Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


986 αναγνώστες
Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012
22:34

Η πιανίστρια συγγραφέας και παιδαγωγός  Εφη Αγραφιώτη σε άρθρο της δημοσιευμένο την Καθημερινή 17/12/2011 και στο TAR (http://www.tar.gr/content/content.php?id=3842)  με τίτλο “Πού μαθαίνουμε μουσική” επισημαίνει πολύ εύστοχα: «Οι χιλιάδες μαθητές μουσικής δεν ακούν μουσική, δεν ξέρουν τί μαθαίνουν, δεν μετέχουν σχεδόν ποτέ στη συναυλιακή μέθεξη, δεν προσέρχονται παρά σε ωδειακές συναυλίες-ασκήσεις επειδή… πρέπει. Δεν διαθέτουν ίχνος χρόνου για να διαπιστώσουν το πώς υλοποιούνται οι κανόνες αισθητικής και αρμονίας που μαθαίνουν. Η μουσική όμως δεν διδάσκεται όπως η ξένη γλώσσα.»

Εύλογα αναρωτιέται κανείς πώς προκύπτει αυτή η απονέκρωση.

Παρόλο που συμφωνώ με την παραπάνω διατύπωση θα συμπλήρωνα,  πως και η ξένη γλώσσα αν δεν συνοδευτεί με νοήματα και σκέψεις δεν μαθαίνεται σωστά. Αν κάτι μου έμεινε από τη φοίτησή μου στην Αγγλική Φιλολογία Θεσσαλονίκης, δεν ήταν ο τίτλος της  «επάρκειας», που σου επέτρεπε να διδάσκεις νόμιμα, όσο ο κόσμος που ανοίχτηκε μπροστά μου μέσω των  μαθημάτων Αγγλικής και Αμερικάνικης λογοτεχνίας. Η επαφή με μία ξένη γλώσσα είναι επαφή με την κουλτούρα  και τη φιλοσοφία, δηλαδή τον τρόπο σκέψης, ενός άλλου λαού. Η γνωριμία με μία άλλη, νέα σε εμάς, αντίληψη του κόσμου είναι απο μόνη της ένας νέος κόσμος.   Ο Βιτκενστάιν είχε πει “η γλώσσα μου είναι τα όρια του κόσμου μου”.*

Αναλογιζόμενοι ότι η μουσική είναι γλώσσα, καταλαβαίνουμε τις προεκτάσεις…

Όμως μάθηση χωρίς συναισθηματική εγρήγορση δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραγέμισμα του εγκεφάλου με α-νόητες πληροφορίες. Έτσι,το «γιατί μαθαίνουμε» είναι ένα σημαντικό ερώτημα. Η νοηματοδότηση της μαθησιακής διαδικασίας συναρτάται αφ΄ ενός με την χρηστική επιδίωξή της, (μαθαίνω κάτι επειδή το χρειάζομαι), αφ’ ετέρου με την ελευθερία που δίνει, διευρύνοντας  τον χώρο: νοητικό, ψυχικό και ίσως φυσικό (κοινωνικό), μέσα στον οποίο μπορείς να κινηθείς. Γνώσεις που δίνονται σαν πληροφορίες – σαν τούβλα – ακυρώνουν και  υπονομεύουν τον πραγματικό γνωσιακό τους χαρακτήρα, αυτόν που επιτρέπει την αξιοποίησή τους μέσα στην πραγματική ζωή. Εκεί δηλαδή  που αναδύονται τα συναισθήματα και εκεί που προκύπτουν τα πρακτικά και ηθικά ζητήματα.

Η διεύρυνση του εσωτερικού χώρου είναι συστατικό της ελευθερίας που κερδίζεται πόντο – πόντο. Η χαρά και η ικανοποίηση στην πραγματικότητα μεσολαβούν και σε κρατάνε μέσα στην διαδικασία. Η μουσική υπηρετεί την αξία αυτή ίσως καλύτερα από κάθε άλλο εργαλείο διαμόρφωσης και αγωγής. Το απελευθερωτικό άνοιγμα των οριζόντων πολύτιμο αντίβαρο στους πρακτικούς περιορισμούς της ζωής είναι το δώρο της.

Δεν είναι τυχαίο πως στα μουσικά σχολεία τα προβλήματα ακραίας παραβατικής συμπεριφοράς, που συνήθως έρχονται με την εφηβεία, είναι εντυπωσιακά λιγότερα. Και καταλήψεις θα γίνουν και τα αίματα θα ανάψουν, αλλά είναι ολοφάνερο πώς ο παράλληλος μουσικός κόσμος, όπου ζουν αυτοί οι έφηβοι, δημιουργεί εσωτερικά αποθέματα και συγκροτεί  κατά τρόπο «μαγικό» τον ψυχισμό των εφήβων. Η 12χρονη εμπειρία μου ως δραστήριου γονέα σε τέτοιο σχολείο μου επιτρέπει  να το ισχυριστώ.

Και επειδή αυτή η εσωτερική νοηματοδότηση για την οποία μιλάμε, δεν έρχεται από μόνη της, αλλά είναι αποτέλεσμα και αγωγής, η πρόταση της κας Αγραφιώτη είναι η απάντηση στο ουμανιστικό έλλειμμα που χαρακτηρίζει όλη την εκπαίδευσή μας  σήμερα. «Να προσφέρουμε λοιπόν μουσική στα ωδεία. Να δημιουργήσουμε την εστία, που μπορεί να μη μεγαλουργήσει άμεσα, στον χρόνο όμως θα παραγάγει καρπό. Η προσωπική εμπειρία από το ωδείο, όπου χρησιμοποιώ αυτή την προσέγγιση δύο χρόνια τώρα, είναι λυτρωτική.»

Η κα Αγραφιώτη επαναφέρει την χαμένη κοινωνική – βιωματική διάσταση στο προσκήνιο. Για μια ακόμη φορά όμως θα συμπλήρωνα ζητώντας το ανέλπιστο: Να προσφέρουμε μουσική, όχι μόνο στα ωδεία, αλλά και στα σχολεία, όλων των βαθμίδων. Να την προσφέρουμε όχι ως γνώση αλλά ως κάτι το ευρύτερο.

Ως κοινωνική διαδικασία, ξεκινώντας απο το τραγούδι σαν εκδήλωση χαράς αλλά και ενταγμένου στο πρόγραμμα του σχολείου  όπως με  μια χορωδία.  Με  με την  τελετουργική ένταξή του στη σχολική ζωή του Δημοτικού σχολείου τραγουδώντας  κάποια ώρα μέσα στην τάξη. Ακόμα  με την προσπάθεια δημιουργίας μικρών  σχολικών ορχηστρών, που καλλιεργούν την συνεργασία και την ομαδικότητα αλλά και την έννοια της ατομικής ευθύνης, αφού το ατομικό λάθος αποσυντονίζει την ομάδα.  Όλα όσα ανέφερα στην κακή τους εκδοχή έρχονται στο προσκήνιο στις σχολικές γιορτές.  Όμως η κοινωνικη ζωή του σχολείου δεν καθορίζεται μόνο απο αυτές.  Η κοινωνική ζωή του σχολείου υπάρχει κάθε μέρα, κάθε ώρα και η μουσική θα μπορούσε να είναι εκφραστής της  κοινωνικής αυτής διάστασης.

Αν αυτά δεν είναι και αγωγή και εκπαίδευση τότε τι είναι;  Άλλωστε η άποψη  ότι ο πολιτισμός είναι γνώση και η γνώση πολιτισμός ,  δεν βρίσκει πουθενά καλύτερα την επιβεβαίωσή της παρά στις ηλικίες που διαμορφώνονται αισθητικά, ηθικά, και νοητικά τα παιδιά.

*Ludwig Wittgenstein,TractatusLogico-Philosophicus,  πρόταση 5.6

 
 
Το σχόλιό σας
2479 αναγνώστες
5 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012
18:17

Μετά απο τους εμπόρους του Κατάκολου ήρθε η ώρα των εργατών της Χαλυβουργίας στο Βόλο να αντιταχθούν στην ταξική βούληση του ΠΑΜΕ- ΚΚΕ.

Οι μεν έμποροι του Κατάκολου μπορεί να ήσαν μικροέμποροι άρα μικρομεσαίοι αστοί ή μικροαστοί, και έτσι να εξηγείται ο αντεπαναστατικός τους κατήφορος, εμποδίζοντας τις "συνεπείς δυνάμεις" να απομονώσουν για μια ακόμη φορά την χώρα, αποκλείοντας το λιμάνι,  ώστε να μην κατέβουν οι τουρίστες ενός μεγάλου κρουαζιερόπλοιου. Απλή λογική θα μου πείτε.

Τέλος πάντων το φαινόμενο της αντιδραστικής - αντεπαναστατικής συμπεριφοράς των μικροαστών το έχει αναλύσει ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Ουλιάνωφ. Οπότε έστω και ήττημένο το κινημα ήταν  δικαιωμένο, αφού δικαιολογείται η απώλεια μιας μάχης απο τα σχετικά επαναστατικά συγγράμματα.

Όμως εδώ συντροφισσα Αλεξάντρα - Αλέκα   Βισαριόροβιτς Τσουκασβίλι έχουμε  εργάτες της βαριάς βιομηχανίας.

Η καρδιά της εργατικής τάξης.

Αυτοί που δένουν νυχθημερόν το ατσάλι.  

Είναι αυτοί, που φύσει και θέσει μπορουν να αντιληφθούν, ότι τα συμφέροντά τους τα εκφράζεις εσύ, η κεφαλή της πρωτοπορίας  του εργατικού κινήματος.

Και ω της φρίκης, το ηττημένο συνδικάτο φέρει το όνομα του πρόωρα χαμένου συζύγου και  συντρόφου σου στη ζωή και στον αγώνα.

Ευτυχώς όμως Αλέκα μου η  ζωή έχει τη δική της νομοτέλεια, όχι τη δική σου.  

Και οι άνθρωποι έκαναν το αυτονόητο. Ξωπέταξαν (όπως θάλεγες και συ) τους αυτόκλητους ηγέτες απο πάνω τους.  

Την ώρα που το αστικό κράτος δεν έκανε τίποτε.

Την λύση των προβλήμάτων τους θα τι βρούνε μόνοι τους. Χωρίς "καθοδήγηση".

Κανείς δεν νομίζει ότι δεν έχουν αιτήματα ή προβλήματα. Αλλά όπως φάινεται απέκτησαν μυαλό και  δική τους βούληση. Ή μάλλον πάντα είχαν αλλά αποφάσισαν να το διαχειριστούν μόνοι τους.


Νάναι τάχα η αντιδραση αυτή των εργατών της Χαλυβουργίας ένα σημάδι ότι οι πολίτες παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους; Μακριά  από πάτρωνες και καθοδηγητές μακριά  απο παραδοσιακές, φθαρμένες και διεφθαρμένες πολιτικές δυνάμεις. 

Λέτε οι βιομηχανικοί εργάτες είναι η πρωτοπορία;

και παρακάτω η είδηση

 

Τοπικά

Επίθεση Χαλυβουργών κατά ΠΑΜΕ και ΚΚΕ

2012-01-18 - 21:25:20

 

Σοβαρές καταγγελίες για «μισθοφόρους διαδηλωτές»

Νέα επίθεση κατά του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ από το Σύλλογο Εργαζομένων στη Χαλυβουργία .

Οι Χαλυβουργοί του Βόλου επισημαίνουν πως η παραγωγική διαδικασία συνεχίστηκε απρόσκοπτα και χωρίς προβλήματα, παρά τις προχθεσινές κινητοποιήσεις του τοπικού Συνδικάτου, στη δύναμη του οποίου το Σωματείο της Χαλυβουργίας δεν ανήκει και καταγγέλλουν ότι παραποιείται η αλήθεια όταν το «Μήτσος Παπαρήγας» μιλά για εκατοντάδες απεργούς όταν στην προχθεσινή 24ωρη απεργία η συμμετοχή δεν έφτασε ούτε διψήφιο ποσοστό.

«Πάνω σε ένα ισχυρό «ανάχωμα», αναφέρεται στην ανακοίνωσή τους- που το έχτισε η ατσάλινη θέληση των Χαλυβουργών του Βόλου και σύσσωμη η τοπική Κοινωνία που βρέθηκε στο πλευρό τους και τους ενίσχυσε ηθικά, αλλά και αγωνιστικά, συντρίφτηκαν οι πολιτικές επιδιώξεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, να αποκομίσουν κομματικά κέρδη, πάνω στο κουφάρι άλλης μιας ντόπιας βιομηχανίας.

Δυστυχώς για τους σχεδιαστές των.. .μεγάλων επαναστάσεων πάνω στο δράμα ολόκληρων εργατικών οικογενειών και μιας περιοχής που δίνει τη μάχη της επιβίωσης, για να μην υπάρξουν άλλη ΒΙΟΣΩΛ, ΚΟΝΤΙ, ΚΑΝΑΚΗΣ, ΒΜΤΕ, κ.ά, αυτές οι επιδιώξεις τους δεν τους βγήκαν.

Ούτε οι «στρατιές» των κομματικών...εφέδρων, που συνέρρευσαν από κάθε μεριά της Ελλάδας, έξω από τα δυό εργοστάσια της Χαλυβουργίας, ούτε το σύμφυρμα των κομματικών στελεχών τους (κάθε βαθμίδας και ιεραρχίας, που ξεκινούσε από την τοπική ΝΕ του ΚΚΕ και έφτανε ως τα υψηλότερα κοινοβουλευτικά δεκανίκια τους!), ούτε η μαθητιώσα νεολαία, που παρουσίασαν ως...εργατιά, μπόρεσαν να ανακόψουν την ισχυρότατη θέληση των εργαζόμενων της Χαλυβουργίας να μην παρασυρθούν από τις ντουντούκες τους, αλλά να υπερασπισθούν το ψωμί τους και το δικαίωμα αυτής της περιοχής να μη θρηνήσει άλλα εργοστασιακά κουφάρια.

Και όταν είδαν και απόειδαν, ότι και οι δυο κομματικές τους φιέστες (μέσα σε λίγες μόνο μέρες) δεν απέφεραν τα προσδοκώμενα, οι αγωνισταράδες του ΚΚΕ, κατέφυγαν -σε τι άλλο;- στη γνωστή τακτική της κατασυκοφάντησης, των ύβρεοον και των αήθων ανακοινώσεων, παρουσιάζοντας -κατά τα αλήστου μνήμης σταλινικά πρότυπα- κάθε μη... Κουκουέ, ως συνεργάτη των βιομηχάνων, εχθρό της εργατικής τάξης, και άλλες τέτοιες παρωχημένες μπαρούφες, που βαρέθηκαν οι άνεργοι και τα θύματα της ισοπεδωτικής τακτικής τους, ακόμη και στους δικούς τους χώρους, να ακούν!

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο, το γεγονός, ότι ένας τέτοιος «επαναστάτης» τους, αφού εκπλήρωσε την κομματική εντολή του, και ξεδίπλωσε κατά την ημέρα της κηρυχθείσας 24ωρης απεργίας από το Συνδικάτο Μήτσος Παπαρήγας τα κομμουνιστικά λάβαρα έξω από τη Χαλυβουργία, εμποδίζοντας τους συναδέλφους να πιάσουν δουλειά, το απόγευμα ο ίδιος έσπασε την απεργία, πηγαίνοντας, στα μουλωχτά στη δουλίτσα του, για να μην στερήσει από τα δικά του παιδιά το.. .ψωμί τους! Το γνωστό, δηλαδή, «μπρος παιδιά, πίσω Χαρίλαε», και αυτή τη φορά σε όλο το μεγαλείο του! Με τη διαφορά, όμως, πως αυτή τη φορά τα «παιδιά» ξύπνησαν και δεν τρώνε πια κομμουνιστικά φούμαρα, αλλά δίνουν τη μάχη τους χωρίς χρώματα, χωρίς πατροναρίσματα και χωρίς «κομματικά αφεντικά» για να τους πληρώνουν τα χαμένα τους μεροκάματα. Ελπίζουμε το πάθημα και η γενική κατακραυγή που ξεσήκωσαν μετά τους... λεονταρισμούς τους, να τους γίνει μάθημα. Εάν όχι, εμείς εδώ είμαστε για να τους απαντήσουμε ξανά, υπερασπιζόμενοι οι ίδιοι και για λογαριασμό μας τα δικά μας ζητήματα! Δυστυχώς για το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, η Χαλυβουργία του Βόλου δεν αποδεικνύεται «πεδίον δόξης λαμπρόν». Ας βρουν αλλού επιχειρησιακό χώρο για να μαζώξουν... κουκιά. Στο «ατσάλι» θα ξανασπάσουν τα μούτρα τους...»

 

Ταχυδρόμος, Πανθεσσαλική Εφημερίδα

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
927 αναγνώστες
Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012
00:29

«Είμαστε και εμείς Έλληνες. Μαζί περνάμε κοινές δυσκολίες και συμπαραστεκόμαστε στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό». Αυτό υποστηρίζει ο Λικ Ντουγιάρ, δάσκαλος στο επάγγελμα με καταγωγή από τη Νάντη της Γαλλίας, και ηγέτης μιας κίνησης για συλλογή υπογραφών για την απόκτηση της Ελληνικής υπηκοότητας.

Στα μέσα του περασμένου Νοεμβρίου ο Ντουγιάρ άναψε την πρώτη σπίθα που γρήγορα μετατράπηκε σε ένα μικρό πλην ενθουσιώδες κίνημα ως ένδειξη συμπαράστασης στους δοκιμαζόμενους Έλληνες. Εδώ και μερικούς μήνες στοhttp://jesuisgrec.blogspot.com εκατοντάδες πολίτες από όλη την Ευρώπη, έχουν αιτηθεί της ελληνικής υπηκοότητας καταγγέλλοντας παράλληλα την «δικτατορία των αγορών» και την επιβολή μέτρων οικονομικής λιτότητας. Η πρωτοβουλία ονομάστηκε: «Η έκκληση της Νάντης», αφού από αυτή την πόλη της Γαλλίας ξεκίνησε η συλλογή υπογραφών με το σλόγκαν «Είμαι και εγώ Έλληνας».

Οι διοργανωτές της πρωτοβουλίας «Είμαστε και εμείς Έλληνες» εξηγούν ότι προσπάθησαν να βρουν πρακτικούς τρόπους να καταγγείλουν το σημερινό έλλειμμα Ευρωπαϊκής ηγεσίας.

ΣΩΣΤΟ 

Κυρίως όμως, θέλησαν να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε μια οικονομική αδικία που συνοδεύεται από ένα πνεύμα ατίμωσης για τους Έλληνες.

Το βράδυ της περασμένης Τετάρτης έφτασε στη Νάντη επιστολή του δημάρχου Νέας Ιωνίας, Ηρακλή Γκότση, με την οποία προσκαλεί μέλη και διοργανωτές της πρωτοβουλίας «Είμαι και εγώ Έλληνας» να γίνουν επίτιμοι δημότες του δήμου, τιμής ένεκεν για τις φιλελληνικές τους προσπάθειες. Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη

Η επιστολή της πρωτοβουλίας έχει ως εξής:

«Έκκληση της Νάντης (Γαλλίας) για την Ελλάδα. Λόγω αλληλεγγύης είμαι και εγώ Έλληνας, Ελληνίδα!

Ζητάμε τη διπλή υπηκοότητα.

Επειδή ο ελληνικός λαός ταπεινώνεται, ας είμαστε αλληλέγγυοι ενάντια στους πλούσιους όλου του κόσμου. Ας ζητήσουμε όλοι, συμβολικά, την ελληνική υπηκοότητα!

Αγανακτισμένοι από τη δειλία και την έλλειψη οράματος των δυτικών κυβερνήσεων - μεταξύ των οποίων και η δική μας - ενάντια στη δικτατορία των χρηματαγορών και εξαγριωμένοι από τη ταπείνωση στην οποία υπόκειται σήμερα ο ελληνικός λαός, κατηγορούμενος αδιάντροπα για ασωτία και απάτη, συλλογικά υποδεικνειούμενος ως ένοχος χωρίς να μπορέσει να αυτοϋπερασπισθεί, καταδικασμένος σε μία ατελείωτη λιτότητα και στη μετάνοια με όρους που θυμίζουν το λόγο του στρατάρχη Πεταίν το 1940 για την ηθική τάξη, «τη προσπάθεια » και «το πνεύμα ηδονής»,

Εμείς μάλιστα δεν ξεχνάμε ότι αυτοί που σήμερα θυσιάζουν την Ελλάδα στο βωμό της κερδοσκοπίας, κάνοντας πως ελπίζουν ότι ο οικονομικός φασισμός θα ικανοποιηθεί με αυτή τη μικρή χώρα και ότι οι ίδιοι θα γλυτώσουν... είναι αυτοί οι ίδιοι που εγκατέλειψαν τη Τσεχοσλοβακία στον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο το 1938, ελπίζοντας πως θα του αρκούσε αυτή η καινούργια λεία που του προσέφεραν, αφού είχαν πριν παρατήσει τη δημοκρατική Ισπανία.

Δεν αντέχουμε πια να βλέπουμε τους νεόπλουτους (1% του πληθυσμού παγκοσμίως) να θριαμβεύουν, αγνοώντας το αληθινό ηθικό χρέος που η Ανθρωπότητα οφείλει στο ελληνικό έθνος, διότι έδωσε στη Ευρώπη το πρώτο σπόρο μίας άμεσης δημοκρατίας, βασισμένης ακριβώς στη κατάργηση των χρεών και στη χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους για τα χρέη αυτά, πριν 2500 χρόνια. Για όλους αυτούς τους λόγους, είμαστε όλοι Έλληνες και Ελληνίδες.

Συνεπώς, ήρθε η ώρα για να μη συνεργαστούμε, με τη παθητικότητά μας, ούτε μια στιγμή παραπάνω στην οικονομική υποταγή της Ελλάδας. Έτσι θέλουμε, με ένα σαφές σήμα, να είμαστε αλληλέγγυοι με την Ελλάδα και να μοιραστούμε, τουλάχιστον συμβολικά, τη τύχη του λαού της. Οπότε ζητάμε σήμερα να τύχουμε της Ελληνικής υπηκοότητας και απευθύνουμε επίσημη αίτηση στην Ελληνική Πρεσβεία της χώρας μας, θα δημοσιοποιήσουμε δε αυτή τη ενέργεια με μία πρώτη λίστα υπογραφών, στις 24 Νοεμβρίου 2011, επέτειο μιας σημαντικής δράσης της Ελληνικής αντίστασης, που έγινε στη γέφυρα του Γοργοπόταμου τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942.

Κύριε Πρέσβη,

Αλληλέγγυος/η προς τη χώρα σας, ο/η υπογράφων/ουσα ζητώ προσωπικά να καταμετρηθώ ως Έλληνας/ιδα από καρδιάς και να αποκτήσω τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις όσων έχουν διπλή υπηκοότητα, για να ασκήσω αυτή τη διεθνική εθνικότητα με σκοπό να εγκαθιδρύσουμε μία παγκόσμια δημοκρατία ελευθερίας και ισότητας, 25 αιώνες μετά το Σόλωνα, το Κλεισθένη και το Περικλή.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντησή σας.

Με αδελφοσύνη προς το λαό σας.

ΟΝΟΜΑ............. ΕΠΩΝΥΜΟ..................... ΠΟΛΗ............... ΧΩΡΑ...............

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ Η ΙΔΙΟΤΗΤΑ.................................

 jesuisgrec@numericable.fr  http://jesuisgrec.blogspot.com/

(ΑΠΕ-ΜΠΕ) 

 

 

Συγκινητικά όλα αυτά.  Σίγουρα όταν κανείς δει το πρόβλημα σαν συστημικό συμφωνεί απόλυτα χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη.  Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά στο παγκόσμιο σύστημα και σε εμάς έλαχε ο κλήρος να το φέρουμε στο προσκήνιο.   'Oχι όμως από επιλογή,  αλλά από ακραία ανοργανωσιά και αφροσύνη.  Το μαρτύριο του έλληνα πολίτη σε μια τυχαία δημόσια υπηρεσία ανά τους αιώνες που οφέιλεται; Στο παγκόσμιο σύστημα;  

 

  Στο πρόσωπό μας οι "καλοί" βλέπουν τον εξορκισμό της δικής τους απειλής. Κάποιοι ίσως φαντάζονται ένα παγκόσμιο κίνημα. "Θάρθουν καιροί καιροι ευτυχισμένοι σκλάβοι δεν θάνε τότε οι λαοί" έλεγε το παλαιό αντιστασιακό και όχι μονο τραγούδι της κατοχής. Οι παράδεισοι δεν πρόκοψαν είναι αλήθεια. Και τώρα οι νικητές του ψυχρού πολέμου χάνουν την έσωθεν καλή μαρτυρία απο τη μεσαία τάξη των χωρών τους. Και για αυτό φωνές σαν αυτές δεν είναι άκυρες. απλά να μην καβαλήσουμε το καλάμι. Είμαστε μεν ξεροκέφαλοι αλλά όλο και κάποιον συγκινούμε. Στην πραγματικότητα είμαστε accidental heroes.  

Οι Φιλέλληνες του 21 αιώνα καλόν θα ήταν να διαβάσουν το παρακάτω   αντί άλλου σχολίου

Παραθέτω από το βιβλίο του William St Clair " That Greece might still be free" υπότιτλος :  Οι Φιλέλληνες" στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας, κεφάλαιο 21 "Οι νέοι Απόστολοι"

 

 "For some years after the end of the war a few of the best men enjoyed a high reputation in Greece as teachers and genuine philanthropists, but the period was short-lived. As soon as the Greek clergy realized that the mission schools might prove a threat to their own authority, they were doomed. The famous school in Athens run by the Rev. John Hill, an American, survived for many years but only on the condition that religious subjects were not taught, and most missionaries felt that they could not help Greece on such terms. Later, the new state enacted that children of Greek orthodox parents could only be educated in schools controlled by the Greek priesthood. Soon the mission schools were closed or compelled to confine themselves to educating foreigners. And so the old-fashioned customs of the Greek Church—even including the survivals from pre-Christian times—were woven into the fabric of regenerated Greece. The influence of the new apostles, for all their high hopes and professions of faith, proved to be as ephemeral as the efforts of the other friends of the Greeks".

 

 

 

 

 

 


 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
4444 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012
05:15

Το κείμενο αυτό το έγραψε ο  καλός φίλος Χρήστος Μιχαηλίδης, δημοσιογράφος μέχρι πρότινος στην Ελευθεροτυπία, και παρουσιαστής προγραμματος στο Τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΤ. Είναι μια λογική και νηφάλια φωνή που λέει πολλές πικρές αλήθειες. Θεωρώ υποχρέωσή μου να του προσφέρω την δυνατότητα να ακουστεί πέρα απο το δικό του πολυ όμορφο blog "Filoftero" (τo link παραπλεύρως)

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

Γιατί πληρώνομαι απεργώντας!...

 
Οφειλόμενο στους φίλους και φίλες που με τιμούν, τόσα χρόνια, με την παρέα τους στο Τρίτο Πρόγραμμα. 

Έκανα υπομονή μέχρι τώρα. Την άλλη Τετάρτη λήγουν οι συμβάσεις που υπογράψαμε πέρυσι, και δεν ξέρουμε για ποιούς και πόσους θα ανανεωθούν. Όσοι είμαστε σε αυτό το καθεστώς, λαμβάνουμε έναν ενιαίο μηνιαίο μισθό γύρω στα 1000 ευρω, με μικρές αυξομειώσεις (προυπηρεσία, σπουδές, κλπ) που μπορεί και να τον ανεβάσουν έως τά περίπου 1200 ευρω. Αυτα, για τα χρήματα που, εάν με ρωτάτε, μεσα στην κρίση που περνάμε δεν τα θεωρώ λίγα. Είναι τιμή για μένα που εργάζομαι στο Τρίτο Πρόγραμμα, και αυτό το οφείλω αποκλειστικά στον Δημήτρη Παπαδημητρίου που με εμπιστεύτηκε (εμένα, έναν μή ειδικό στη κλασσική μουσική), στους συναδέλφους μου (ιδίως της πρωινής ζώνης) που με στήριξαν και με βοήθησαν πολλές φορές, και βεβαίως στους ακροατές της εκπομπής, που μου χάρισαν ζεστασιά και αναγνώριση, πολλές φορές χωρίς να την αξίζω.

Ήλπιζα ότι αυτες τις τελευταίες 2 εβδομάδες, πριν τη λήξη των συμβάσεων, θα μου δινόταν η ευκαιρία, στον αέρα, και σαν ελαχίστη ένδειξη εκτίμησης και ευγνωμοσύνης μεγάλης προς όλους αυτούς που μόλις ανέφερα, να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, και να τους ευχαριστήσω "ζωντανά". Ετοίμασα με πολύ μεγάλη χαρά τις τελευταίες μου εκπομπές. Έβαλα τη ψυχή μου σ' αυτές.

Δυστυχώς όμως, οι συνεχιζόμενες στάσεις εργασίας και οι απεργίες, που προκηρύχτηκαν από την ΠΟΣΠΕΡΤ, πολλές φορές και από την ΕΣΗΕΑ, και που θα συνεχιστουν και όλη την επόμενη εβδομάδα, όπως, μόλις προ ολίγου πληροφορηθήκαμε, αφαιρεί από όλους εμάς την δυνατότητα, αφ ενός μεν να αποχαιρετήσουμε τους ακροατές μας, δηλαδή τους ανθρωπους που μας ακούνε τόσον καιρό, αλλά και που συνεισφέρουν και αυτοί από την τσεπη τους ώστε εμείς να υπάρχουμε, και αφ' ετέρου δε, κάνοντας χρήση, καί όχι κατάχρηση, του μικροφώνου μας, να ενημερώσουμε και τον κόσμο για τα όσα ο κάθε ένας από εμάς βιώνει στην ΕΡΤ - τα καλά, και τα άσχημα.

Ο ξεπερασμένος (μέχρι σημείου ύποπτου πιά...) συνδικαλισμός της ΠΟΣΠΕΡΤ και της ΕΣΗΕΑ, δεν έχει ακόμα καταλάβει ότι οι αγώνες κερδίζονται, πρώτον όταν έχεις δίκηο, και δεύτερον ότι πείσεις την υπόλοιπη κοινωνία για το δίκηο αυτό.  Δεν κερδίζονται με το να τιμωρείς, προπαντός εκείνους που σε τιμούν "αγοράζοντάς" σε.  Ο τσαμπουκάς πολλών δικών μας κινητοποιήσεων έχουν φέρει τον κόσμο μας (τον κόσμο που αγαπά, και θέλει την ΕΡΤ) απέναντι, και όχι μαζί μας. Με την άχαρη και παλαιοεπαναστατική μορφή των κινητοποιήσεων που επέλεξαν οι συνδικαλιστές, ο περισσσότερος κόσμος δεν έχει καταλάβει κάν γιατί απεργούμε, ποιό είναι το αίτημά μας.

Δια της φωνής μας, στα μικρόφωνα, και όχι δια της σιωπής μας, με τα τρέιλερ, θα μπορούσαμε να πούμε και να κερδίσουμε, ίσως, περισσότερα.

Αυτή η φωνή, μας έχει αφαιρεθεί. Οπως έχει αφαιρεθεί από τους περισσότερους εργαζόμενους, (και όχι μόνο στην ΕΡΤ, αλλά παντού όπου ισχύει η παντοδυναμία του αντιδημοκρατικού συνδικαλισμού) πριν προκηρυχθεί μια απεργία να ζητείται, τουλάχιστον, η γνώμη τους. Οι περισσότερες απεργίες που προκηρύχτηκαν στην ΕΡΤ, αποφασίστηκαν "έτσι ξαφνικά".

Παρόλ' αυτα, απεργήσαμε. Είτε επειδή συμφωνούσαμε με τα αιτήματα της απεργίας, είτε επειδή δεν συμφωνούσαμε, αλλά αν δουλευαμε, θα είχαμε το στίγμα του απεργοσπάστη, και πιθανώς και άλλες συνέπειες. Και είναι, πραγματι, αλήθεια τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας αυτές τις μέρες ότι, κατα την διάρκεια των απεργιών, ενώ κανονικά ο εργαζόμενος δεν πρέπει να πληρώνεται, αυτό ισχυει μόνο για μονοψήφιο ποσοστό εργαζομένων στο περίφημο Ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής.

Όσο υπήρχε απεργία, ο υποφαινόμενος δεν πήρε ούτε δεκάρα "εικονικού μισθού". Αυτήν την εβδομάδα, που πάλι υπήρχε απεργία, όσοι από εμάς τους συμβασιούχους δεν είχαμε εξαντλήσει την άδειά μας, ειδοποιηθήκαμε ότι πρέπει να το κάνουμε πρίν λήξουν οι συμβάσεις, δηλαδή πριν τις 18 Ιανουαρίου, είτε αυτές ανανεωθούν, είτε όχι. Ζήτησα να μήν πάρω το υπόλοιπο της άδειάς μου. Να την χαρίσω στην ΕΡΤ. Προτιμώ, τους είπα, στις λίγες εκπομπές που απόμειναν, να τιμήσω τους ακροατές, που τόσο με έχουν τιμήσει, και που κάθε μέρα αγωνιούν "γιατί δεν κάνεις εκπομπή;" και μου στέλνουν δεκάδες e-mail αγωνιώντας για το τί γίνεται "εκεί μέσα";

Αυτό που πρότεινα, μου είπώθηκε ότι δεν γίνεται, και ότι πρέπει οπωσδηποτε να πάρω την άδειά μου. Και έτσι, επειδή η αναγκαστική αυτή άδεια πέφτει μέσα στις 5 ημέρες της απεργίας αυτής της εβδομάδας, η ΕΡΤ είναι υποχρεωμένη να με πληρώνει!

Να γιατί, λοιπόν, σιωπώ επί τόσες μέρες. Και να γιατί, και εγω, αλλά σε πολύ μικρή κλίμακα (της μιας, περίπου, εβδομάδας, σε σύγκριση με τις πενταπλάσιες που συνεχίζεται η απεργία), αμοίβομαι διαρκούσης απεργίας, επειδή τελώ αναγκαστικά εν αδεία, που δεν επιθυμώ να την χρησιμοποιήσω! Δηλώνω, και θα το γνωστοποιήσω και γραπτώς στην ΕΡΤ, ότι δεν επιθυμώ η άδειά μου να συμπέσει με απεργία, και αυτά τα λίγα μεροκάματα που "χρεώθηκαν" ως άδεια να αφαιρεθούν από τον μισθό μου. Θα δείτε, όμως, πως ούτε και τούτο θα μπορέσεουν να κάνουν, με τους δαιδαλώδεις μηχανισμούς και τις απίστευτες αγκυλώσεις τους, και στο τέλος θα βρώ και τον μπελά μου από πάνω!

Δεν ξέρω τι θα γίνει από εδω και πέρα. Δεν έχει και τόση σημασία ποιές και ποίων οι συμβάσεις θα ανανεωθούν. Εδώ, η χώρα μας βυθίζεται. Οσο υπάρχει, όμως, πολιτική ηγεσία που θεωρεί την ΕΡΤ μαγαζί της, και όσο υπάρχει συνδικαλιστική ηγεσία που έχει και αυτή την ίδια ακριβώς άποψη, τότε το μέλλον είναι ζοφερό και δικαιολογημένα έχουν φτάσει πάρα πολλοί άνθρωποι να λένε, αγανακτισμένοι, "κλείστε την να ησυχάσουμε".

Εγω, δεν συμφωνω με μια τέτοια λύση. Πιστευω ότι είναι ευκολότερο να απαλλαγούμε από πολτικές μετριότητες, συδικαλιστικούς ηγεμονίσκους, και εργαζόμενους που δεν έχουν εργαστεί ποτέ, ή που κάνουν μια αστεία ή και ξεπερασμένη δουλειά, παρά να κλείσει το μαγαζί. Αλλά αυτό μπορουμε να το συζητήσουμε σε άλλο post, τις αμέσως επόμενες μέρες.

 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
912 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012
19:55

 


Χωνεύοντας ένα λουκούλιο γεύμα απο αυτά του 12ημέρου βρέθηκα να  περιδιαβαίνω στα κανάλια της τηλεορασης  άσκοπα και με  μειωμένες εγκεφαλικές λειτουργίες

Χωρίς να το καταλάβω κατέληξα να χαζεύω μια εκπομπή στο κανάλι της Βουλής για τους αδελφούς ΜΑΡΞ.  Στην αρχή αδιάφορα  είναι αλήθεια,  αφού άλλωστε η χώνεψη υπέσκαπτε την νοητική μου εγρήγορση. Ευτυχώς όμως που το κατάφερε  και μπόρεσα επιτέλους να δώ  ανεπηρέαστος απο ξεχασμένες θεωρίες ένα αφιέρωμα στους αδελφούς ΜΑΡΞ  διανθισμένο με αποσπάσματα απο τις ταινίες τους  και μια απο τις τελευταίες συνεντεύξεις του Γκράουτσο που πέθανε το 1977.

Την περίοδο εκείνη, μέσα στη λαύρα της μεταπολίτευσης  κανείς δεν ασχολήθηκε με το θάνατό του και το έργο των αδελφών Μαρξ. Δεν θυμάμαι να έγινε κανένα  post mortem αφιέρωμα ή έστω κάποια κριτική προσέγγιση. Η προοπτική της οικοδόμησης ενός διαφορετικού κόσμου δεν άφηνε χώρο  στα μυαλά μας   για την αναγνώριση της ανατρεπτικής σημασίας του χιούμορ.  Έτσι μετά απο 30 και κάτι χρόνια, εν έτι 2011, αποκαλύφθηκε μπροστά μου ένα ανατρεπτικό πνεύμα. Το πνεύμα του  Γκράουτσο ΜΑΡΞ!

Ο άλλος ΜΑΡΞ ο, σοβαρός, είχε πεί στην 11η θέση για τον Λουδοβίκο Φόϋερμπαχ: «Οι φιλόσοφοι το μόνο που κάνανε ήταν να ερμηνεύσουν τον κόσμο κατά διάφορους τρόπους. Αυτό που μετράει είναι να τον αλλάξουμε».  Έκτοτε εκατοντάδες χιλιάδες  διανοούμενοι προσπάθησαν να υπηρετήσουν την θέση αυτή.  Απο κοντά και  καλλιτέχνες, οι οποίοι προσπαθώντας να επιτύχουν την πραγμάτωση του δεύτερου σκέλους  της 11ης θέσης   αναζήτησαν τρόπους  έτσι ώστε η τέχνη τους να υπηρετήσει το σκοπό αυτό. Η θεωρίες και οι συζητήσεις για τη στρατευμένη τέχνη έδιναν κι έπαιρναν.  Η φόρμα και το περιεχόμενο, το σημαίνον και το σημαινόμενο συντρόφεψαν πολλούς εις βάρος της  απλής δυνατότητας  να γελάσουν αβίαστα. Το φίλτρο της κοινωνικής στόχευσης παραμόρφωνε ανηλεώς αυτό που αβίαστα η ψυχή ισως να μπορούσε να δει.

Η γοητευτική απειλή της ανατροπής, η  χωρίς προφανή πολιτικό και κοινωνικό στόχο αποδόμηση κόσμου είναι η βάση του χιούμορ.  Στρατευμένο χιούμορ δεν υπάρχει.  Κι αν προκαλεί γέλιο μια  σκωπτική αναφορά σε τρέχοντα πολιτικά γεγονότα ή ανθρώπους, τούτο γίνεται χάρις την θυμόσοφη διάθεση  που εμπεριέχει το χιούμορ. Η επισήμανση του γελοίου, είναι πιο πολύ κριτική μιας ενοχλητικής ανθρώπινης συμπεριφοράς  και λιγώτερο κριτική πολιτικής θέσης.

Το “επαρμένο δήθεν”,  η θανατερή τήρηση των κοινωνικών συμβάσεων, η κοινωνική και πολιτική αλαζονεία όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων  ήσαν πάντοτε αντικείμενο της ειρωνίας και του χιούμορ.

Το χιούμορ είναι εξ ορισμού ανατρεπτικό.  Ο Γκράουτσο ΜΑΡΞ  και αναφέρομαι σε αυτόν αφού κατα πώς φαίνεται αυτός ήταν ο θεωρητικός της ομάδας, δεν χρειαζόταν να έχει πολιτικό πρόταγμα για να μας κάνει να γελάσουμε. Δεν χρειαζομασταν τον Κάρολο για να γελάσουμε  μαζί με τον Γκράουτσο, τον Χάρπο και τον Τσίκο.  Η σχεδόν σουρεαλιστική τους ματιά,  με τις απίθανες ανατροπές, με τα εξυπνα παιχνίδια του λόγου, η εξαιρετική κινηση των σωμάτων, η ευρηματική χρήση των ανθρώπινων τυπολογιών, όλα αυτά συνθέτουν μια ανοικτή και χωρίς στοχέυσεις προσέγγιση της πραγματικότητας.  Οι αδελφοί Μαρξ το πετύχαιναν κι ας μην στόχευαν στην περιβόητη αλλαγή του κόσμου. Ο κόσμος όμως έτσι κι αλλιώς άλλαζει καθε φορά που  πηγαίοι κωμικοί καλλιτέχνες βρίσκουν το δρόμο για την ψυχή του κοινού.  Κωμικοί σαν τους αδελφούς Μαρξ, τον Τσάρλι Τσάπλιν, Μελ Μπρουκς και Τζιν Γουάϊλντερ αλλά και  Βασίλη Λογοθετίδη, Θαναση Βέγγο -για να μνημονεύσουμε και τους δικούς μας-  που γκρεμίζουν τα στεγανά της σύμβασης και της προβλεψιμότητας της ζωής.

Είμαι ειλικρινά ευγνώμων στο διοικητικό επιτελείο της Βουλής  που με βοήθησε να προβώ σε αυτή τη μικρή συγκριτική προσέγγιση της φιλοσοφίας του Γκράουτσο και του Κάρολου.  Άξιος ο μισθός τους και οι δαπάνες του σταθμού αυτού, που μόνο ιδιόρυθμοι τηλεθεατές βλέπουν.

Μαικήνας

 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις