Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


ABOUT P.I.G.S -- αφιερωμένο στη νίκη του S (SPAIN)
902 αναγνώστες
Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010
07:50

Ο Ευρωπαϊκός Βορράς εναντίον του Νότου. Εμείς οι υπερήφανοι  και ανυπόταχτοι Έλληνες εναντίων αυτών των κακών των Γερμανών. Οι Ισπανοί, το τελευταίο γράμμα των PIGS, πήραν συμβολική εκδίκηση απο μια μικρή χώρα του Βορρά. Οι Ολλανδοί θυμήθηκαν την κατοχή των εδαφών τους απο τους Ισπανούς και την εξέγερσή τους το 1568 στην κατάληψη των εδαφών τους απο τον Φίλιππο τον 2ο. Και ο χορός καλά κρατεί.

Αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο του Κου Ευγένιου Τριβιζά γνωστού περισσότερο σαν συγγραφέα παιδικών βιβλίων και όχι σαν καθηγητή εγκληματολογίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 

 Ο «πέμπτος καβαλάρης»

Του Ευγένιου Τριβιζά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010  εφημεριδα    NEA

O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.

Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS», το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.

Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.

Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.

Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις και πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.

Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία(1) . Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.

Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.

Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον καθένα και το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής και της κοινής μας ανθρωπιάς.

 
Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι συγγραφέας-καθηγητής

MAIKHNAΣ

 

Σχόλια

13/07 08:49  ΧΟΡΔΙΣΤΗΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
~~~@~~~
13/07 09:36  Μαικήνας
~~~@~~~ που σημαίνει ;
13/07 09:55  ΧΟΡΔΙΣΤΗΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
οτι θελει ο καθενας...
Γιατι οχι ενα πουλί που πετάει ???
Γιατί οχι Ε.Υ.Γ.Ε. ???
~~~@~~~
13/07 12:06  nhad
Σωστό, αλλά με μια παρατήρηση: ο Τριβιζάς υποπίπτει στο ίδιο παράπτωμα για το οποίο κατηγορεί τους άλλους. Όταν γράφει πχ "μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης", ουσιωδώς σχηματοποιεί τους Βόρειους. Δεν το κάνουν όλοι οι Βόρειοι αυτό, το κάνουν μερικοί σχολιαστές και δημοσιογράφοι. Βεβαίως 'οπως ξέρουμε και στα καθ' ημάς, οι θορυβοποιοί ακούγονται περισσότερο.
Τίθεται βεβαίως και ένα άλλο ζήτημα. Προφανώς δεν είναι όλοι οι Έλληνες απατεώνες, ούτε τεμπέληδες. Όταν όμως Έλληνες αποδίδουν στην πλειοψηφία των ομοεθνών τους κάποια χαρακτηριστικά, και μάλιστα συχνά τα βρίσκουν και θετικά όταν άλλοι αυτό ακριβώς εννοούν με την έννοια τεμπέλης, ελάχιστοι αντιδρούν. Όταν το "όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών" γίνεται ιδεολογία ακολουθούμενη από τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών με συνέπεια την επιμηκυνση των σπουδών κατά 1-4 χρόνια, όταν το ραχάτι είναι ο κανόνας στο δημόσιο τομέα, όταν η ρεμούλα είναι επίσης ο κανόνας σε κάθε είδους συναλλαγές, θα έπρεπε οι προσπάθειες να στρέφονται προς την αλλαγή αυτής της κατάστασης, όχι στην καταγγελία των κακών ξένων που την επισημαίνουν - έστω χρεώνοντάς την άδικα σε όλους εμάς.
Ο Τριβιζάς έχει προφανώς δίκιο. Εξ άλλου παραδείγματα τέτοιας μειωτικής αντιμετώπισης λαών τα βλέπουμε διαρκώς δίπλα μας - οι κακοί Εβραίοι, Αμερικάνοι, μετανάστες. Θα μπορούσαμε να αναφερόμαστε με μεγαλύτερη ακρίβεια, πχ να λέμε ότι η Αμερικανική κυβέρνηση έκανε την τάδε βαρβαρότητα. Ή ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις κατασπατάλησαν τους κοινοτικούς πόρους και δανείστηκαν στο έπακρο για να κάνουν ψηφοθηρικές παροχές, ο δε ελληνικός λαός ζητούσε κι άλλες.
13/07 13:12  Frapezitis
13/07 18:30  Μαικήνας
Συνεχίζω τη συζήτηση απο εκεί που την πήγε ο φίλος nhad.
Μια θεμελιώδης έννοια στη φιλοσοφία είναι αυτή της ταυτότητας και της ετερότητας. Ο ετεροπροσδιορισμός είναι η προσπάθεια απάντησης στο ερώτημα "ποιός είμαι;". Όμως αντί να απαντηθεί με καταφατικό τρόπο, επιλέγεται ο κατ αντιπαράθεση αυτοπροσδιορισμός.
Η στάση αυτή έχει και ένα άλλο πλεονέκτημα για όσους (άτομα, ομάδες ή λαούς ) την επιλέγουν. Ικανοποιεί το συναίσθημα μέσω της κριτικής του άλλου, της στοχοποίησής του, της ταύυτισης με το κακό. Εννοείται ότι εμείς είμαστε το καλό.
Απότοκο των παραπάνω είναι και η συνωμοσιολογία που είναι η έσχατη φαντασιακή διακαιολογία για τα δεινά μας. "Εμείς δεν φταίμε τίποτε, μόνο οι άλλοι." Το ζήτημα είναι τεράστιο διότι παίρνει μορφή διάχυτης αντίληψης σε ολόκληρες κοινωνίες, κύρια όταν αυτές βρίσκονται σε κρίση και πρέπει να αντιληφθούν τι φταίει και ποιά η συμβολή των μελών της κοινωνίας στην κρίση.
Εδώ ακριβώς εμφανίζονται οι δημαγωγοί που προσφέρουν στο καέθε ανώνυμο μέλος της κοινωνίας την άφεση των αμαρτιών.
Ετσι πιστευουμε οτι οι αιτίες της κρίσης αρχίζουν κάπου πέρα, πιο μακριά, απο το μικρόκοσμο μας.
14/07 13:58  Μαικήνας
Συμπληρωματικά προς τα όσα επίσης αναφέρει ο Κος Τριβιζάς αναφέρω το επίσης ενδιαφέρον φαινόμενο της χρήσης εθνικών ονομάτων για ονομασία ειδών του ζωϊκου βασιλέιου. Ετσι έχουμε τις γαλοπούλες ή γάλους (έγινε μάλιστα και σχετικό διάβημα απο τον Γάλλο πρέσβυ προ ετών) ενώ οι Αγγλοσάξωνες τις λένε turkey. Οι λατινοαμερικάνοι λένε τους κόκορες galo. Η μόνη πιθανή εξήγηση είναι ότι η παρομοίωση υοτίθεται ότι βασίζεται σε χαρακτηριστικά ή εμφανίσεως ή χαρακτήρα (τα ζωα θεωρουνται εκφραστές βασικών τύπων χαρακτήρα, λεοντόκαρδος, λαγός, αλεπού κλπ)
¨ομως και αυτό προυποθέτει παρατήρηση του άλλου. Τα σκωπτικά σχόλια ακολουθούν. Έπονται άλλα βαρύτερα σχόλια, που όμως όταν εμφανίζονται, ήδη βρισκόμαστε στη γκρίζα σφαίρα όπου τα πράγματα μπορεί να χειροτερέψουν. Αν ξεθυμάνουν είναι σημείον του ότι η κοινωνία έχει αποδεχθεί το ξένο και διαφορετικό.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις