Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


1141 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012
20:09

 

 

 
Έλαβα από τον καλό φίλο  Χαρίλαο Χάρακα αντιπροέδρο της επι 20 χρόνια δραστήριας ΜΚΟ Ευρωπαϊκή Εκφραση και  διδάκτορα φιλοσοφίας το παρακάτω κείμενο που δημοσιεύθηκε στο blog  Ευρωπαϊκός Ερανιστής  http://evropaikoseranistis.blogspot.com/.
(Η Ευρωπαϊκή Έκφραση δεν έχει λάβει ποτέ χρήματα ποτέ απο το Ελληνικό κράτος).
Τον ευχαριστώ και το  δημοσιεύω χωρίς άλλο σχόλιο. 
ΜΑΙΚΗΝΑΣ
 
 
 
 
 
Είχε τελειώσει την Πρωτοχρονιά το κανονικό πρόγραμμα τουJahreskonzert της Φιλαρμονικής της Βιέννης από τον Musikverein, αλλά σ’ όλον τον πλανήτη ανεμένετο ν’ ακουσθή το Radetzky March. Όταν το εμβατήριο αυτό πρωτακούστηκε το 1848,συνήρπασε την Ευρώπη, όχι μόνο γιατί ήταν αντιπροσωπευτικό είδος της μεγάλης μουσικής του 19ου αιώνα. Ήταν κυρίως γιατί αντιπροσώπευε το κλίμα της εποχής των κοινωνικών επαναστάσεων, των μέσων του 19ου αιώνα. Η μεγάλη εμβατηριακή επαναστατική μουσική συνήρπασε και συναρπάζει ακόμη. Τι απέγινε όμως με το ευρωπαϊκό προϊόν της ίδιας ακριβώς χρονιάς του 1848; Τι απέγινε με το κομμουνιστικό μανιφέστο του 1848;Συνήρπασε την Ευρώπη και τον κόσμο όλο. Οργάνωσε ένα ολόκληρο δικό του κόσμο. Και μετά;
 
Η μεγάλη μουσική εν χορδαίς και οργάνοις, ακόμη συναρπάζει. Η μεγάλη αφήγηση τί απέγινε; Η «ανάλυσή» της βέβαια, πάντα γοητεύει και διδάσκεται ακόμη και στην μητρόπολη του καπιταλισμού, αλλ’ η «σύνθεσή» της τρομάζει. Γιατί, όταν η ανθρωπότητα επιδιώξει την ευδαιμονία, μόνο μέσα απ’ την ισότητα, κινδυνεύει να χάση την ελευθερία. Το είδαμε. Και διαλέξαμε την αγκαλιά της ελευθερίας ή μάλλον των ελευθεριών! Μια όμως απ’ αυτές, η «οικονομική», οργανώθηκε με τέτοιο τρόπο, πού απειλεί όλες τις άλλες. Έτσι, το εκκρεμές της ιστορίας πού κινήθηκε απειλητικά από την αξία της ισότητας ως την αξία της ελευθερίας, μπορεί να ξεχνάει την πρωταξία: Τον άνθρωπο.
 
Και όλ’ αυτά στην Ευρώπη, στην κοιτίδα του ανθρωπισμού. Γιατί απέναντι στα πρόσωπα, ορθώθηκαν οι απρόσωπες αγορές και το κυνήγι του κέρδους, όχι στην «πραγματική», αλλά στην «εικονική οικονομία». Η Ευρώπη και μαζί της ο κόσμος όλος, έχει δοκιμασθή από πολλούς «…ισμούς». Σήμερα, η εκτροπή του καπιταλισμού σε «κερδοσκοπισμό των απρόσωπων αγορών», αυξάνει τους κύκλους των ανθρώπων πού οδηγούνται σε απόγνωση. Έτσι, το «περιθώριο», μπήκε αργά αλλά σταθερά στην ζωή μας. Στο κοινό γλωσσικό αισθητήριο, ο όρος «περιθώριο» παραπέμπει σχετλιαστικά σε κύκλους ανθρώπων, πού λόγω της νοσηρής ή παραβατικής τους συμπεριφοράς, γίνονται λίγο ως πολύ αποσυνάγωγοι της κοινωνίας. Σήμερα, ο όρος έχει πάρει άλλη ουσία καί άλλες διαστάσεις. Εδώ και καιρό, κύκλοι ανθρώπων αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό έως βδελυγμία όλο το προσκήνιο των πολιτικών, συνδικαλιστικών  και οικονομικών elites, δυσπιστούν, αγανακτούν και όλο και περισσότερο παραπέμπουν δυναμικά την επίλυση των προβλημάτων και την σύνολη διακυβέρνηση στην κοινωνία. Το «περιθώριο» δηλαδή ή μάλλον τά ποικιλώνυμα «περιθώρια», άρχισαν να καλλιεργούν εκείνα το «κοινωνικό υποκείμενο» πού θ’ αναλάβει πρωτοβουλίες στην «νέα εποχή». Η αστική δημοκρατία πού γεννήθηκε το 1789 στην Ευρώπη για τον άνθρωπο, δεν μπορεί να υποκύψει στην μπότα των αγορών.
 
Οι αγορές, δεν υπάρχουν για τις αγορές. Κι’ αυτές υπάρχουν για τους ανθρώπους, οι οποίοι δεν θα οδηγηθούν αβασάνιστα, απαίδευτα και σε τελευταία ανάλυση αναίμακτα στην καταστροφή. Το «περιθώριο» μεγαλώνει, τά «περιθώρια» πολλαπλασιάζονται. Εξ άλλου, στο περιθώριο στέλνουν οι αγορές τά εκατομμύρια των αγανακτισμένων .
 
Θέλω να ευχηθώ στον Ευρωπαϊκό Ερανιστή, πού είναι κι’ αυτός ένας ιππότης του «περιθωρίου», να συμβάλλει στην προσπάθεια αυτή, δημιουργώντας, πέραν του ερανισμού και κλίμα συνέργειας μεταξύ των διαφόρων «περιθωρίων» πού γεννήθηκαν ως μανιτάρια τον τελευταίο καιρό.
 
Από το 1848, μας έμεινε μόνο το Radetzky March. Δεν θα είναι οπισθοδρόμηση, αν εμπνευσθούμε από το 1789, για να στηρίξουμε τις αξίες της απειλούμενης αστικής μας κοινωνίας.
 
 
 
Αθήνα, 4-1-2012

Το σχόλιό σας
788 αναγνώστες
8 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012
10:20

Αντιγράφω το σχόλιο όπως  το ανέβασε στο facebook μια καλή φίλη, η Ματίλντα. Την ευχαριστώ.

(τα bold και τα κόκκινα δικά μου)


<<  Ανατριχιαστικά κυνικός ο κ. Πρόεδρος των Φαρμακοποιών :
"έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο ...... να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο. Οι τύψεις και οι αναστολές δεν μας ταιριάζουν."
Στην επόμενη κινητοποίηση θα πάρουν ομήρους τους ασφαλισμένους και θα απειλούν να τους δηλητηριάσουν με φάρμακα ή να τους ντοπάρουν με ψυχοτρόπες ;;; 
Χωρίς τύψεις κι αναστολές όπως λέει !
"We take no prisoners only dead corpses behind" όπως φωναζει ο Αμερικανός πεζοναύτης ;;;
Συγχαρητήρια στους Ελληνες επιστήμονες φαρμακοποιούς του Πειραιά για την φασιστοειδή εκπροσώπηση τους !!!

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΟΥΒΑΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ 
Παρασκευή, 23 Δεκέμβριος 2011 17:12

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Το ελληνικό φαρμακείο βρίσκεται υπό διωγμό.

Δυστυχώς, το συνδικαλιστικό κίνημα υπό τις παρούσες δραματικές συνθήκες βρίσκεται σε διαλογισμό, ασχολούμενο με την τακτική του αγώνα, τις κοινωνικές συμμαχίες, τη μορφή των κινητοποιήσεων, τις οικονομικές μελέτες, τις τεχνοκρατικές λύσεις, νομίζοντας ότι υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου για όλα αυτά. 

Εξακολουθούμε να είμαστε συνομιλητές ενός αδίστακτου και αφερέγγυου υπουργού, που επανειλημμένως μας έχει κοροϊδέψει. Διαπραγματευόμαστε δηλαδή με αυτόν ο οποίος μεθοδεύει την εξαφάνισή μας, βάζοντάς μας να νομιμοποιήσουμε τις όποιες δυσβάστακτες μελλοντικές αποφάσεις του, και μας αποτρέπει μέσω του διαλόγου από μαζικές κινητοποιήσεις που θα έδιναν λύση σε όλα τα προβλήματα.

Συνάδελφοι , αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο. (!!!)

Οι τύψεις και οι αναστολές δεν μας ταιριάζουν.(!!!)

Στηρίξαμε το ασφαλιστικό σύστημα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά σήμερα που στην υγεία κυβερνούν συμφέροντα , πρέπει να αγωνιστούμε για να προστατεύσουμε τις ζωές μας, τις οικογένειές μας και τους εργαζόμενους στον κλάδο μας. Συνάδελφοι, ο καθένας προσωπικά ας αναλογιστεί μέσα από τις δυσκολίες του πώς θα συμμετέχει.

Η ενότητα του κλάδου γίνεται επιζήμια όταν υπάρχει αδιαφορία και έλλειψη αλληλεγγύης. Αγωνίσου σήμερα για το φαρμακείο σου, ακόμα κι αν πιστεύεις ότι μπορείς να επιβιώσεις οικονομικά στο αύριο. Χωρίς αγώνα απλώς δεν γνωρίζεις το δικό σου τέλος. 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΟΥΒΑΡΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ  
>>

 

Συμπέρασμα όλα επιτρέπονται απο εδώ και μπρός.  Καλώς ήρθατε στη Ζούγκλα.   

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
835 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012
18:34

ΚΑΛΗ   ΧΡΟΝΙΑ

Τα παρακάτω  έφη  Jane  Austen  δια στόματος της ομώνυμης ηρωίδας  του βιβλίου της “Emma” (1815), κεφάλαιο 15.  

 

Ασχέτως της ειδικής αναφοράς για το ταχυδρομείο, το απόσπασμα αυτό έχει  γενικότερο ενδιαερον﷽﷽﷽﷽﷽﷽αχυδρομεά οποίες έχει ηρεσφέρον για αυτά τα οποία αποκαλύπτει για την αντίληψη των σχέσων μεταξύ των δημοσίων οργανισμών κοινής ωφέλειας και κοινού,  που υπήρχαν απο τότε.

 

Emma -"Το ταχυδρομείο είναι ένας θαυμαστός θεσμός" είπε αυτή.  "Η τακτικότητα και η διεκπεραίωση του! Εάν κάποιος σκεφτεί, τι πρέπει να γίνει  και όλα όσα κάνει τόσο καλά, είναι πράγματι εκπληκτικό."

John  -" Είναι πράγματι πολύ καλά προγραμματισμένο" 

Emma- "Τόσο σπάνια θα εμφανιστεί μια παράλειψη ή ένα λάθος! Τόσο σπάνια  ένα γράμμα απο τα χιλιάδες που  συνεχώς μεταφέρονται κάπου στο βασίλειο θα μεταφερθεί λανθασμένα και ούτε ένα στο εκατομμύριο υποθέτω θα χαθεί πράγματι! Και όταν κάποιος σκεφτεί την ποικιλία των χεριών και των κακων χεριών επίσης που πρέπει να  αποκρυπτογραφήσει , μεγαλώνει τον θαυμασμό"

 

 John-"Οι υπάλληλοι αποκτούν εμπειρία απο τη συνήθεια. Πό﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽αδα ποκτούν εμπειρίρέπει να ξεκινήσουν με κάποια σβελτάδα ματιού και χεριού, και η εξάσκηση τους βελτιώνει. Κι' αν θέλετε μια παραπέρα εξήγηση" συνέχισε χαμογελώντας "πληρώνονται για αυτό. Αυτό είναι και η βάση της αποτελεσματικότητας. Το κοινό πληρώνει και πρέπει να εξυπηρετείται σωστά."

 Η συζήτηση συνεχίστηκε για τις  ποικιλίες της γραφής με το χέρι όπου έγιναν οι συνήθεις παρατηρησεις.

 

Εκατονενενηνταέξι  χρόνια μετά, στη Ελλάδα, αυτά τα οποία μια Αγγλίδα γυναίκα συγγραφέας καλών ρομαντικών μυθιστορημάτων είχε συνειδητοποιήσει και εξέφραζε, εμείς εδώ παλεύουμε να  κατακτήσουμε  σαν κοινωνία και σαν κράτος.

Στο απόσπασμα αυτό τρία σημεία κάνουν εντύπωση:

Η έννοια του επιτυχημένου σχεδιασμού , η διαχείριση και εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού και τέλος η υποχρέωση ερον﷽﷽﷽﷽﷽﷽αχυδρομεά οποίες έχει ηρεσέναντι του κοινού.

Η  έννοια της υπηρεσίας στη βάση της υποχρέωσης που γεννά η πληρωμή  απο τον απλό άνθρωπο ασχέτως κοινωνικής τάξης, ο οποίος  περιμένει  να λάβει τις υπηρεσίες για τις οποίες έχει πληρώσει. Μήπως κάτι λέει αυτό ιδίως για μερικές, να μην πω όλες τις ΔΕΚΟ;

 Μπορείτε να αντιτάξετε χιλιάδες αντεπιχειρήματα.

Εγώ σας δίνω απλά το υλικό.   Τα συμπεράσματα δικά σας.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

Παρακάτω  το αγγλικό πρωτότυπο κείμενο :

-"The post-office is a wonderful establishment!" said she.-"The regularity and despatch of it! If one thinks of all that it has to do, and all that it does so well, it is really astonishing!" 



-"It is certainly very well regulated." 



-"So seldom that any negligence or blunder appears! So seldom that a letter, among the thousands that are constantly passing about the kingdom, is even carried wrong - and not one in a million, I suppose, actually lost! And when one considers the variety of hands, and of bad hands too, that are to be deciphered, it increases the wonder." 


 

 

 


"The clerks grow expert from habit. - They must begin with some quickness of sight and hand, and exercise improves them. If you want any farther explanation," continued he, smiling, "they are paid for it. That is the key to a great deal of capacity. The public pays and must be served well." 



The varieties of handwriting were farther talked of, and the usual observations made.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
865 αναγνώστες
Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011
16:36

 Για πολλά χρόνια περίμενα την παραμονή των Χριστουγέννων για να ακούσω τα κάλαντα απο τα παιδιά της γειτονιάς. Ακόμα και όταν έπρεπε να κάνω τον ταξιτζή μεταφέροντας τις κόρες μου στην γιαγιά ή  στην ηλικιωμένη θεία, πάντα υπήρχε λίγος χρόνος για τις πρώτες ακροάσεις της χαρούμενης εκείνης ημέρας.

Οι κόρες μου μεγάλωσαν και εγώ επίσης. Κάθε χρόνο έφευγαν απο την ενεργό δράση τα παιδιά της γειτονιάς χωρίς να αντικαθίστανται απο άλλα. Κάτι το εύκολο χαρτζιλίκι κάτι η απαξίωση των εθίμων κατέληξε να χτυπάνε την πόρτα αλλόκοτες φάτσες και αφελείς (;) ενήλικες μεταμφιεσμένοι σε άγιους Βασίληδες ακόμα και τα Χριστούγεννα.

Τα λίγα παιδιά που έμειναν στο επάγγελμα ανέπτυξαν τεχνικές μεγιστοποίησης του κέρδους. Έσπαγε η παρέα των 5 και εμφανιζόντουσαν σαν δυο χωριστές ομάδες διαφορετικών συμφερόντων.

Όσο πέρναγαν τα χρόνια τόσο με ενοχλούσαν τα κάλαντα. Αναρωτήθηκα γιατί. Γερνάω, ήταν η πρώτη σκέψη.  Μήπως η κακοφωνία; Παρατηρώντας πιο προσεκτικά τις ομάδες των παιδιών έκανα κάποιες διαπιστώσεις που δικαιολογούν την μελαγχολία του τίτλου.

Διαπίστωση πρώτη: Η καταβολή χρημάτων προς τα παιδιά έχει ένα χαρακτήρα καταναγκαστικής δωρεάς. Δίνοντας άλλες φορές λίγα και άλλες φορές περισσότερα χρήματα για να δώ αντιδράσεις, παρατήρησα μία γενικευμένη αγένεια, ως εάν τα χρήματα αυτά οφείλονται και λίγο πολύ έρχονται οι πιτσιρικάδες να εισπράξουν τα οφειλόμενα.

Διαπίστωση δεύτερη: Τα περισσότερα παιδιά δεν αντεύχονται, ούτε γνωρίζουν την λέξη ευχαριστώ. Υπάρχει μια αίσθηση διεκπεραίωσης, η οποία, για να πω την μαύρη αλήθεια, υπάρχει και σε εμάς που ανοίγουμε την πόρτα.

Διαπίστωση τρίτη:  Τα παιδιά δεν ξέρουν να τραγουδάνε. Κατανοώ δύο μικρά παιδιά 6-7 ετών να ντρέπονται και να μην έχουν σωστές φωνές. Αλλά 11 χρονα και 12 χρονα παιδιά να κακοποιούν την ένοια της μουσικής;  Ψιλά γράμματα θα μου πείτε. Μήπως και στις σχολικές γιορτές το ίδιο δεν γίνεται;

Διαπίστωση τέταρτη: Τα παιδιά δεν ξέρουν τι τραγουδάνε. Διαχρονικά τα παιδιά  θέλουν  να μ-πούν στ'αρχοντικό μας και όχι να μας πουν τη Θεία γέννηση. Με την πάροδο των χρόνων η άγνοια του τι λένε είναι εμφανέστερη.

Τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας.  Αν έπαψαν νa μοιάζουν με μικρά χαριτωμένα καλλικαντζαράκια και κάθε χρόνο ολοένα και περισσότερο μοιάζουν με άπληστους αγνώμονες αναιδείς άμουσους και αγράμματους ενήλικες δεν ευθύνονται αυτά.

Μιμούνται εμάς και τα πρότυπά μας. Να τα χαιρόμαστε.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1826 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011
21:36

Στη ζωή μου ευτύχησα να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους. Πολλοί με ενθουσίαζαν, λιγώτεροι πάλι με γοήτευαν, συχνά μέχρι σημείου πλάνης, οι πολλοί πέρασαν αδιαβάθμητοι, ενώ τέλος λίγοι βαθμολογήθηκαν με κακό βαθμό. Ο λόγος ήταν μια εκ φύσεως καλοπροαίρετη στάση που είχα για τους ανθρώπους. Δεν συγχωρούσα πραγματικά, όμως  με μια θυμόσοφη διάθεση έλεγα αυτά συμβαίνουν στη ζωή.  

Περνώντας τα 50 βρέθηκα να κάνω πάλι έναν απολογισμό.  Το αποτέλεσμα απογοητευτικό. Εχθρός της συμβατικότητας προτιμούσα να ξεκόβω διακριτικά παρά να συντηρώ πεθαμένες καταστάσεις. Ποιός το κάνει άλλωστε; Η αποθήκη των φίλων σχεδόν άδεια.

Οι φίλοι όμως υπάρχουν. Κι αν δεν το γνωρίζουμε, η ζωή έχει το τρόπο της να μας το θυμίσει.

Έτσι έγινε και με εμένα. Ένα φοβερό τροχαίο και τρεις μήνες στην εντατική μου το έδειξαν. Κάποιοι εμφανίστηκαν απρόσμενα μετά απο χρόνια. Το ίδιο σιωπηλά ξαναέφυγαν χωρίς να θέλουν να εισπράξουν την οφειλόμενη ευχαριστία. Οι καινούργιοι, γιατί μια περιπέτεια σε φέρνει με δύμαμη κοντά σε ανθρώπους, και όσοι απ τους παλιούς μου απέμειναν εκφράζουν αυτά που έμαθα τα δύσκολα χρόνια. Έχοντας φτάσει κοντά στο τέρμα έμαθα να εκτιμώ εξίσου τα πιο απλά με  τα πιο περίτεχνα αρκεί να έχουν κάποια ουσία, κάποια σχέση με την πραγματική ζωή.

Μα πάνω απ΄όλα απολαμβάνω το αντάμωμα με παλιούς γνωστούς  που κι αυτοί όπως και εγώ έχουν αρχίσει να γερνάνε.  Πολλούς τους βρήκα ξαναχτίζοντας κυριολεκτικά τη ζωή μου. Άνοιξα παλιές ατζέντες, είπα εδώ είμαι, πιο ζωντανός παρά ποτέ.  Είναι αλήθεια πως το Facebook με έφερε κι αυτό κοντά σε πολλούς.

Κι αν κάτι απολαμβάνω είναι που μπορώ να δώ πώς σκέφτονται, πως αντιδρούν όχι μόνο στα μεγάλα αλλά και στα μικρά, κυριώς στα μικρά. Και τι ευτυχία  Θεέ μου, όταν τους βλέπεις να γερνάνε όμορφα, να έχουν την πατίνα και τη μεστή γεύση του χρόνου. Σαν το παλιό κρασί πρέπει να απολαμβάνουμε το δώρο αυτό. Τους φίλους που ακόμα και μακριά τους χαιρόμαστε, αφού η αύρα τους δεν υπακούει στο περιορισμό του χώρου,  της απόστασης και του χρόνου.  

Δεν είμαστε μόνοι!

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<5678910111213>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις