά. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία όπου ο φιλέλληνας Stanhope που έδρασε κύρια στην Αθήνα  έδινε χρήματα στον Οδυσσέα Ανδρούτσο για να γίνονται έργα χρήσιμα για τον αγώνα.  Υπάρχει μάλιστα περιγραφή μιας σκηνής που ενώ συνομιλούσαν μπαίνει ο γραμματικός του Ανδρούτσου και του δίνει την αναφορά για ένα νοσοκομείο που είχε στηθεί για την περίλθαψη των τραυματιών με λεφτά του φιλέλληνα. Ο  Stanhope χάρηκε. Αργότερα βέβαια ανακάλυψε πως όλα ήταν μια καλοστημένη απάτη!

 

Το 1940 δεχτήκαμε απρόκλητη επίθεση. Αντιδράσαμε με ηρωίσμό και πείσμα. Ανατρέποντας τα προγνωστικά κερδίσαμε τη συμπάθεια όλων, αν και δεν μας άφησαν να πάμε μέχρι την Αδριατική.

 

 

Σήμερα  στο πρόσωπό μας οι "καλοί φιλέλληνες ξένοι" βλέπουν τον εξορκισμό της δικής τους απειλής. Κάποιοι ίσως φαντάζονται ένα παγκόσμιο κίνημα. Οι αριστεροί επίσης. "Θάρθουν καιροί καιροι ευτυχισμένοι σκλάβοι δεν θάναι τότε οι λαοί" έλεγε το παλαιό αντιστασιακό τραγούδι της κατοχής.

Οι παράδεισοι δεν πρόκοψαν είναι αλήθεια. Τώρα όμως οι νικητές του ψυχρού πολέμου χάνουν την έσωθεν καλή μαρτυρία απο τη μεσαία τάξη των χωρών τους.  Για αυτό φωνές σαν αυτές δεν είναι άκυρες. Απλά να μην "καβαλήσουμε το καλάμι".

Βλέπετε, είμαστε μεν ξεροκέφαλοι αλλά τελικά όλο και κάποιον συγκινούμε. Στην πραγματικότητα όμως είμαστε accidental heroes.  

 

Αν νομίζουμε ότι θα ξελασπώσουμε με τη βοήθεια των Φιλελλήνων είμαστε γελασμένοι. 

 

Γιατί η λάσπη είναι και ελληνική και ξένη.  Κάποιοι θα πούν πως είναι εισαγόμενη. Έστω ΚΑΙ  εισαγόμενη. Αλλά υπάρχει και πολλή εγχώρια ελληνική λάσπη.   Στις δομές, στους θεσμούς  και στα μυαλά.   Και αυτή η τελευταία, των μυαλών, είναι αυτή που δεν θα ήθελα να δικαιωθεί απο τις φωνές των Φιλελλήνων και να παραμείνει εσαεί  στας σκέψεις των Ελλήνων.

 

 

Κάποτε ο Ανδρέας Εμπειρίκος έγραψε  στο κείμενό του "εις την οδόν των Φιλελλήνων"  :  

" Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".

 

Προς το παρόν υπάρχει μόνο σκοτάδι  και η λέξη Ελλάς συνοδεύεται με συνειρμούς μαύρης τρύπας. Ουχί Εμπειρίκιας, αλλά μαύρης τρύπας χρέους.  

Το παγκόσμιο, το ερωπαϊκό και το ελληνικό χρέος μας φέρνουν πιο κοντά στον θάνατο. Ο οίστρος της ζωής με όλα τα υπονοούμενα του Εμπειρίκου αργεί ακόμα. 

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 


Με το θέμα είχα σχοληθεί πάλι πρόσφατα.

 maecenas.capitalblogs.gr/showArticle.asp

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1117 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012
20:42

Τόσες μνήμες… πώς να τις ξεχάσεις;

Τόσα εφηβικά βράδια, τόσα ανήσυχα ραντεβού πώς να τα   διαγράψεις απο την καρδιά;

Που πήγαν τα γιγάντια είδωλα της νιότης μας;

 

Τότε που βυθισμένος στην καρέκλα του κινηματογράφου  ζούσες ακόμα το πεπρωμένο άλλων  ψυχών και μια εύγλωτη σιωπή ενός, δύο λεπτών κυριαρχούσε μετά τους τίτλους του τέλους, μέχρι ο πρώτος της παρέας να μας βγάλει απο τον  κόσμο της οθόνης. 

Βγαίνοντας έξω η Σταδίου, πολύβουη όπως πάντα, μας βοηθούσε να γυρίσουμε πίσω στην πραγματική μας ζωή.

 

"Δι’ ελέου και φόβου", όπως συμβαίνει πάντα στην εφηβία και στα πρώτα νεανικά χρόνια, μαθαίναμε τη ζωή απο τον πιο γοητευτικό της καθρέφτη, το σινεμά.

 

Κι όταν ο χώρος πολλές φορές κουρασμένος, με τα σημάδια του χρόνου να μαρτυρούν την προαιώνια ύπαρξη, αφού εκεί  συγκινήθηκε κάποτε κι ο πατέρας ή η μάνα σου, γινόταν αντιληπτός απο σένα σε κάποιο μοναχικό διάλειμμα, τότε αποκτούσες την βεβαιότητα πως το Αττικόν είναι εκεί για σένα. Για τις ανησυχίες σου, για την νόμιμη φυγή σου απο την αγωνία του φροντιστηρίου του Μπελεζίνη, για το μέλλον που ονειρευόσουνα παλεύοντας με τα συναισθήματα που σε πλημμύριζαν.

Κι αν κάποτε αναζητήσαμε την μπρεχτική αποστασιοποίηση, στο τέλος γυρίσαμε στην προαιώνια λειτουργία της μαγείας.

Το Αττικόν ήταν πάλι εκεί.

Μνημείο της δικής μας ιστορίας, όχι της άλλης της επίσημης. Κι ας ήταν μεγαλειώδες, ήταν όμως μέρος της δικής ασήμαντης καθημερινής ύπαρξης.

 

Ετσι και εχθές. Το έβλεπα φωτισμένο μες τις φλόγες, και ήταν πάλι επιβλητικό.

Ήταν οι μνήμες;

Ήταν η επίγνωση της ιστορικότητας;

Ήταν ο θυμός για τη δική μας απώλεια;

 

Παραφράζοντας τον τίτλο της γνωστής Σέρβικης ταινίας του 1996, είπα :

“Τα όμορφα σινεμά, όμορφα καίγονται”

 

 

 

 

ΥΓ

 

Το Αττικόν δεν πρέπει να πεθάνει.

Κι αν κάτι πρέπει να συμβολίσει την έξοδο αυτού του τόπου από από την κρίση είναι αναστήλωσή του, όχι μόνο με χρήματα της ιδιοκτήτριας εταιρίας, ούτε με χρήματα του πτωχευμένου κράτους, αλλά και δικά μας, σαν προσφορά αλληλεγγύης στον πολιτισμό που χάνουμε. 

 

ΟΛΙΓΗ  ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο κινηματογράφος Αττικόν άνοιξε τις πόρτες του για το κοινό το 1914 ως θέατρο, και 6 χρόνια αργότερα ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της 7ης τέχνης λειτουργώντας ως κινηματογράφος. Εντάσσεται στα αριστουργήματα του διεθνώς αναγνωρισμένου αρχιτέκτονα, Αλέξανδρο Νικολούδη Συγκαταλέγεται μέσα στους ομορφότερους κινηματογράφους της Ευρώπης.

Στην -σχεδόν- αιωνόβια ζωή του έχει φιλοξενήσει μεγάλες ευρωπαϊκές αλλά και παγκόσμιες πρεμιέρες, φεστιβάλ, συναυλίες ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, την πρώτη ροκ-όπερα της Ελλάδας, και (για την ιστορία) ήταν η πρώτη αίθουσα στην Ελλάδα, στις 22 Οκτωβρίου του 1929, που προέβαλλε την πρώτη ταινία με ήχο, "Fox Movietone Follies" του Ντέηβιντ Μπάτλερ.

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<2345678910>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις