Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Οι ημιόροφοι του πολιτισμού. Το παράδειγμα της Κηφισιάς
832 αναγνώστες
Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010
16:49

Ο πολιτισμός στην Ελλάδα είναι σαν ένα μέγαρο. Απο αυτά τα πολυόροφα που υπάρχουν στο κέντρο της Αθήνας, με άπειρα γραφεία δικηγόρων, συμβολαιογράφων, εισαγωγέων και ανάμεσά τους μερικοί εμποροράπτες πριν ακόμα  το prêt a porter τους εξαφανίσει. 

Στους πάνω ορόφους τα μεγάλα ονόματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που ανεβαίνοντας στον 7ο ή τον 8ο όροφο ενός τέτοιου κτηρίου και ενώ η κεντρική είσοδος δεν σε προετοιμάζει, βρίσκεσαι σε μια πόρτα απο μασίφ ξύλο με μια ευμεγέθη μπρούτζινη ταμπέλα  να  αναγράφει «Εταιρία δικηγόρων Δ. Μαικήνας και συνεργάτες».

Στον ημιόροφο το κυλικείο, το φωτοτυπάδικο ή ο ράφτης που έχει πάψει προ πολλού να ράβει αλλά στενεύει και  φαρδαίνει, μέχρι και αυτός να πάρει τη σύνταξή του ή να παντρέψει το παιδί.  Φυσικά  στον 8ο η ατμόσφαιρα είναι πιο ευχάριστη. Στον ημιόροφο, που συνήθως βλέπει στο φωταγωγό η ατμόσφαιρα είναι πιο μίζερη. Ξέρω όμως πολλούς που έχασαν λεφτά και στον 8ο και στον ημιόροφο.

 

Ο πολιτισμός στην περιφέρεια

Κάπως έτσι συμβαίνει και με τη περιφερειακή πολιτιστική ζωή.  Τη πολιτιστική ζωή των περιφερειακών δήμων της Αττικής και της επαρχίας. Τα λιγοστά χρήματα μοιράζονται με βάσει τα «κυβικά». Όμως όπως πολλές φορές έχω γράψει υπερτιμημένα καλλιτεχνικά μεγέθη, «πιασάρικα» σχήματα, παίρνουν τη μερίδα του λέοντος για λόγους εξυπηρέτησης των συμφερόντων προβολής των προυχόντων.

Όπως και να το κάνουμε γράφει καλύτερα η εικόνα ενός δημάρχου ακόμα και δεξιού, πλάϊ στον κο Θεοδωράκη παρά πλάϊ σε ένα κουρτέτο ξύλινων πνευστών απο τη Βιέννη.

Κι όταν έλθει η ώρα να στηρίξει την θεατρική ομάδα της πόλης, αρχίζουν η γκρίνιες. Μετά βίας θα δοθούν λεφτά, θυμούνται το λειτούργημα της τέχνης (άρα λεφτά γιοκ)  και προσπαθούν να βγάλουν την υποχρέωση λέγοντας δημόσια πως απο την πρώτη στιγμή αγκαλιάσανε την καλλιτεχνική προσπάθεια και άλλα  τέτοια.

Έλεος με αυτά τα λυρικά κείμενα των τοπικών παραγόντων στα προγράμματα των μουσικών και θεατρικών παραστάσεων.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι αν δεν υιοθετήσουμε μια πολιτική (και) μικρών σχημάτων, ερασιτεχνικών και μη, δεν πρόκειται ποτέ να δούμε να ξεφυτρώνουν στην επαρχία και στην περιφέρεια ορχήστρες ή  αξιόλογα θεατρικά σχήματα που να είναι ικανά να τραβήξουν κάποιο κοινό.Δεν πρόκειται να δούμε να ριζώνουν οι όποιες αξιόλογες πολιτιστικές προσπάθειες.  

Η λογική των βαρύγδουπων ονομάτων κάνει τις φτωχές πολιτιστικά κοινωνίες φτωχότερες και πιο ευάλωτες στην αισθητική της τέχνης των σελέμπριτις.

Πρέπει επιτέλους να πηγαίνουμε στην συναυλία του Δημοτικού Ωδείου, όχι για να ακούσουμε την ανηψιά μας ή τη βαφτιστήρα μας να παίζει ένα κομματάκι, αλλά επειδή θα γνωρίζουμε ότι θα ευχαριστηθούμε πραγματικά.

Το ίδιο και με την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Δήμου μας.

 

Η περίπτωση της θεατρικής ομάδας Κηφισιάς

 

Χάριν λοιπόν γνωστού μου, μέλους της θεατρικής ομάδας του Πολτιστικού Κέντρου Κηφισιάς, πήγα να δώ μια παράσταση. Παιζότανε το « Κου- Κου»  του Georges Feydeau.

Κηφισιά καλοκαίρι, το αίθριο του Δημαρχείου εύκολα προσβάσιμο και χωρίς τοπική κίνηση που να εμποδίζει την ακρόαση και το τόλμησα

Παρά τον ενθουσιώδη προϊδεασμό του γνωστού μου, ομολογώ πως αναρωτιόμουνα αν θα ήταν μια απο τα ίδια.

ΕΥΤΥΧΩΣ  ΔΙΑΨΕΥΣΘΗΚΑ

Το κείμενο του Feydeau σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη, ανεβασμένο με πολύ σεβασμό χωρίς τις  εύκολες λύσεις του γαργαλιστικού, μιας και η υπόθεση αφορά τις περίπλοκες καταστάσεις που δημιουργούνται όταν η συζυγική απιστία γίνεται αυτοσκοπός. Οχι δεν είδαμε μπουτάκια και ζαρτιέρες  παρά μόνο  ερασιτέχνες ηθοποιούς (ακτινολόγους, θεολόγους, στελέχη επιχειρήσεων κλπ) με γνήσια θεατρική φλέβα, λυμένες κινήσεις, καλή άρθρωση, να δίνουν τον εαυτό τους τιμώντας και όχι προσβάλοντας το θέατρο. Μια παράσταση που αξίζει να την δείτε.

Ψάχνοντας βέβαια έμαθα ότι η ομάδα αυτή δουλέυει εδώ και 20 χρόνια χάρη στην τρέλα μιας ηθοποιού και σκηνοθέτιδας, της Κας Κικής Αυγουστάτου. Όλα αυτά τα χρόνια  έχουν περάσει  περί τα  100 άτομα, έχουν βγεί επαγγελματίες ηθοποιοί  και έχουν ανέβει έργα των Τσέχωφ, Τένεσσυ Ουίλιαμς, Άγγελου Βλάχου, Γκολντόνι, Ξενόπουλου, Μένανδρου κά.

Σας διαβεβαιώνω ότι τα συνήθη μικροπροβλήματα  μιας ερασιτεχνικής παράστασης διόλου δεν επηρεάζουν αφού το κεφάτο παίξιμο υπερνικά τις συνήθεις συμβάσεις των επαγγελματικών θεατρικών παραγωγών .

Μια παράσταση που αν ήμουνα τοπάρχης δεν θα δίσταζα να βάλω ένα μικρό εισητήριο. Οι παραστάσεις συνεχίζονται μέχρι την Κυριακή (αίθριο Δημαρχείου Κηφισιάς  9μμ.)

 

 

Ηθικόν δίδαγμα

Υπάρχει λοιπόν δυναμικό στους ξεχασμένους ημιορόφους.

Εχω πάει σε πολλές περιφερειακές εκδηλώσεις. Σε μια απο αυτές στο Δήμο Κερατέας βρέθηκα σε ένα γεμάτο θέατρο στριμωγμένο στη μέση του πουθενά να ακούω εξαιρετικές απαγγελίες θαλασσινής ποίησης και έντεχνα τραγούδια του Ν. Καββαδία.

Και αλλού και αλλού. Μικρές, ισχνές νότες αισιοδοξίας μέχρι κάποιος προύχων να πεί « τι  τα θέμε τούτα;»

 

Προσοχή στους  ημιορόφους  του πολιτισμού.  Αυτοί θα μας κρατήσουν και θα μας δείξουν το δρόμο.  Οι ακριβές υπερπαραγωγές  τελείωσαν!

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις