Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Ας μιλήσουμε για γλώσσα και... πατρίδα - Ο Λορέντζος Μαβίλης, ο ΔΟΕ και το ΔΝΤ
783 αναγνώστες
Σάββατο, 22 Μαΐου 2010
19:19

Ευχαριστώ τη φίλη bloger Γεωργία (Μπουκάλι στη θάλασσα) http://boukalistithalassa.blogspot.com/2010/05/blog-post_21.html

  για το κείμενό της  "Ο Λορέντζος Μαβίλης, το σονέτο, ο ΔΟΕ και το ΔΝΤ"

 

 

παραθέτω:

 

Πονηρές οι εποχές και αντιποιητικές...

Θυμήθηκα όμως την περίπτωση του Λορέντζου Μαβίλη, χάρις σε ένα φίλο, καθώς είχαμε μια κουβέντα για τη φόρμα του σονέτου. 
Πόσο ελκυστικό  - και αναγκαίο - είναι για έναν ποιητή να ασκείται στο σονέτο...  Είναι πρόκληση να ζυμωθεί η περίπλοκη αυτή μορφή, με τον περιορισμό των 14 στίχων και των 4 στροφών,  την αυστηρότητα της ομοιοκαταληξίας,  των συλλαβών και των δύσκολων δυο τελευταίων τρίστιχων, με την ψυχική ώθηση που απλοϊκά ονομάζουμε "περιεχόμενο".
Άλλο τόσο ελκυστικό είναι και για τον αναγνώστη να διαβάζει το σονέτο -  ως  "διάβασμα" ας ορίσουμε τη μεγαλόφωνη ανάγνωση του ποιητικού κειμένου, παράλληλα με την ενδιάθετη. Ο ποιητικός λόγος αποκτά τη δύναμή του, όταν ανθοφορεί η μουσική κι ο λυρισμός του, κι αυτό γίνεται μόνο από στόμα σε αυτί:  ο αναγνώστης  γίνεται ταυτόχρονα και ακροατής του λόγου που ο ίδιος παράγει και, έτσι, συμμέτοχος και συγκοινωνός του λόγου. Πραγματικά λαϊκή παιδεία είναι η προφορική παιδεία κι αυτό είναι από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστό στον πολιτισμό. Σήμερα δυστυχώς έχει αντικατασταθεί από την "προφορικότητα" της τηλεόρασης που κατατρώει κάθε δυναμική του λόγου, κι όχι μόνο του ποιητικού. 
Ο εθισμός στον αγοραίο λόγο και στη μασημένη τροφή που προσφέρει η προπαγανδιστική εικόνα, με ταχύ ρυθμό οδηγεί τη μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας,  η  οποία στερείται δραματικά τον ουσιαστικό λόγο και δεν παράγει πια λαϊκή παιδεία, στο λειτουργικό αναλφαβητισμό.
Δε θα επεκταθώ άλλο σ' αυτό το θέμα τώρα - σε κάποιο άλλο κείμενο, αργότερα -  κι ούτε θέλω να αρχίσω τον κοπετό για τα χάλια της ελληνικής πολιτείας, της παιδείας και όλα αυτά. 

 

 Το κείμενό της με οδήγησε να στρέψω λίγο την προσοχή μου στα δεδομένα αλλά τόσο ξεχασμένα όπως είναι η γλώσσα. Ξεφύλισα μερικά σονέτα του Λ. Μαβίλη. Το μόνο που έχει απομείνει είναι η ομώνυμη πλατεία. Ας θυμηθούμε...

 

Λήθη

Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε
τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.

Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.

Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.

Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.   

  "Τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν" ... Τραγικά επίκαιρος στίχος, όσο ανεπίκαιρη μοιάζει απο την άλλη  η ζωή του Μαβίλη.

 Oδεύοντας προς το Θάνατο

Στον Βαλκανικό πόλεμο του 1912 ο Μαβίλης παρά τα 53 του χρόνια κατετάγη εθελοντής λοχαγός των Γαριβαλδινών ερυθροχιτώνων. (Ονομαζόταν Γαριβαλδινοί οι εθελοντές Έλληνες και ξένοι από το όνομα του αρχηγού τους, Ιταλού στρατηγού, Γαριβάλδη. Ερυθροχίτωνες λέγονταν λόγω του κόκκινου χιτώνα που φορούσαν.)

Εκείνη την εποχή ο Μαβίλης ήταν το βασιλόπουλο του παραμυθιού για μια μεγάλη ποιήτρια, την κυρία Θεώνη Δρακοπούλου ή Μυρτιώτισσα, όπως φιλολογικά επέλεξε να ονομάζεται. Η αγάπη αυτή, όσο σαγηνευτικό δόλωμα κι αν ήταν, δεν μπόρεσε να τον κρατήσει κοντά της.

Η φωνή της πατρίδας κάλυψε τη φωνή της καρδιάς. «Σ’ αγαπώ/ δεν μπορώ/ τίποτ’ άλλο να πω/ πιο βαθύ, πιο απλό, πιο μεγάλο!» έγραφε για 'κείνον η ερωτευμένη ποιήτρια. Μα αυτός τραβούσε για τα μεγάλα ιδανικά «στην κορφή της ζωής, όπου ροδίζει/ της Λευτεριάς αμόλευτος αγέρας/ και σαν ήχος αθάνατης φλογέρας/ η ποίηση, αηδόνι θείο, καλοκαρδίζει…»  

"Σε μια στιγμή της μάχης μια σφαίρα του διατρυπά τα δύο μάγουλα χαλώντας και πολλά δόντια του. Ενώ μεταφέρεται αιμόφυρτος στο προσωρινό νοσοκομείο ένα δεύτερο βόλι τον βρήκε στο στόμα. Εκείνη τη στιγμή έφτανε στο χειρουργείο και ο αρχηγός, Αλέξανδρος Ρώμας. Είδε τον Μαβίλη και κατάλαβε.

«Σε συγχαίρω απ’ την καρδιά μου!» λέει δίνοντάς του το χέρι. Ο Μαβίλης μάζεψε τις στερνές του δυνάμεις, στάθηκε προσοχή και πήρε το χέρι του αρχηγού. Το αίμα που έτρεχε σ’ όλο το δρόμο απ’ τις πληγές των παρειών του πάγωνε το λαιμό του και του δυσκόλευε την αναπνοή. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Τους κάνει νοήματα να του δώσουν χαρτί, να γράψει.

Τα αίματα στάζουν απ’ όλες τις μεριές και οι βολές του πυροβολικού ακούγονται τώρα κοντύτερα. Αλλά δεν προφταίνει ούτε να γράψει. Ο παπα-Φώτης του κλείνει τα μάτια. Ο Πιπίνος Γαριβάλδης, ο μόνος εκείνη τη στιγμή στρατιωτικός, στέκεται προσοχή και τον χαιρετάει. Οι άλλοι σταυροκοπιούνται. Ο Μαβίλης είναι πλέον νεκρός, ξαπλωμένος στο πεζούλι της Αγίας Παρασκευής. Τον έχουν σκεπάσει με τον ματωμένο μανδύα του." http://www.e-lefkas.gr/GRPages/FirstPage/Culture/OldArticles/Culture031127.htm

 Πατρίδα και γλώσσα σε μια ενότητα.

 Όμως οι εποχές αλλάζουν. Κανείς δεν ονειρεύεται, κανείς δεν τολμά να πεί ότι υπάρχουν αποθέματα. 

Τα μυνήματα με τη δήθεν χρήση της ελληνικής γλώσσας στα προγράμματα των υπολογιστών και άλλα παρόμοια δεν υπηρετούν καμιά πατρίδα και καμιά γλώσσα. 

Καλύτερα ας αφουγκραστούμε αυτό που χάνουμε. 

Και με την ευκαιρία σας ζητώ συγγνώμη για τυχόν ορθρογραφικά λάθη ή αδόκιμες εκφράσεις στα κείμενά μου.  

 Ας διασώσουμε ότι μπορούμε, γιατί ... 

 "Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου..." Οδυσσέας ελύτης

 Συγχωρέστε με που έγινα μελό Σαββατιάτικα. Έχω και εγώ τις αδυναμίες μου.

 Μαικήνας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

22/05 19:23  Μαικήνας
Το ανέβασα πάλι, όχι απο ματαιοδοξία, αλλά διότι στην προσπάθειά μου να διορθώσω κάτι ανακατεύτηκε. Ζητώ συγγνώμη για τυχόν αναστάτωση και για την απώλεια ενός ευγενικού μυνήματος.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις