Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


944 αναγνώστες
Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012
22:19

 

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την συμβολή της  πάλαι ποτέ Εθνικής Στατιστικής  Υπηρεσίας στην ωραία αλλά ψευδή εικόνα που δίναμε στους Ευρωπαίους εταίρους. Όταν πρωτοαποκαλύφθηκε, ως άλλοι Σπαρτιάτες επιτιμήσαμε εαυτούς, όχι για το ψεύδος, αλλά για  το γεγονός της αποκάλυψης, ότι δηλαδή είμαστε ψεύτες.

Μετά απο μια περίοδο, πάνε τωρα χρόνια, που λέγαμε  το πρωτότυπο αντεπιχείρημα “μα αφού και άλλες χωρες μαγειρεύουν τα στοιχεία τους”, περάσαμε στην φάση της συνεργασίας των κυβερνήσεων μας με τους “μεγάλους “ ή “κακούς” καταγγέλοντας την προηγούμενη κυβέρνηση ως ψεύτρα και λαμβάνοντας δήθεν μέτρα, εξασφαλίζοντας για τον εαυτό τους  το φωτοστέφανο του καλού παιδιού.

Πλην όμως οι συνεχιζόμενες σπατάλες ανάγκασαν τους “μεγάλους” να κοιτάξουν τι έκαναν με τα στοιχεία οι άτακτοι μικροί﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ία τεκμηριώνω απόψε, ετορις 15 Νοεμβρί. Αυτό δεν εμπόδισε τον Γιωργάκη τον Β τον ...(η ιστορία δεν έχει κατασταλάξη στον αρνητικό χαρακτηρισμό που θα του δί﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ία τεκμηριώνω απόψε, ετορις 15 Νοεμβρώσει) να κυκλοφορεί διεθνώς λέγοντας ότι διοικεί μια χώρα απατεώνων, προσπαθώντας να εξαιρέσει  τον εαυτό του απο την καθολικότητα της κατηγορίας.

Στην πραγματικότητα το μόνο που έκανε ήταν να εξωθήσει τους "άλλους, τους ξένους", που σιγά σιγά εμείς είχαμε πάψει να λέμε εταίρους, να προσπαθήσουν να ανακαλύψουν τι στο καλό συμβαίνει, τι ήταν αλί﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ία τεκμηριώνω απόψε, ετορις 15 Νοεμβρήθεια και τι ψέμα;

Η προσωπική μου άποψη είναι πως το κακό επίπεδο της τήρησης στοιχείων απο τη χώρα μας, οφειλόταν σε μια εγγενή αδυναμία μας και απέχθεια, αυτή  της γνώσης της πραγματικότητας.

Αφού είμαστε καλοί και ωραίοι γιατί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη;  

Ο καθρέφτης σε οδηγεί σε μια  ενοχλητική  αντικειμενικότητα. Αυτό το ξέρουν όλοι οι χοντροί ανθρωποι. Το ίδιο και η ζυγαριά, που και αυτή δίνει ποσοτικές πληροφορίες.

Στην ενόχληση της ποσοτικά μετρήσιμης αλήθειας, αντιτάσσουμε την δική μας ποιοτική εκτίμηση, την οποία  συχνά λέμε πολιτική επιλογή.

Η απέχθειά μας προς την τήρηση στοιχείων φαίνεται απο το κείμενο που σας δίνω . Προέρχεται απο  άρθρο του περιοδικου   “Το ημερολόγιο του Σκώκου” που κυκλοφορούσε απο το  1885 έως το 1918!     Περιοδικό γενικής ύλης, πρόβαλε γενικά θέματα πάντα με γνώμονα την θετική επιμορφωτική συνεισφορά. Έτσι το 1887 ο Κωνσταντίνος Σκώκος αποφάσισε να προβεί σε μια καινοτόμο για περιοδικό της εποχής  δράση, δηλαδή στη συλλογή στοιχείων με σκοπό την κατ΄έτος δημοσίευση πινάκων με στατιστικά στοιχεία.

Στο κείμενό του με τίτλο "Δημόσιαι Πληρωμαί" που  σας παραθέτω διεκτραγωδεί τις προσπάθειές του και την τύχη τους. (ηλεκτρονικό αρχείο Πανεπιστημίου Πάτρας http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=10758

 Δυστυχώς  όπως φαίνεται απο το σημείωμά του , όχι μόνο δεν υπήρχαν στοιχεία αλλά απουσίαζε και η διάθεση να βρεθούν αυτά.

Προτείνει  νομοθετικά μέτρα προς αντιμετώπιση του ελλείμματος πληροφόρησης, και ζητάει απο την κοινωνία να στηρίξει την προσπάθεια αυτή. Βλέπετε πάντα υπήρχαν άνθρωποι που πίστευαν και ήλπιζαν.

Στο τέλος του κειμένου διαπιστώνει  πως η  χώρα μας:  “καθυστερεί εις τους πίνακας της διεθνούς στατιστικής , παρέχουσα ατελεστάτας μονομερείς  και τραγελαφικάς πολλάκις πληροφορίας εξ ών οι εν Ευρώπη στατιστικολόγοι  πορίζονται  άδικα και πάντη εσφαλμένα  περι ημών συμπεράσματα.”

Τότε η έννοια της στατιστικής αφορούσε την εικόνα προς τα έξω.

Δυστυχώς όμως  130 χρόνια μετά πάλι τους έξω αφορούσε. 

Καμία σκέψη για επίγνωση δική μας, του που πάμε και πως πάμε. Όχι επειδή μας το ζητάνε οι άλλοι αλλά επειδή το χρειαζόμαστε εμείς.  

Δυστυχώς αυτό πληρώνουμε σήμερα με τον πιο δραματικό τρόπο. Και δυστυχώς πάλι όχι όλοι.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

 

 

Το σχόλιό σας
861 αναγνώστες
5 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012
02:22

Λεφτά δεν υπάρχουν. Ας θυμηθούμε λοιπόν μερικές μνημειώδεις ρήσεις περί χρήματος. Χάριν αντιλογίας στον εθνικό πατριωτικό σοσιαλισμό που ρέει άφθονος τις τελευταίες μέρες. Κάθε ρήση έχει και τον ιδανικό της αποδέκτη.

"Θα ήθελα ο αγαπητός μου Καρλ να μπορούσε να ασχοληθεί λίγο και με την απόκτηση του κεφαλαίου, εκτός από τη συγγραφή του. "
Τζένη Μαρξ (Για τον Αλέξη και την Αλέκα) 

"Όλως το πλουτείν εστιν εν τω χρήσθαι και ουχί εν τω κεκτήσθαι".
Αριστοτέλης 
Για ολους του πολιτικούς, που σημαίνει και να πάρουμε τα λεφτά, αν συνεχίσουμε να είμαστε μπουρδέλο πάλι μπατίριδες θα είμαστε.

"Τας ουσίας αι μικραί δαπάναι δαπανώσι"(τις περιουσίες οι μικρές δαπάνες τις εξαφανίζουν). Αριστοτέλης     (Για την παγίδα των επιδομάτων των υπερωριών κλπ)

"Για να κερδίζεις λεφτά χρειάζεται ταλέντο, αλλά για να ξοδεύεις λεφτά χρειάζεται κουλτούρα".  Alberto Moravia                                               (Για το ΠΑΣΟΚ αλλά και πολλούς άλλους που δεν πάνε πίσω) 

Για την Τρόικα 
Ποτέ μην επενδύεις τα λεφτά σου σε κάτι που τρώει ή που χρειάζεται επιδιόρθωση. Billy Rose Αμερικανός θεατρικός παραγωγός

Συνταγή Τόμσεν
"Αν θέλεις να κάνεις κάποιον πλούσιο, μην του προσθέτεις χρήματα, να του αφαιρείς επιθυμίες". Επίκουρος

Μακάρι οι Γερμανοί να ήσαν καλοί Σαμαρίτες
"Κανείς δεν θα θυμόταν τον Καλό Σαμαρείτη αν είχε μόνο καλές προθέσεις: είχε επίσης και χρήματα."
Μάργκαρετ Θάτσερ

και τέλος μην ξεχνάμε πως :

"Το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για τα χρήματα είναι μερικές φορές η ελευθερία."   Robert Louis Stevenson

 

και για τον ερανισμό 

Μαικήνας

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1018 αναγνώστες
Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012
22:45

 Τροχαία συμβαίνουν πολλά. Λίγα όμως μας συγκλονίζουν και τα συζητάμε. Αυτά είναι τα τροχαία ατυχήματα που χάνουν τη ζωή τους επώνυμοι αλλά και εκείνα στα οποία χάνουν τη ζωή τους δικοί μας άνθρωποι.

Στα πρώτα μπορούμε να θυμηθούμε το τροχαίο στο οποίο έχασε τη ζωή του ο Αλέκος Παναγούλης. Οι ερμηνείες πολλές, η συνηθέστερη η φράση που λέγεται σε τέτοια περιστατικά : "τον φάγανε".   Ποιοί; Αυτοί οι άγνωστοι που έχουν λόγο να κάνουν το θύμα τους να σωπάσει. Η πολιτική σημασία λοιπόν αυταπόδεικτη.

Τι γίνεται όμως με τα μη επώνυμα θύματα; Με τους χιλιάδες  που κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους. Κοντά σ' αυτούς και οι βαριά τραυματίες, που ένας θεός ξέρει αν κατορθώσουν να ξαναστήσουν τη ζωή τους όπως πριν.       Ο Μαικήνας έχει περάσει και αυτός την δοκιμασία ενός σοβαρότατου τροχαίου σαν σήμερα, 2 Φεβρουαρίου 2008, πριν 4 χρόνια.  (βλέπε άρθρο μου "Ο αριθμός 945"  maecenas.capitalblogs.gr/showArticle.asp)                                Δικαιούται λοιπόν να ομιλεί. Όχι για να κανει κήρυγμα, όσο για να μοιραστεί μαζί σας μία σκέψη, ένα ερώτημα.  

Μόνο τα τροχαία ατυχήματα των πολιτικών έχουν πολιτική σημασία; Τα τροχαία ατυχήματα των πολιτών δεν έχουν;

Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι ΝΑΙ !!!  

Σε ένα ατύχημα εμπλέκονται πολλοί παράγοντες. Ο πρώτος και βασικότερος σύμφωνα με στοιχεία του 2011 είναι η συμπεριφορά του οδηγού. Η κακή κατάσταση του δικτύου και η ελλιπής αστυνόμευση ακολουθούν. Το επίπεδο των δρόμων  είναι αποτέλεσμα της οργάνωσης και των οικονομικών του δυνατοτήτων. Η αστυνόμευση επίσης. 

Η οικονομική κρίση θα επιδεινώσει τις δύο τελευταίες παραμέτρους. Όμως δεν θα κάνει καλύτερη ή χειρότερη τη συμπεριφορά των πολιτών πάνω στο τιμόνι.  

Ας μη γελιόμαστε όσο το αυτοκίνητο θα αποτελεί μέσο φαντασιωτικής ή πραγματικής ικανοποίησης, όσο θα βλέπω τον εαυτό μου στο τιμόνι και θα καταναλώνω ηδονικά την εικόνα που δίνω προ τα έξω, όσο θα χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο σαν απόλυτο εργαλείο επίτευξης των προσωπικών στόχων, αδιαφορώντας για τις συνέπειες και τα προβλήματα που προκαλώ δηλαδή προσπερνώντας άγρια, κολλώντας και κορνάροντας  στο μπροστινό όχημα που βραδυπορεί, παρκάροντας όπου θέλω, αρνούμενος να κάνω πίσω, να περιμένω, να παραχωρήσω, να δώσω χώρο, τότε ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ. Είναι ένα ανεξέλεγκτο ΕΓΩ.

Η συνετή οδήγηση είναι πράξη πολιτική. Δείχνουμε ότι συν-αισθανόμαστε και συν-υπολογίζουμε την ύπαρξη του άλλου. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε την ανάγκη ενός υπερκείμενου συστήματος.

Τότε λοιπόν μπορούμε να μιλήσουμε για το κοινό μας μέλλον, το μνημόνιο, τα δικαιώματά μας, για το μέλλον των παιδιών μας.   Είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους.  

Μην μου ζητάς όμως να μιλήσω για το κοινό μας μέλλον όταν εσύ καθημερινά απειλείς το δικό μου. Όπως ακριβώς το απείλησε ένας κακομαθημένος νεαρός στις 2 Φεβρουαρίου του 2008. Σε αυτόν αφιερώνω το σημερινό μου σημείωμα.

Η οδήγηση λοιπόν είναι πολιτική πράξη. Η πρόκληση ατυχήματος απο αδιαφορία εγωϊσμό και αμέλεια είναι άρνηση του δικαιώματος ενός συμπολίτη μας στη ζωή και την υγεία. 

Δυστυχώς όμως η εγκληματική οδήγηση ακόμα και αν προξενήσει ατύχημα, δεν τιμωρείται με  στέρηση της ψήφου ούτε με αφαίρεση του διπλώματος (ο θύτης μου δεν στερήθηκε το δίπλωμά του ποτέ).

Τουναντίον μια κατάλληλα δοσμένη ψήφος μπορεί να στο φέρει πίσω λίγες μέρες μετά.  

Ποιός είπε ότι η Δημοκρατία δεν σκοτώνει;

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1037 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012
12:04

 

σημείωση : Το κειμενο αυτό γράφτηκε στην ημερομηνία που φαίνεται στην ανάρτηση. Προσπαθησα να το επικαιροποιήσω μετά τις εκλογές της 17 Ιουνίου 2012.

Η Αριστερά και η Εκκλησία είχαν πάντοτε πολλά  κοινά. Εκτός της ανάγκης θεμελίωσής τους πάνω σε  δογματικές αληθειες υπήρχαν και άλλα  όπως μια επιβεβλημένη κοινοτική συμπεριφορά ή συμπεριφορά ομάδας που εθελουσίως(;) αναγνώριζε την σοφία στους  επικεφαλής.

Σχετικά με το δόγμα είχε χαρακτηριστικά  μιλήσει  καποτε ο επιφανής θεωρητικός του ΚΚΕ Δ.Σάρλης (καπετάν Αχιλλέας) και διευθυντής του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών  για τις "αυταπόδεικτες αλήθειες του Μαρξισμού"!  Που  πρακτικά σήμαινε ότι ο Ιστορικός Υλισμός είναι ορθός και απομένει να δούμε την επαλήθευσή του.

Άλλωστε ο ευαγγελισμός της αταξικής κοινωνίας περιγράφονταν στο γνωστό άσμα "Μαύρα μαλλιά, μαλιά κοράκου χρώμα"   στο στίχο "Θάρθουν καιροί καιροί ευτυχισμένοι, σκλάβοι δεν θάναι τότε οι λαοί, θα ζούμε τότε πια αδελφομένοι σε μια ελεύθερη μαρξιστική ζωή"!   Το έιδαμε.

Η σοφία του κόμματος πάλι,  είτε στηριζόμενη στον Δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, είτε σε άλλες διαδικασίες, όπως ακτιφ στελεχών, ύπαρξη ιδεολογικού υπευθύνου σε όλες τις βαθμίδες και στην ύπαρξη διαφωτιστών, ήταν κι αυτή αδιαμφισβήτητη.  Μια άλλη εκδοχή του καθ΄ημάς δημοσιοϋπαλληλικού "ξέρει η υπηρεσία"

Αυτά βέβαια συνέβαιναν στην μήτρα του κινήματος που ήταν το Κομμουνιστικό κόμμα, αν και παλεψε με αυτά και το ΚΚΕ εσωτερικού. Γρήγορα όμως το δεύτερο προσπάθησε να βρεί άλλες ισορροπίες. Το ότι δεν το κατάφερε το κρίνουμε εκ του αποτελέσματος.

Για πολλά χρόνια η αναεωτική αριστερά ετεροπροσδιοριζόταν.

Με την κατάρρευση όμως του Σοβιετικού μπλόκ αρχισαν τα δύσκολα. Το ευαγγέλιο της άλλης - ανθρώπινης εκδοχής- του σοσιαλισμού έπρεπε να σταθεί με κριτική του καπιταλισμού και του αστικού συστήματος και όχι με μια εύκολη καταγγελία της κακής εφαρμογής του σοσιαλιστικού ιδεώδους. Τα ερωτήματα που αφορούσαν θεμελιώδεις ανθρώπινες ελευθερίες, όπως αυτή της έκφρασης, της ιδιοκτησίας (και σε ποιό βαθμό) , της ελευθερίας δράσης ατομικής και συλλογικής, για να πω τις βασικότερες, έπρεπε να απαντηθούν θωρακίζοντας το θεωρητικό της  μοντέλο.

Για πολλά χρόνια η αναθεωρητική και συνομιλούσα με το σύστημα Αριστερά ψυχοραγούσε. Κι αν επεβίωνε τούτο γινόταν χάρις την άρνηση πολλών να δεχτούν ότι δεν βγαίνει η φόρμουλα,  αλλά και εκ του γεγονότος ότι αυτοί που υπερασπιζόντουσαν τις καριέρες τους στο χώρο, είχαν κάθε λόγο να μην τα παρατήσουν. Άλλωστε ακόμα κι αν σε εμφανίζουν σαν μέλος της πολιτικής Γραμματείας του....  έχεις κάποια ταυτότητα. "Καλύτερα δούλος στον πάνω κόσμο παρά βασιλιάς στον κάτω"

Για πολλά χρόνια  λοιπόν η Αριστερά ήταν δισυπόστατη.  Η μεν εκφραζόταν απο την εικόνα του ανθρώπου με μεγάλο σώμα, πόδια και χέρια (έκφραση μια ζωώδους βούλησης)  και η δε απο την εικόνα του ανθρώπου με τον θηριώδη εγκέφαλο αλλά αδύναμου  να εκτελέσει και την πιο απλή σωματική - βουλητική εργασία.

Για την πρώτη ίσχυε το Κ.Δ.Ο.Α  (κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια) για την δέυτερη το πιο λόγιο "το μεν πνέυμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής".

Η οικονομική κρίση, έδωσε ανέλπιστη τροπή στα πράγματα. Όσο πυροδοτούσε  ανακλαστικά τυφλής οργής τόσο ευνοούσε το τμήμα εκείνο είχε έτοιμο το θεωρητικό του οπλοστάσιο. Ετσι η άχρηστη για πολλά χρόνια θεωρία των κινημάτων κοινωνικής κριτικής επανήλθε τροποποιημένη προσφέροντας τα εργαλεία της ερνημείας του οριζόντιου φαινομένου κοινωνικής δυσαρέσκειας.  Χωρίς ακόμα να πρέπει να υιοθετήσει λαϊκίστικες κορώνες εισέπρατε αξιόλογα ποσοστά.  Σε αυτό βοήθησαν και δυνάμεις εκ του μητρικου σχήματος και παραφυάδες του, οι οποίες εισέφεραν λίγη παραπάνω μαχητικότητα στο υβριδικό αυτό σχήμα.

Κάποια στιγμή εγινε ένα θαύμα. Το Πνεύμα φωτίστηκε και με επικεφαλής τον Φώτη αποφάσισε να επιδείξει βούληση.  Προς στιγμήν κάποιοι είπαν:  επιτέλους ο εγκέφαλος θα αποκτήσει  σώμα. Ετσι η Αριστερά τριχοτομήθηκε.  Δεν διασπάστηκε όμως. Τουναντίον μπαίνει σε μια νέα φάση αλλήλοσυμπλήρωσης.  Ερχόμαστε στη σφαίρα του τρισυπόστατου.  Το λόγο έχει η εκκλησία.

 "Κατά το δόγμα, ο λόγος που ο τριαδικός Θεός είναι ένας, αν και με τρεις υποστάσεις, είναι η απουσία χώρου και χρόνου.   Ο χώρος και ο χρόνος διαφοροποιούν τις ανθρώπινες υποστάσεις μεταξύ τους, ώστε τα διαφορετικά πρόσωπα να αποτελούν διαφορετικούς ανθρώπους. Επειδή όμως ο χώρος και ο χρόνος είναι κτιστοί (δημιουργήματα του Θεού), ο Θεός δεν υπόκειται σε αυτούς, καθώς ουδεμία σχέση υπάρχει μεταξύ κτιστού και ακτίστου. (σημ.Μαικήνα κατά τον ίδιο τρόπο δεν υπόκειται και η Αριστερά στην λογική της πραγματικότητας)

Έτσι έχουμε το μυστήριο (ακατάληπτο για τους ανθρώπους) της Τρισυπόστατης Μονάδας.

Στην εκκλησιαστική ιστορία, η ταυτότητα της ουσίας και η διάκρισή της σε Τρία Πρόσωπα οδήγησε συχνά σε "αιρετικές" ερμηνείες.

Πρέπει να τονιστεί όμως πως η διαμόρφωση του δόγματος σε επίπεδο ορολογίας, δεν έχει να κάνει με περαιτέρω κατανόηση του δόγματος ή της ουσίας του Θεού, αλλά ως διατύπωση και δογμάτιση της ήδη πλήρως κατανοειθήσης υπερνοητώς δια της θεώσεως αληθείας"  

 Με κυκλικό συλλογισμό γυρνάμε δηλαδή εκεί απ' όπου ξεκινήσσμε . Στο δόγμα ή στην εξ αποκαλύψεως αλήθεια.

Με άλλα λόγια ή πιστεύουμε στην αναγκαιότητα του σοσιαλισμού σαν κλειστού συστήματος ή όχι. Ή πιστεύουμε πως ο καπιταλισμός εγγενώς φέρνει μεσα του τα μικρόβια που δημιουργούν τις κρίσεις ή όχι.   Μέση οδός δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να συνεχίσουμε να λέμε "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" .   Η τελεολογία με άλλο πρόσωπο.

Η προσφατη στάση του πνευματικού κομματιού της Αριστεράς, της Φωτισμένης, μας επιβεβαιώνει πως είτε θα βρει τελικά τη θέση της μέσα στο τριαδικό  σχήμα ή θα μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο. 

Το πνεύμα, η ψυχή (συναίσθημα) και το σώμα (η βούληση)  είναι εδώ.  Ο Φώτης , ο  Αλέξης και η Αλέκα  σαν νέοι τρείς Ιεράρχες εκφράζουν την ίδια Ιδέα με το δικό τους τρόπο.  Μοιάζουν ή διαφέρουν; Οι ίδιοι το αρνούνται το δεύτερο. Λογικό άλλωστε.  "Διαμάχη κόμματος καυγάς περί παπλώματος" έλεγε ένα παλαιό σκωπτικό άσμα απο την ιστορική διάσπαση του ΚΚΕ το 1968.    Κατα τη γνώμη μου όμως μοιάζουν  γιατί δεν έχουν απαντήσει στο βασικό : Δέχονται τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου σαν πραγματικά και υπαρκτά  ή όχι.  

Φοβάμαι όμως ότι δεν θέλουν.  

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1068 αναγνώστες
5 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012
21:13

 Ο αιρετικός, πλην όμως εξαίρετος ποιητής εκ Θεσσαλονίκης, Ντίνος Χριστανόπουλος  τιμήθηκε με το  Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων των Κρατικων Βραβείων Λογοτεχνίας.

Μόλις το έμαθε δήλωσε:

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους»  παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του  με τον τίτλο «Εναντίον».

Μια καλή φίλη εκ Θεσσαλονικης η Ματίλντα Βίλμπη απο τη γενιά των αναγνωστών της Διαγωνίου, του περιοδικού που έβγαζε ο ποιητής στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 70 ανέσυρε ολόκληρο το ιστορικό κείμενο αποκαθιστώντας και την ημερομηνία της δημοσίευσής  του (1977)


" Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία απ΄ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε - αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων" που μας άφησαν οι αρχαίοι.


Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο, κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στην ζωή μου;

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση απο το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό. Ακόμη και ο τελευταίος δημογραφίσκος έχει βλάψει την λογοτεχνία μας΄ σκεφτείτε τι γίνεται με τους διευθυντές συγκροτημάτων.

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους, τους άλλους όλους τους θάβουν. όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομουνται, κυριαρχούν οι γλείφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάδων΄ όλα τα αμφισβήτησαν εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για τα καλά. Χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους, όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους΄ και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία, από παντού βυζαίνουν, κι ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μες τα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα."   


Υπάρχει πιο επίκαιρος λόγος απο αυτόν;  Τελικά κάποιες αλήθειες είναι διαχρονικές.


ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<34567891011>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις