Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


ΟΧΙ ΕΛΛΕΙΜΑ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΑΛΛΑ ΕΛΛΕΙΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
1102 αναγνώστες
Σάββατο, 1 Μαΐου 2010
16:54

Ελαβα το παρακάτω κείμενο στο e mail μου δυστυχώς ανυπόγραφο. Μετά απο ερευνα 2 ωρών βρήκα την πιθανή του πορεία. Ξεκίνησε απο άρθρο του Χρήστου Μιχαηλίδη στην Ελευθεροτυπία και κάποια στιγμή εμφανίζεται στο διαδίκτυο, σe μια πιο αιχμηρή  εκδοχή, σε blog όπως το http://truth.freeforums.org/viewtopic.php?f=301&t=8156   Το δημοσιεύω αυτούσιο, πλην 2-3 παρεμβάσεων που αφορούσαν λέξεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν υβριστικές. Σας το παραθέτω. Διδασκει πολλά για τα όσα ζούμε.

 

Στη μακρινή Βενεζουέλα εδώ και 30-τόσα χρόνια ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, το El Sistema (Fundación del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela). Ένας ντόπιος μουσικός, ο Χοσέ Αμπρέου, βάλθηκε να μαζέψει παιδάκια στις πιο φτωχές, τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τις πιο βουτηγμένες στο έγκλημα και στο πάρε-δώσε των ναρκωτικών, και να τα κάνει μουσικούς. Το πράγμα προχώρησε σιγά-σιγά, χωρίς λεφτά και άρχισε να αποδίδει καρπούς. Πέρασαν τα χρόνια, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές . Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένας  28χρονος  μαέστρος ο Γουστάβο Ντουνταμέλ, που βγήκε μέσα απο το El Sistema  και  που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες .    http://www.gustavodudamel.com    
 

 Έκαναν τουρνέ οι Βενεζουελάνοι πιτσιρικάδες με τον πιτσιρικά μαέστρο τους και παίξανε και στο Σάλτσμπουργκ. Μάλλον καλά θα έπαιξαν, γιατί οι απαιτητικοί Σαλτσμπουργκαίοι ζήτησαν και ανκόρ. Ξεκίνησε το ανκόρ με ένα ταρατατζούμ κάπως οικείο και με την πρώτη φράση των εγχόρδων οι Σαλτσμπουργκαίοι αναγνώρισαν το κομμάτι και χειροκρότησαν. Μάλλον δεν περίμεναν ότι οι Ινδιάνοι πιτσιρικάδες θα τολμούσαν να παίξουν Στράους και μάλιστα στην Αυστρία. Και κάνει zoom-out η κάμερα και θολώνει ο νους. Πρόκειται για ΜΕΓΑΛΗ ορχήστρα, διπλή,  καμμιά διακοσαριά άτομα. Και παίζουν καλά οι άτιμοι:
http://www.youtube.com/watch?v=zKIChxFCGn4

Συνεπώς ενδιαφερόμεθα, διαβάζουμε, ψάχνουμε. Και βρίσκουμε ένα βιντεάκι από μία απονομή, με τους Ινδιάνους live από το Καράκας. Μόνο που δεν είναι οι ΣιμονΜπολιβάροι που είναι πιτσιρικάδες μεν, αλλά γύρω στα 20-25. Είναι οι από κάτω τους, αυτοί που πάνε ακόμα σχολείο.

Η Ορχήστρα "Τερέσα Καρρένιο", έτσι τους λένε. Παιδάκια μικρά, μερικά εμφανώς αμούστακα. Ξεκινούν με Σοστακόβιτς, από τη 10η Συμφωνία το 2ο μέρος, που οι ειδικοί λένε ότι είναι ένα αποτρόπαιο μουσικό πορτραίτο του Στάλιν. Είναι ένα κομμάτι πολύ γρήγορο, βίαιο, άγριο, με εξαιρετικά απαιτητικά περάσματα, ειδικά για τα πνευστά, και ειδικότερα για τα ξύλινα, με πανδύσκολο ανσάμπλ. Τα μαθητούδια είναι ντυμένα με τα καθημερινά τους ρούχα, τα τζην τους τα σκισμένα, τα χαϊμαλιά τους, ό,τι φοράνε τα παιδιά σήμερα. Και παίζουν ηρωικά, ούτε μία νότα δεν φεύγει. Χειροκροτήματα, περνάμε στο επόμενο κομμάτι, έναν (άγνωστό μου) Χορό ενός (αγνώστου μου) συνθέτη από το Μεξικό, ονόματι Αρτούρο Μάρκες. Τα Ινδιανάκια έχουν αλλάξει στο μεταξύ, έχουν φορέσει τη φόρμα της Εθνικής τους ομάδας, της Εθνικής Βενεζουέλας. Το κομμάτι είναι εξαιρετικό, με τη ρυθμική αγωγή που θα περίμενε κανείς από έναν χορό λατινοαμερικάνικο να ξεπροβάλλει καθώς η μουσική προχωρεί και τα παιδάκια παίζουν με ορμή. Μπαίνουμε στο τελευταίο θέμα του χορού και καθώς η κάμερα απλώνει, συνειδητοποιείς ότι βλέπεις πάλι μια μεγάλη ορχήστρα, ίσως να μη φτάνει τα 200 άτομα των Μπολιβάρων, αλλά τα 150 τα ζυγώνει σίγουρα. Μα πώς παίζουν τόσο καλά, τόσα πολλά άτομα μαζί? Το κομμάτι κορυφώνεται και τα παιδάκια σείονται, τα δοξάρια δάσος ολόκληρο πηγαινοέρχονται σαν να τα δέρνει καταιγίδα κι όμως ούτε μισή νότα δεν ξεφεύγει ποτέ και να, φτάνουν τα τελευταία μέτρα και τα παιδάκια σηκώνονται όρθια και τελειώνουν το κομμάτι παίζοντας και χορεύοντας μαζί: http://www.youtube.com/watch?v=amSqQ5XNaGE

Ωραία περάσατε? Εγώ να δείτε. Ας προσγειωθούμε λοιπόν σε μια άλλη χώρα.  Είναι μια χώρα που τα παιδάκια τα λένε Περικλήδες, Νεφέλες, Ιάσονες και Ιόλες. Παλιά χώρα, με ιστορία. όμορφη χώρα. Και οι Περικλήδες με τις Ιόλες μεγαλώνουν ακούγοντας Βίσση, παίζοντας Πάμε Στοίχημα, βλέποντας τη Ναταλία ή την Τατιάνα να συζητάνε σοβαρά με διάφορους πανελίστες, ακούγοντας τους γονείς τους να λένε πόσο καλύτερη είναι η δικιά τους μαιζονέτα από τη μαιζονέτα των Χατζηπαπαραίων, και ονειρεύονται να γίνουν μοντέλα. Ή μάνατζερ! Ή να τα προσλάβουν στα Stage. Στη χώρα αυτή υπάρχουν κάτι ορχηστρούλες που  και καλά η καλύτερη, στις καλές της βραδιές, κάνει ένα φάλτσο ανά δεκάλεπτο και στις άσχημες κάνει μόνο φάλτσα. Η λέξη "μουσικός" συνήθως σημαίνει "μπουζουξής", ο κύριος και η κυρία Χατζηπαπάρα πετάει γαρδένιες στον ΛεΠα, ο Περικλής βολοδέρνει στις καφετέριες και η Ιόλη διαβαζει ότι η Μακρυπούλια τα έφτιαξε με τον Νίνο και μετά οραματίζεται να βγει ως γλάστρα στη Μενεγάκη.
 
Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βενεζουέλας είναι το ένα τέταρτο από αυτό της χώρας των   Ελ  που επί πλέον έχει χρεωκοπήσει!

 

Και για την αντιγραφή

Μαικήνας

Η χώρα των Ελ έχει 824 Ωδεία σύμφωνα με το αρχείο του ΥΠΠΟ http://www.yppo.gr/files/music_edu_gr.xls.  Ορχήστρες νέων πόσες;

Και για να μην θεωρηθώ επιπόλαιος σας βάζω το λινκ μιας νεανικής ορχήστρας, της Αθηναϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων. http://www.classicalmusic.gr/features/article.php?id=1250  

Υπάρχει (;) βέβαια και η Ορχήστρα Νέων της ΕΡΤ αλλά  αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.  

Αυτά για να συγκρινόμαστε διαχρονικά με μια άλλη χώρα και χωρίς τον Τσάβες στο οπτικό μας πεδίο.

Kαι για όσους θέλουν να δουν το κείμενο του Δημήτριου Παπαρηγόπουλου (1843-1873) "ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΛΗΣΤΟΥ" που αναφέρω πλάϊ σας το δίνω        http://www.poiein.gr/archives/217/index.html  Αυτό σε συμπλήρωμα του προηγουμένου κειμένου μου " Σύγχρονα Ομηρικά Έπη. Μια υπερπαραγωγή με ακριβό κόστος"

 

Σχόλια

01/05 17:11  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Φίλτατε Γ.
το Μαρς αυτό πλαισιώνει σε διάφορες εκτελέσεις την ανάρτηση - καλωσόρισμα της νέας ομάδας "παιδιών μου" στο 4ο εξάμηνο.
Ανυπομονώ να έρθει ο Μάρτιος 2011
(και ελπίζω μέχρι τότε να έχει στεγνώσει το πληκτολόγιό μου...)
01/05 17:24  Μαικήνας
Γίνε σαφέστερος : ανάρτηση - καλωσορισμα;
01/05 17:57  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
01/05 18:04  shareholder-cs
ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ (ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ) ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ ( Α FRAME OF MIND).

Αποτέλεσμα είναι να φθάνουμε το πολύ μέχρι το σημείο που πιστεύουμε
ότι αξίζουμε ή ότι μπορούμε.
Εάν δεν είσαι πρόθυμος να ρισκάρεις τα ασυνήθιστα,
θα πρέπει να ικανοποιείσαι με τα συνηθισμένα…


Όταν τα όνειρα δεν συνοδεύονται από δράση, παραμένουν απλή φαντασίωση…
01/05 18:24  Μαικήνας
Πολύ σωστά φίλε μου
Αλλιώς εμαστε γίγαντες με χάρτινα πόδια ή αν θέλετε να το πούμε διαφορετικά: χρειάζεται να κινητοποιούμε και το νοητικόν, το θυμικόν αλλά και το βουλητικόν.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις