Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, ΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΛΑΣ
1090 αναγνώστες
Τρίτη, 13 Απριλίου 2010
22:02

Καλλικράτης επι θύραις.

Έχει ειπωθεί κατ επανάληψη πως μια απο τις βασικές επιδιώξεις του σχεδίου "Καλλικράτης" είναι ο περιορισμός των ΟΤΑ και των εξαρτόμενων απο αυτούς οργανισμών όπως οι Δημοτικές  Επιχειρήσεις. Φυσικό είναι λοιπόν να μας απασχολούν οι συνέπειες αυτής της μείωσης. Επειδή ένας απο τους χώρους δράσης των Δημοτικών Επιχειρήσεων ήταν ο Πολιτισμός εύλογα τίθεται το ερώτημα, το επόμενο καλοκαίρι θα δούμε τη αγαπημένη μας λαϊκή αοιδό Κούλα ( το όνομα είναι υποθετικό) στο  νησί μας; Ας πιάσουμε τα πράγματα απο την αρχή. Την δεκαετία του ΄80 μια απο τις πολλές ιδέες που εισήχθησαν ήταν και η "πολιτικά ορθή" αλλά και εν πολλοίς σωστή ιδέα της διάχυσης- εξάπλωσης του πολιτιστικού αγαθού σε όλη την επικράτεια. Δόθηκε η δυνατότητα στις τοπικές κοινωνίες μέσω των Δημοτικών επιχειρήσεων (αναπτυξιακών -πολιτισμού και διαφόρων άλλων προσωνύμιων) να διοργανώνουν πολιτιστικά γεγονότα κατά το δοκούν του εκάστοτε υπευθύνου. Παράλληλα η γενίκευση του θεσμού των Πολιτιστικών Κέντρων, παρόλο που το πλαίσιό τους ήταν πιο δύσκαμπτο συμπλήρωσε την εικόνα.

Πλήν όμως πολύ γρήγορα το πολιτιστικό αγαθό έγινε προϊόν, πρυτάνευσαν λογικές πληρώνουμε για ότι αρέσει και φτάσαμε στο σημείο η οιαδήποτε λαϊκή αοιδός πχ Κούλα όχι μόνο να βλέπει την συναυλία σε μια επαρχιακή πόλη πχ Λιβαδειά σαν αρπαχτή αλλά και να έχει το θράσος να τραγουδάει με play back. Η εξάπλωση του θεσμού των Δημοτικών επιχειρήσεων όχι μόνο δεν βοήθησε αλλά και υπερχρέωσε τους Δήμους. Μια βασική αιτία ήταν ότι αφενός οι Δημοτικές επιχειρήσεις λειτουργούσαν σαν μηχανισμός παράκαμψης του Δημόσιου λογιστικού και   στον προϋπολογισμό κάθε νέου έτους αποφασιζόταν η επιχορήγηση της λειτουργίας της Δ.Ε.Π.Α δημοτικής επιχείρησης πολιτισμού και ανάπτυξης (ο τόπος στη δική σας ευχέρεια) με ποσά διόλου ευκαταφρόνητα στο όνομα της κοινωνικής ανταποδοτικότητας. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γινόντουσαν και οι πολιτιστικές επιλογές. Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι  υπήρχαν πολλές φορές που είχε κανείς τη δυνατότητα να ακούσει μια καλή συναυλία, ενώ ταυτόχρονα ήταν φανερό ότι το μαγαζί δεν χρεωνόταν διότι  υπήρχε μεγάλη προσέλευση και λογικό εισητήριο. Και για να μην μείνουμε στο χώρο των θεαμάτων  αξίζει να αναφέρουμε ότι υπήρχαν περιπτώσεις που η πρωτοβουλία του ενός Δήμου να κάνει ένα Δημοτικό Ωδείο ανέβαζε το πήχη της μουσικής εκπαίδευσης της πόλης. Πετάχτηκαν όμως και πολλά χρήματα.

Βασικό ζήτημα ήταν και είναι ακόμα η κεφαλαιοποίηση (όχι μόνο με όρους οικονομικούς) του impact που είχαν οι πρωτοβουλίες αυτές στην τοπική κοινωνία. Αναφέρω ένα παράδειγμα. Η εκτέλεση ενός μεικτού  εκπαιδευτικού - πολιτιστικού προγράμματος για τους μαθητές μιας επαρχιακής πόλης με τίτλο"Γνωριμία με τα όργανα της Ορχήστρας" αύξησε τον αριθμό των παιδιών που πήγαιναν στο Ωδείο και ζητούσαν κλασσικά όργανα αντι του αρμόνιου. Δυστυχώς άλλα  προβλήματα (κοντόθωρη λογική, κακοδιοίκηση) δεν επέτρεψαν την πραγματική κεφαλαιοποίηση αυτής και άλλων πολιτιστικών πολιτικών που δοκιμάστηκαν στην συγκεκριμένη πόλη.

Αν μιλήσουμε για κοινότητες ή για περιφερειακούς Καποδιστριακόυς δήμους τα πράγματα είναι τραγικά. Δεν είναι όμως του παρόντος.

Θα αλλάξουν όλα αυτά με τον Καλλικράτη; Θα υπάρξει ισοσταθμισμένη προσέγγιση μεταξύ της ανάγκης για επιδότηση μορφών πολιτισμού και της οικονομικής ανταποδοτικότητας; Καυτά ερωτήματα. Η ακραία οικονομική προσέγγιση μπορεί να επαναφέρει την Κούλα δρυμήτερη αφού η Κούλα πουλάει. Απο την άλλη η εύκολη επίκληση της πολιτιστικής - πολιτικής επιλογής (βλέπε ψηφοθηρία με άρτο και θεάματα ή και υπερφίαλες επιδιώξεις ποιότητος) θέτουν το μαγαζί σε κίνδυνο.

Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ σε μια αξιόλογη πρωτοβουλία του Δήμου Βύρωνα  (και δη του πολιτιστικού  κέντρου http://www.culturedb.gr/main.php ) ο οποίος σε συνεργασία με το Πάντειο Πανεπιστήμιο διοργανώνουν ένα συνέδριο με θέμα "ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ - ΤΑΣΕΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ" http://www.culturedb.gr/uplds/press-kit-gr.doc ή http://www.culturedb.gr/df.php   

Ο Δήμος Βύρωνα αποτελεί μια σοβαρή περίπτωση ΟΤΑ που έχει παράξει αξιόλογο πολιτιστικό έργο, και τώρα μπαίνει στον χώρο της μεταφοράς τεχνογνωσίας. Δεν έχω προσωπική πληροφόρηση αλλά ψάχνοντας το θέμα των φεστιβάλ είδα παλιά προγράμματα, είδος εκδηλώσεων και πολλά άλλα που συνηγορούν στην θετική αποτίμηση. Βέβαια απευθύνονται στο κοινό του λεκανοπεδίου και μπράβο τους που θεμελίωσαν ένα θεσμό υπερτοπικό (πέρα απο τα όρια του Δήμου)

Και για τους άπιστους παραθέτω μια μεταπτυχιακή εργασία απο το Πάντειο με θέμα τα φεστιβάλ των δήμων και την περίπτωση του Δήμου Βύρωνα

http://library.panteion.gr:8080/dspace/bitstream/123456789/1743/1/41PMS_POL_DIA_VasilakopoulouPa.pdf

 Πληροφοριακά σας λέω ότι το πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Βύρωνα στεγάζεται και στεγάζει το Κέντρο Μελέτης Χορού Ισιδώρας και Ραϋμόνδου Ντάνκαν στο ιστορικό σπίτι της Ισιδώρας Ντάνκαν στον Κοπανά (παλαιή ονομασία) στο σημερινό Βύρωνα. Στο σπίτι της Ισιδώρας Ντάνκαν, το καλοκαίρι του 1906 έγινε η γνωριμία τής πλούσιας Αμερικανίδας Εύας Πάλμερ με τον ποιητή Αγγελο Σικελιανό. Η Αντζελα Ισιδώρα Ντάνκαν συνέβαλε στο να έρθουν κοντά αυτοί οι δύο άνθρωποι.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία και αφορούν τις Δελφικές Γιορτές . Το κτίριο σχεδίασε και έχτισε το 1903 ο Ραϋμόνδος Ντάνκαν, σύμφωνα με τα πρότυπα των Ανακτόρων του Αγαμέμνονα στις Μυκήνες. Αξίζει να το επισκευθείτε!

Σας ασπάζομαι

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

Σχόλια

13/04 23:38  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Υπάρχει τέτοιο οίκημα εις τον Βύρωνα?

θα σπεύσω!
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις