Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ - ΜΙΑ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ ΜΕ ΑΚΡΙΒΟ ΚΟΣΤΟΣ
928 αναγνώστες
Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010
23:10

 

επι του πιεστηρίου:

Οι συναυλίες στον κήπο του Προεδρικου Μεγάρου ακυρώθηκαν αναίτια

βλ προηγούμενο άρθρο.

Όλοι εμείς που έχουμε κάποια ηλικία και υπέστημεν την αναγκαστική απο το αναλυτικο πρόγραμμα  μύηση  στα νάματα της ημετέρας παιδείας, εκόντες άκοντες μαθαίναμε ότι κάποια πράγματα αποτελούν αξίες.

 

 Τέλος πάντων, ακόμα οι εξ ημών επαναστατούντες, χούντα γαρ, φθάσαμε τώρα σε προβεβηκυία ηλικία να αναγνωρίζουμε ως ορθά πολλά εξ εκείνων που ο αρχαϊστής φιλόλογος πάσχιζε να μας μάθει. Ένα απο αυτά ήταν η Ομηρική αξία της φιλοξενίας.

Στην σημερινή πραγματικότητα φιλοξενία με οικονομικο αντάλλαγμα είναι ο Τουρισμός. Αραγε πως θα ένοιωσαν οι επιβάτες του κρουαζιεροπολοίου ΖΕΝΙΘ όταν πληροφορήθηκαν ότι ήταν υπό διαπραγμάτευση το αν θα αποβιβαστούν. Το πλοίο περίμενε αρκετό χρόνο ανοικτά της Ψυτάλειας. Ή τι θα σκέφθηκαν  οι έγκλειστοι κεντρικών ξενοδοχείων των Αθηνών στη διάρκεια της πρόσφατης απεργίας.

Αυτή η μετατροπή του τουρίστα- φιλοξενούμενου σε όμηρο δεν είναι καθόλου Ομηρική. Βέβαια τα ομηρικά έπη παίζονται ανελιπώς τα τελευταία χρόνια και με μεγάλη επιτυχία με ομήρους και πολλούς εξ υμών. Εμείς οι Έλληνες δεν μετράμε.  Υπάρχει προφανώς κάτι στα εθνικά μας  γονίδια που μας ωθεί στην ομηρία. Πρωτίστως βέβαια επιδιώκουμε να καταστήσουμε όμηρους άλλους, κύρια ξένους αλλότριους, αλλοεθνείς, μη έλληνες άρα βάρβαρους οι οποίοι διέπραξαν το ατόπημα να έλθουν στην Ελλάδα πιστεύοντας τις διαφημίσεις της προσφιλούς και ευειδεστάτης υφυπουργού ενάντια στη θέληση ημών των ιθαγενών.

Δεν ξέρω αλλά ανακλαστικά θυμήθηκα τη σφαγή στο Δήλεσι και την κατακραυγή που προκάλεσε.  Εκεί μια υπόθεση ομηρίας  κατέληξε σε τραγωδία και εθνική ταπείνωση.

 Στις 30 Μαρτίου 1870 μία ομάδα άγγλων περιηγητών και διπλωματικών ξεκίνησαν για μια επίσκεψη στο Μαραθώνα, συνοδευόμενοι από άνδρες της Χωροφυλακής. Την αποτελούσαν ο λόρδος και η λαίδη Μάνκαστερ, ο νεαρός φίλος τους Φρέντερικ Βάινερ, ο δικηγόρος Έντουαρντ Λόιντ, ο τρίτος γραμματέας της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα Έντουαρντ Χέρμπερτ και ο γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας στην Αθήνα, κόμης Αλμπέρτο ντε Μπόιλ, που προστέθηκε την τελευταία στιγμή στη συντροφιά. Όλα κυλούσαν ομαλά, όταν στο ταξίδι της επιστροφής οι εκδρομείς έπεσαν σε ενέδρα που τους είχε στήσει η πολυπληθής συμμορία των αδελφών Τάκου και Χρήστου Αρβανιτάκη κοντά στο Πικέρμι. Οι συνοδοί χωροφύλακες εξουδετερώθηκαν εύκολα και η ομάδα των περιηγητών βρέθηκε στα χέρια των Αρβανιτάκηδων.

Η ιστορία είχε τη γνωστή τραγική κατάληξη

Στις 9 Απριλίου 1870 οι άνδρες ενός αποσπάσματος ήλθαν πρόσωπο με το πρόσωπο με τους Αρβανιτάκηδες στο Δήλεσι, παραθαλάσσια περιοχή βόρεια του Ωρωπού. Αυτοί σκότωσαν τους τέσσερις ομήρους και στη συνέχεια προσπάθησαν να διαφύγουν. Από τους πυροβολισμούς που ακολούθησαν, μόνο ο Τάκος Αρβανιτάκης κατόρθωσε να διαφύγει. 20 άνδρες του σκοτώθηκαν επί τόπου, ανάμέσά τους και ο αδελφός του Χρήστος και εννέα συνελήφθησαν για να καταδικασθούν αργότερα σε θάνατο και να εκτελεσθούν.                                         Το ρεζιλίκι για τη χώρα μας ήταν μεγάλο και το γόητρό της καταρρακώθηκε.

κάτι μου θυμίζει

 Ο ευρωπαϊκός Τύπος έκανε λόγο για «χώρα ημιβαρβάρων», «φωλεά ληστών και πειρατών», και χαρακτήρισε την Ελλάδα «εντροπή για τον πολιτισμό», που «τίθενται εκτός του κύκλου των πολιτισμένων κρατών».

κάτι μου θυμίζει

 Κάποιοι άγγλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι «αι ληστείαι αποφασίζονται εν Αθήναις, ένθα και διανέμονται τα χρήματα», υπονοώντας σχέση των ληστών με την πολιτική εξουσία,

κάτι μου θυμίζει

ενώ κάποιοι άλλοι ζήτησαν στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα.

αυτό ακόμα δεν το είδαμε, αν και ο Κος ΓΑΠ κάτι ψέλισε περί εθνικής κυριαρχίας.

Μια και περιδιαβαίνουμε στην Οδύσσεια αλλά και  για  να  σας ελαφρύνω την διάθεση ιδού ο Οδυσσέας με τα δεσμά του ΔΝΤ.

 .  

και η Καλυψώ (κατά κόσμον) Συλβάνα Μαγκάνο. Καμιά σχέση με τη Μέρκελ. Ε;

MAIKHNAΣ

 

 

 

 

 

Σχόλια

29/04 01:25  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Εύγε νέε μου! Τελικώς το χάσαμε το πρωινό εις τους κήπους ε?

Αμ, τι περιμένατε, Ελλάς, το μεγαλείον της βασιλεμό δεν έχει...
29/04 06:01  Μαικήνας
mea culpa amicus Thrasyvoulous
29/04 11:02  favlos
Μην το αφήσετε έτσι.
Ζητήστε να δείτε τον ίδιο τον Πρόεδρο...
29/04 11:45  Μαικήνας
Αν το λέτε σοβαρά πολύ φοβούμαι ότι θα αντιμετωπισθεί σαν υπερβολή και δεν πρόκειται να επιτρέψουν την επαφή μαζί του. Αν πάλι κάνετε πλάκα, εχετε δίκιο.
29/04 11:54  favlos
Σοβαρά μιλάω.
Αθετήθηκε μιά συμφωνία,ζητούνται εξηγήσεις.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην δεχθεί επαφή.
29/04 11:58  Μαικήνας
Θα το κουβεντιάσουμε με τον διοργανωτή και θα σας ενημερώσουμε.
29/04 12:03  favlos
Ευχαριστώ.
Είναι ένα θέμα κι αυτό.

Έχω μιά αίσθηση όμως ότι θα σας καλέσουν από μόνοι τους.
29/04 12:41  Μαικήνας
Ιδωμεν
Η ελπις αποθνήσκει τελευταία
29/04 22:13  Μαικήνας
Έλαβα απο φίλο το ακόλουθο μύνημα το οποίο μου έστειλε λόγω αδυναμίας ανάρτησής του

"Την ιστορία στην οποία ο αγαπητός «Μαικήνας», αναφέρεται, τυχαίνει να την ξέρω και λίγο από τα μέσα. Ήμουνα ένας από εκείνους στους οποίους ο πατέρας της ιδέας, Α. Γιαμβριάς (φλαουτίστας, καλλιτεχνικός διευθυντής στο μουσικό πρόγραμμα του «Παρνασσού»), τηλεφώνησε για να κουβεντιάσουμε ιδέες και να σκεφτούμε ποιοί συνάδελφοι θα μπορούσαν ή θα ήθελαν να παίξουν. Οφείλω να πω ότι ήμουνα λίγο επιφυλακτικός και τον ρώτησα πολλές φορές «αν είναι σίγουρο». Βλέπετε έχω κάπου 10 και βάλε περισσότερα χρόνια στο χώρο και ξέρω πώς λειτουργούν αυτά.

Λυπάμαι που τόσο γρήγορα επαληθεύτηκα. Πιστεύω ωστόσο ότι αυτό δεν είναι μόνο μία ακόμα ένδειξη της απίστευτης δυστοκίας, τυπολατρείας, αναποτελεσματικότητας και αβελτηρίας, που ταλανίζει το ελληνικό δημόσιο. Δείχνει επίσης το πόσο και πώς υπολογίζουμε – ως κοινωνία – την έντεχνη μουσική.

Η τρανότερη απόδειξη έρχεται από τις λέξεις: Δεν τη λέμε καν έντεχνη, αλλά «λόγια», με όλο το αρνητικό και στριφνό βάρος αυτού του προσδιορισμού. Το «έντεχνη» (με το «έντεχνο» τραγούδι), το χαρίσαμε στα σαββοπουλικά κακέκτυπα που λυμαίνονται το κύκλωμα των καλοκαιρινών δημοτικών «φεστιβάλ» και εμφανίζονται συχνά – πυκνά στην εκπομπή της κυρίας (δεν-έχει-κανένα-γούστο), Μπίλιως. Αλήθεια, θυμάται κανείς πότε είδε για τελευταία φορά ένα σχήμα κλασικής, έντεχνης, λόγιας μουσικής (όπως θέλετε πείτε το), στην εκπομπή αυτή;"
υπογραφή bartok
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις