Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Αγναντεύοντας τη Μακρόνησο. Μνήμες και πραγματικότητα
1274 αναγνώστες
Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010
18:24

 

Γυρίζοντας απο την Τζιά, για πρώτη φορά επισκέπτης της ομολογώ, το πλοίο πέρασε απο το νότιο τμήμα του νησιού. Οι «νέοι Παρθενώνες» ζωντάνεψαν μπροστά στα μάτια μου.

Τα διάσπαρτα κτίσματα απομεινάρια μιας άλλης εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί, αφήνοντάς μας όμως χιλιάδες αναπάντητα ερωτήματα και μπόλικο συναισθηματικό φορτίο που ζητάει επίμονα επεξεργασία.

Σε αυτό το εικοσάλεπτο οπτικό οδοιπορικό, δεν είμουν μόνος. Σιωπηλός εξερευνητής στεκόταν πλάϊ μου και ένας άλλος επιβάτης που με προφανή διάθεση παρατηρούσε το Μακρονήσι και τα ερείπιά του.

Την εύγλωτη σιωπή μας διέκοψε εκείνος σχολιάζοντας την παρουσία μερικών γιώτ που είχαν αράξει στο νότιο κόλπο του νησιού: «Υποτίθεται ότι απαγορεύεται η προσέγγιση στο νησί. Έχει χαρακτηριστεί σαν μουσείο». «Έχετε δίκιο» ψέλισα.

Λίγο πιο πέρα μια Αυστραλέζα τουρίστρια με τις δύο κόρες της κοίταζε προφανώς αδιάφορα. Αναρωτήθηκα αν το βλέμα της θα άλλαζε, εάν υπερβαίνοντας την συστολή μου, της έλεγα τι είναι αυτό που έβλεπε. Πρυτάνευσε η λογική και την άφησα στην άγνοιά της αποφεύγοντας να θεωρηθώ μια ακόμη εκδοχή ελληνικού «καμακιού».

Μετά απο λίγο φθάσαμε στο Λαύριο και πήραμε τον υπερσύγχρονο δρόμο που μεταμορφώνεται στην Αττική οδό. Βγαίνοντας απο το περιοχή του Λαυρίου, στα αριστερά μας βρισκόταν το  Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου  ενώ απέναντι, πάνω στο λόφο, δέσποζαν 3 τεράστιες ανεμογεννήτριες . Η Ελλάδα του 19ου αιώνα και η Ελλάδα του 21ου. Συνεκτικός ιστός ανάμεσα στα δύο, διάφορα μάλλον κακής αισθητικής σπίτια, προφανώς χωρίς να εντάσσονται σε κάποιο σχέδιο οικιστικής ανάπτυξης (οι νομικές πλευρές του θεάματος αφορούν  την Νομαρχία Ανατολικής Αττικής  και κατ΄επέκταση οι  χαρακτηρισμοί ).

Αυτή είναι η Ελλάδα σκέφθηκα. Ανεπεξέργαστες μνήμες μόχθου και οδύνης. Μια βασανιστική υιοθέτηση του καινούργιου. Τέλος, συνεκτικός ιστός, η διεκδίκηση μιας ατομικής κατάκτησης. Οι μνήμες του μόχθου και της οδύνης αλλά και η υιοθέτηση του καινούργιου αφορούν το συλλογικό, το τρίτο,η διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής, το ατομικό. Όλα όμως συνυφαίνονται δημιουργώντας έναν μοναδικό καμβά.

Το αν η Μακρόνησος πρέπει να μείνει ένα ιδιότυπο άβατο, με σκοπό τη προστασία της μνήμης (Υπουργική Απόφαση της ΥΠ.ΠΟ  Μελίνας Μερκούρη 252/ 16 Μαϊου 1985) ή θα είχε νόημα να ενσωματωθεί στην σύγχρονη πραγματικότητα δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια ελέγχόμενη αλλά και ουσιαστική επισκεψιμότητα, είναι ένα ερώτημα. Υποθέτω ότι με τους ρυθμούς συναισθηματικής επεξεργασίας των οδυνηρών στιγμών της ελληνικής ιστορίας που έχουμε ως κοινωνία, μάλλον κατά το 2050 θα απαντηθεί.

Θυμίζω ότι όταν τον χειμώνα έγινε μια συζήτηση στην Παλαιά Βουλή για την Δίκη των 8 και την εκτέλεση των 6 το 1922, στην οποία συμμετείχε και το Ιδρυμα Ιστορίας Ελευθερίου Βενιζέλου, η οποία βέβαια συνέπιπτε με την αίτηση αναψηλάφισης που υπέβαλε στον Άρειο Πάγο ο εγγονός του Πρωτοπαπαδάκη, ενός εκ των εκτελεσθέντων,  το διαδίκτυο πήρε φωτιά.  Έχουν περάσει 88 χρόνια!

Ο Οργανισμός Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου ξεκίνησε το 1947 και έκλεισε το 1957. Δηλαδή 53 χρόνια. Έχουμε καιρό ακόμα. Ως τότε η άνοδος του βιοτικού επιπέδου θα συμβάλει στην απάντηση του ερωτήματος. Τα κότερα θα συνεχίσουν να προσορμίζονται και οι επιβάτες τους θα περιεργάζονται κατά βούληση τα ερείπια. Άλλωστε λίγη πεζοπορία δεν έβλαψε ποτέ.

Εν τω μεταξύ έχουμε το χαμηλότερο δείκτη Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, το Λαύριο αποβιομηχανίστηκε αλλά ευτυχώς βλέπει μια αχτίδα φωτός λόγω της Αττικής οδού και του φιλόξενου λιμανιού του, εμείς συνεχίζουμε να δίνουμε τις δικές μας ατομικές μάχες, με χιλιάδες στρεμμάτων να ζητούν ενταξη στο σχέδιο στην Ανατολική Αττική, κι όσο αυτή καθυστερεί ο αυθαιρετος οικιστής του μακαρίτη του Α. Τρίτση δηλώνει παρών, ενώ η μάχη του Οβριόκαστρου της Κερατέας για την αποτροπή δημιουργίας ΧΥΤΑ συνεχίζεται.   

 

«Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει, κι΄όπως δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει» λέει ο  Δ. Σαββόπουλος.

Άντε και καλό χειμώνα! 

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

ΥΓ:

Αξίζει να διαβάσετε ένα άρθρο του έγκυρου πανεπιστημιακού ψυχιάτρου Παναγώτη Σακελλαρόπουλου με τίτλο «Ψυχικός Πόνος και Μακρόνησος»  http://www.inpsy.gr/Articles/Makronisos.htm

 

 

Σχόλια

15/08 20:02  Α45
Αγαπητέ φίλε,δεν ξέρω αν συνταξιδευαμε,έκανα κι εγώ την ίδια διαδρομή την περασμένη Παρασκευή το μεσημέρι...
Μπράβο για την ανάγλυφη εικόνα που τόσο ωραία έδωσες,μπράβο και για τον άψογο χειρισμό της Ελληνικής γλώσσας που διαπνέει το κείμενό σου...
Υ.Γ Στη Τζιά μου λέγανε για τη βίλλα που χτίζει γνωστή πολιτικός...80 μέτρα η άδεια,400 μέτρα η βίλλα...τελικά,δεν αλλάζει τίποτα σε αυτόν τον τόπο...
16/08 07:56  Ο_Κουκλος
16/08 09:32  Μαικήνας
A45 Ευχαριστώ για το επενετικό σου σχόλιο.
Γύρισα απο την Τζιά με το Μαρμάρι Εξπρες στις 3:45 την Παρασκευή.
Όσο για την γνωστή πολιτικό, δεν έχει σημασία ποιά είναι, θέτει δυστυχώς σε δοκιμασία για μια ακόμη φορά την πίστη μας στην Δημοκρατία. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχουν πεφωτισμένοι δεσπότες πολλώ δε μάλλον δικτάτορες. Ως εκ τούτου λογικές του τύπου "Μας χρειάζεται ένας Παπαδόπουλος" είναι αφελείς, αν όχι επικίνδυνες.
Και προς άρση κάθε παρεξήγησης, το παραπάνω σχόλιοό μου δεν απευθύνεται σε εσένα αλλά πρός τον ανώνυμο καθημερινό μας συμπολίτη, που αρκετά συχνά και ευκολία επικαλείται αυταρχικές λύσεις.
Την Δημοκρατία μας εμείς την κάναμε πατσαβούρα, εμείς πρέπει να την συμμαζέψουμε.

Kerkis Εξαιρετικό και ανθρώπινο! Δεν το εγνώριζα. Σας ευχαριστώ για την συμβολή σας.
16/08 11:20  Ηρακλής
Μπράβο,
και κρίμα μαζί, για την Ελλάδα που ΔΕΝ επιμένει, απλά ζει το μεσοδιάστημα ανάμεσα στη γέννηση της και το θάνατο της.
Οταν δεν θυμάσαι για να μάθεις, τότε σίγουρα θα ξαναπάθεις. Είτε με τον ίδιο , είτε με πιο εξελιγμένο τρόπο.
Κάναμε Μακρόνησο όλόκληρη την Ελλάδα, αλλά επειδή είχαμε ξεχάσει τη Μακρόνησο, είδαμε τη νέα μορφή καταπίεσης σαν σωτηρία.
Μπράβο και πάλι για το θέμα.
16/08 13:08  cornelsen
Εκείνα τα χρόνια ο εχθρός (είτε τής μίας είτε τής άλλης πλευράς) ήταν ευδιάκριτος. Σήμερα όλος ο κόσμος είναι μία Μακρόνησος συνειδήσεων και γι' αυτό δεν βλέπεις διέξοδο πουθενά. Δυστυχώς.

Μιάς και ανέφερες τον Πρωτοπαπαδάκη. Λίγο πριν την εκτέλεσή του άφησε στα παιδιά του την εντολή να ξεπληρώσουν μέχρι τελευταίας δραχμής το δάνειο που ο ίδιος είχε πάρει μερικά χρόνια νωρίτερα υπέρ των εξόδων τής μικρασιατικής εκστρατείας. Ναι, ενώ η πατρίδα του τον εκτελούσε ως προδότη αυτός ζητούσε να εξοφληθούν τα χρέη του προς αυτήν! Ω καιροί ω ήθη.
16/08 22:58  Μαικήνας
'Κάναμε Μακρόνησο όλόκληρη την Ελλάδα, αλλά επειδή είχαμε ξεχάσει τη Μακρόνησο, είδαμε τη νέα μορφή καταπίεσης σαν σωτηρία.'

'Σήμερα όλος ο κόσμος είναι μία Μακρόνησος συνειδήσεων και γι' αυτό δεν βλέπεις διέξοδο πουθενά. Δυστυχώς. "

Φίλοι μου σας ευχαριστώ για τα τόσο ουσιαστικά σχόλιά σας
17/08 01:25  Μαικήνας
Ελαβα απο φίλο αναγνώστη, που όμως δεν μπόρεσε να εγγραφεί το παρακάτω μύνημα:

"Ωραίο το κείμενο ωραία τα σχόλια (παρ’ όλο που ίσως αυτό με την πολιτικό που χτίζει σπίτι να ταιριάζει αλλού...)

Εγώ θα σας «προσγειώσω» κάπως διαφορετικά:
Βρέθηκα και εγώ στη Τζιά τις αρχές του καλοκαιριού, όπου για κάποιο λόγο η κουβέντα ήρθε και στη Μακρόνησο. Παλιός γνωστός που εκεί συνάντησα, περίπου μόνιμος κάτοικος του νησιού, μου είπε τα εξής, που πάνε πολύ πιο πέρα από τα κότερα και την πλήρη εγκατάλειψη: Εδώ και αρκετά χρόνια το νησί χρησιμοποιείται ως βοσκότοπος από κατοίκους της Νοτιοανατολικής Αττικής οι οποίοι έχουν κατασκευάσει πρόχειρες (ή και λιγότερο πρόχειρες), στάνες και άλλα καταλύματα. ¨Όπως όλοι καταλαβαίνουμε εδώ βρίσκεται το «ζουμί» γιατί εδώ αρχίζει να στήνεται καθεστώς χρησικτησίας.

Σας ευχαριστώ."

Bartok



Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις