Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


ΟΜΟΡΦΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ με την ΤΕΧΝΗ όταν όλα γύρω είναι ζοφερά- ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
1098 αναγνώστες
Σάββατο, 17 Απριλίου 2010
15:55

Θα σας πω μια πραγματική ιστορία. Μερικά χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού, το 1996-1997  η Βουλγαρία αντιμετώπισε μια οικονομική κρίση. Ονομάστηκε κρίση της μετάβασης.

 http://cje.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/24/5/581  

 Θυμάμαι που προκειμένου να στείλουμε τρόφιμα σε κάποιους Βούλγαρους φίλους είχαμε εξερευνήσει όλους τους δυνατους τρόπους και ο πιο σίγουρος ήταν τα πρακτορεία λεωφορείων που ήλεγχε η Μαφία. Το πακέτο (συνήθως 3-4 κιλά κατεψυγμένου κρέατος) έφτανε  ασφαλώς και έγκαιρα στον προορισμό του, στη Σόφια. Ένα βράδυ του 1997, τηλέφωνήσαμε στους φίλους να μάθουμε πως ήσαν και αν πήραν το πακέτο.

-Πώς είστε, ήταν η πρώτη ερώτηση

- Εχουμε διακοπή ρεύματος, κόβεται  πολλές ώρες κάθε βράδυ και έτσι καθόμαστε όλοι μαζί στο σαλόνι, ο Grigor παίζει μια σονάτα στο πιάνο και εμείς είμαστε ξαπλωμένοι στο καναπέ και στις πολυθρόνες σκεπασμένοι με κουβέρτες και απολαμβάνουμε.

Ο Grigor ήξερε πολύ καλό πιάνο και το επαγγελμά του ήταν οικονομολόγος. Και η κουβέντα συνεχίστηκε.

Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω θυμάμαι τη μητέρα μου να μου μιλάει για τα πάρτυ της Κατοχής και για κάποιες συναυλίες που μπορούσαν και τότε να πάνε. Η αφήγησή της απέπνεε μια ευγνωμοσύνη για τη χαρά που μπορούσαν να νιώσουν όταν όλα  γύρω ήταν ζοφερά.

Η ικανότητά μας να επιβιώνουμε εξαρτάται απο την ικανότητά μας να  κινητοποιούμε αναξιοποίητο ψυχικό δυναμικό. Η επαφή με την τέχνη αυτό ακριβώς κάνει. Είτε προσλαμβάνουμε ολοκληρωμένα έργα τέχνης είτε συμμετέχουμε σε διαδικασίες δημιουργίας, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η ψυχική διάθεση έχει αλλάξει, έχουμε οπλιστεί με περισσότερο κουράγιο και υιοθετούμε έναν καλύτερο, ευγενέστερο  και εν τέλει αποτελεσματικότερο κώδικα με το περιβάλλον γύρω μας ακόμα και αν αυτό μοιάζει εχθρικό.

Μια περίοδο της ζωής μου έζησα  6 μήνες σε κέντρο αποκατάστασης αφου νοσηλέυτηκα 95 μέρες στην εντατική, μετά απο ένα βαρύτατο τροχαίο.  Κάποια στιγμή μου έφερε η κόρη μου τις αγαπημένες μου μπογιές και αρχίσαμε να αφιερώνουμε 20 λεπτά την ημέρα πασαλείβοντας μια, δυο, κόλες χαρτί. Στο τέλος έβγαινε μια αφηρημένη χρωματική σύνθεση. Άλλες ήσαν καλές άλλες άσχημες. Οι δύσκολες μέρες δημιουργούσαν εντελώς διαφορετικές συνθέσεις απο τις καλύτερες χωρίς πόνο μέρες. Ολες όμως οι δημιουργίες μπαίνανε πάνω στον τοίχο.  Οι νοσοκόμοι αλλά και οι γιατροί όταν ερχόντουσαν στο δωμάτιο τις πρόσεχαν. Έτσι για λίγο δεν μιλάγαμε για τα τραύματά μου και την αποκατάστασή μου αλλά για αυτό που έβλεπαν. Με μερικούς κάναμε  και  αισθητικο σχολιασμό. Η ζωή μου είχε γίνει λίγο όμορφη. Η περίπτωσή μου φαίνεται συζητήθηκε και έτσι έφτασα να δεχτώ την επίσκεψη της προϊσταμένης των νοσηλευτών. Συζητώντας έπεσε η ιδέα μια κινηματογραφικής λέσχης. Υπήρχε χώρος και projector. Ανέλαβε κάποιος να φέρει μια ταινία και την Πέμπτη το απόγευμα όσοι ήθελαν μαζευτήκαμε με τα καροτσάκια μας για να δούμε ταινία. Η ταινία δεν ήταν καλή. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι μοιραστήκαμε κάτι άλλο εκτός απο τους πόνους μας και την ψυχική μας ταλαιπωρία. Η κινηματογραφική λέσχη κράτησε κάμποσο. Κάποια στιγμή τα γνωστά διοικητικά προβλήματα την οδήγησαν στο τέλος της.Το μάθημα όμως μου έμεινε. Η ΤΕΧΝΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ-  ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΚΟΝΤΑ -
 ΜΑΣ ΓΕΜΙΖΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ - 

Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες.

Το ΔΝΤ  κανείς δεν το θέλει. Το ζήτημα είναι όχι μόνο να επιβιώσουμε αλλά να επανατοποθετηθούμε απέναντι σε θεμελιώδη αγαθά. Η Τέχνη είναι ένα απο αυτά. Τήν μετατρέψαμε απο αξία χρήσης (με την καλή έννοια,  αναπόσπαστο δηλαδή μέρος της ζωής μας)   σε αξία κατανάλωσης (αναπόσπαστο μέρος ενός image).  The party is over.  Πρέπει να επανατοποθετηθούμε. Δεν είναι μόνο θέμα επιβίωσης. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας. Δηλαδή στην ψυχή μας.

Σας ασπάζομαι

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

Σχόλια

17/04 19:01  GIASEMI
Στο κόσμο αυτό παιδεύτηκα
γιατί ήρθα μ'ένα κάρμα
το παραπέρα απ΄τη ζωή
να μάθω ν'αγαπώ
Ατομική μου ενέργεια
κι ανάσα μου στα χείλη
την πρώτη ουσία,την αρχή,
σηκώστε με να δω
Οχι απο περιέργεια
μα δε χωράω στην ύλη
κι ετούτη η ψεύτρα η εποχή
την έχει για ΘΕΟ

νομίζω πως η τέχνη μας βοηθάει να βλέπουμε
το παραπέρα απ΄τη ζωή κύριε Μαικήνα
γιατί ετσι όπως έχει καταντήσει η καθημερινότητα μας το έχουμε ανάγκη
ευχαριστώ
17/04 19:22  Μαικήνας
μα δε χωράω στην ύλη
κι ετούτη η ψεύτρα η εποχή
την έχει για ΘΕΟ

ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΦΕΡΩ ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ Η ΥΛΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Η ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ.
Νομιζω ότι εναπόκειται σε εμάς να τής δώσουμε τη΄ σωστή θέση. Ομως ότι η τέχνη μας βοηθάει να βλέπουμε το "όποιο" παραπέρα που λέτε, συμφωνώ. ¨Ομως η Τεχνη είναι αναγκαιότητα σε όλες τις εποχές. Και τις καλές που οι αγορές ανεβαίνουν και στις κακές όπως αυτή που αρχίζουμε να ζούμε. Έχω γνωρίσει ένα χασάπη που παίζει τσέλο σε μια ερασιτεχνική ορχήστρα μιας πολύ μικρής Γερμανικής πόλης. Κάθε Σάββατο παίρνει το τσέλο του και πάει στην ορχήστρα χρόνια τώρα. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα τον κάνει να μην πάει παρά μόνο το θάνατο ή κάποια τεράστια καταστροφή. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ. ΟΧΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ ΘΕΜΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ.
Το δικό μου ΔΝΤ ήταν το αναπηρικό μου καροτσάκι για μερικούς μήνες. Μου την έδινε. ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑΖΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ.
18/04 01:55  nhad
Είμαι περίεργος για ένα πράγμα. Οι συνθέσεις των δύσκολων ημερών νομίζεις ότι ήταν καλύτερες ή χειρότερες από τις συνθέσεις των καλών ημερών; Έχω την αίσθηση ότι σε πολλούς καλλιτέχνες, οι δύσκολες μέρες (αν αφήνουν ελεύθερο χρόνο) είναι πιο παραγωγικές. Η ευτυχία φέρνει μερικές φορές τεμπελιά, ή τα έργα που παράγονται είναι πιο εγκεφαλικά και συχνά λιγότερο εμπνευσμένα.
18/04 13:03  Μαικήνας
Πολυ σωστή παρατήρηση.
Στις καλές ημέρες όπου η τέχνη γίνεται και ένα κοινωνικό must είναι πολύ μεγαλύτερη η δυνατότητα ενός καλλιτέχνη να γίνει μανιεριστής δηλαδή να παράγει έργα εικαστικά ή μουσικά με το κιλό αφού μπορεί να τα πουλήσει. Κατά συνέπεια δεν λέει αυτό που πραγματικά θέλει(έχει ανάγκη να πεί ή να εκφράσει) αλλά λέει για να λέει, χάριν της παραγωγής και μόνο αφού είναι εξασφαλισμένη η κατανάλωση.
Εδώ να αναφέρουμε ότι δεν ευθύνονται μόνο οι καλλιτεχνες αλλά και οι διαμεσολαβητές (βλέπε προηγούμενα κείμενά μου) οι οποίοι πιέζουν τους καλλιτέχνες. Δεν είναι λίγες οι φορές που επικρατεί λογική "ξεπέτας" κάτω απο την πίεση της εμπορικής διαδικασίας.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις