Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Αργοπεθαίνοντας για το χρυσάφι. Αφιερωμένο στους 33 έγκλειστους του Σαν Εστεμπάν
1204 αναγνώστες
Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010
22:29

33 ανθρακωρύχοι, όσα τα χρόνια του Χριστού, είναι αποκλεισμένοι απο τις 5 Αυγούστου σε βάθος 500 μέτρων στο ορυχείο χαλκού και χρυσού του Σαν Εστεμπάν στην πόλη Κοπιάπο, 850 χιλιόμετρα βόρεια του Σαντιάγκο, στη Χιλή.

Μέχρι τις 22 Αυγούστου δεν ήξεραν στον πάνω κόσμο, αν ζούσαν και πόσοι ζούσαν.  Όσπου εκείνη την ημέρα οι παγιδευμένοι ανθρακωρύχοι έδωσαν σημεία ζωής δένοντας ένα σημείωμα σε ένα τρυπάνι που είχε φτάσει κοντά στο σημείο όπου είχαν παγιδευτεί. «Ολοι μας είμαστε καλά στο καταφύγιο», έγραψαν με κόκκινα γράμματα στο σημείωμα.  Και υπέγραφαν los 33

Νομίζω ότι εμείς γινόμαστε θεατές και αυτοί μάρτυρες ενός δράματος με  πανανθρώπινες διαστάσεις.

Ξέρω ότι πολλοί απο εσας που με διαβάζετε θα μου αποδώσετε μελό διάθεση. Όμως δεν είναι έτσι. Σίγουρα υπάρχει άπειρη δυστυχία στον κόσμο γύρω μας. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν ατυχήματα σε ορυχεία. Μερικά δράματα όμως για άγνωστο λόγο αποκτούν μια ιδιαίτερη σημασία. Και τότε ο κάθε ένας αντιμετωπίζει το γεγονός ανάλογα απο τη σκοπιά του. Όλοι όμως συμμετέχουμε. Έτσι :

Ο πρόεδρος της χώρας Σεμπαστιάν Πινέρα πιέζει  τους αρμόδιους υπουργούς να κινητοποιήσουν κάθε δυνατή βοήθεια.  Κεντροδεξιός, πολυεκατομμυριούχος, πρώην γερουσιαστής, είναι ο πρώτος πρόεδρος με δεξιό προσανατολισμό μετά το 1990 όταν παραιτήθηκε ο δικτάτορας Πινοσέτ.  Ίσως δεν  ξεχνά όμως ότι καθοριστικός παράγοντας στην ήττα της προηγουμένης κεντροαριστερής προέδρου και πρώτης γυναίκας στο αξίωμα, της Michelle Bachelet, ηταν η ολιγωρία της να κινητοποιήσει το στρατό στους σεισμούς του Φεβρουαρίου του 2010, κύρια για να εμποδίσει το πλιάτσικο και τις λεηλασίες. Έτσι παρά το αγωνιστικό της παρελθόν, (κρατούμενη και βασανισμένη απο τη Χούντα), έχασε τις εκλογές.

Η εταιρία πάλι  η Compania Minera San Esteban Primera Company  με έναν ιδιότυπο κυνισμό «πληροφόρησε» ότι ενδέχεται να μην μπορεί να πληρώσει τους 33 ανθρακορύχους επειδή βρίσκεται υπό πτώχευση αφού η μετοχή της έχει πάει στα τάρταρα. Το ότι είναι θυγατρική άλλης μεγαλύτερης εταιρίας, Αργεντίνικης έμαθα μετά απο μια μικρή έρευνα, δεν σημαίνει τίποτε. Δηλαδή πτωχεύουμε για να μην υποστούμε τις συνέπειες;

Φυσικά η Χιλιανή κυβέρνηση αντέδρασε. Κεντροδεξιός ο Πρόεδρος αλλά υπάρχουν και υπερκείμενες στην πολιτική.

Η Λατινική Αμερική δεν είναι Κίνα στο θέμα των εξορύξεων. Ήδη οι μεγαλύτερες εταιρίες του κλάδου στην Λατινική Αμερική έσπευσαν να διαβεβαιώσουν με στοιχεία ότι υιοθετούν ολοένα  αυστηρότερα συστήματα. Πάντως στο συγκεκριμένο ορυχείο είχαν γίνει και άλλα μικρότερα ατυχήματα όπου μεμονωμένοι ανθρακορύχοι έχασαν τη ζωή τους σε μκρότερα ατυχήματα τα τελευταία χρόνια.

Εδώ αξίζει να σας αναφέρω ότι στην Χιλή,  λειτουργούν εκατοντάδες ορυχεία, υπάρχει μεγάλη διαστρωμάτωση μεταξύ τους. Ξεκινάμε απο μεγάλα ορυχεία - εταιρίες και φτάνουμε σε μια μορφή μικρών οικογενειακά ιδιόκτητων ορυχείων, κατάλοιπο των παλαιών γαιοκτητικών κοινωνικών δομών, τα οποία παλεύουν για την επιβίωσή τους, παραβιάζοντας βάναυσα κάθε έννοια επιστημονικά ελεγχόμενης εξόρυξης.

Η διεθνής κοινότητα με τη σειρά της αναρωτιέται αν τέτοια ατυχήματα είναι προϊόν μιας άπληστης λογικής κέρδους ή αποτέλεσμα ελλιπων ελεγκτικών δομών.

 

Ας πάμε όμως στην ανθρώπινη πλευρά. Η μη ολοκλήρωση του δράματος, με την απώλεια 33 ζωών, μας αναγκάζει όλους να διαχειριστούμε ουσιαστικά μια κατάσταση. ¨Ενας θάνατος θα προκαλούσε οδύνη αλλά θα επέτρεπε να ξεχάσουμε.

Συγχωρέστε με αλλά το κέρδος απο τον χρυσό που έχω αγοράσει, όπως και πολλοί απο εσάς άλλωστε, έχει μέσα του και λίγο απο την αγωνία των ανθρώπων αυτών που περιμένουν ότι θα τους βγάλουν μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου, την ημέρα της Ανεξαρτησίας της Χιλής, αλλά και των συγγενών τους. Όλοι όμως ξέρουν ότι το στοίχημα είναι τα Χριστούγεννα.

Εκεί πάνω απο το ορυχείο του Σαν Εστεμπάν παίζεται μια τραγωδία που όλοι ελπίζουμε ότι  «δι΄ελέου και φόβου» θα έχει την επιθυμητή «κάθαρση».

Οι 33 έγκλειστοι είναι δικοί μας. Δακρύζουμε για αυτούς  όπως τότε που μαθητές του Λυκείου, ακούγαμε στους παράνομους ραδιοφωνικούς σταθμούς, (αργότερα ήρθαν οι εικόνες), για το πραξικόπημα του Πινοσέτ και την πτώση του Αλλιέντε, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973.

Οι 33 έγκλειστοι της μοίρας, πρέπει να παλέψουν με την έλλειψη φωτός, χρόνου και  χώρου. Ζώντας σε περιορισμένο χώρο με μοναδική συντροφιά την δυνατότητα επικοινωνίας που απέκτησαν επειδή διανήχθηκε μια μικρή χαραμάδα απο όπου τροφοδοτούνται αλλά και  έχουν επικοινωνία με τον πάνω κόσμο, πρέπει να αντέξουν ψυχολογικά. Χάρις το διαδίκτυο ο Γολγοθάς τους  γίνεται θέαμα για μας. Η απόσταση προσφέρει ασφάλεια.

Ε όχι λοιπόν Σας προτρέπω να συνυπογράψετε όσοι θέλετε ένα μικρό λιτό μύνημα.

 

«Προς τους ανθρακωρύχους του Σαν Εστεμπάν

 Είμαστε μαζί σας. Οι Έλληνες φίλοι σας»

Ακολουθούν ήδη 7 ονόματα.

(Στα σχόλια πιο κάτω  περιγράφεται η διαδικασία αποστολής του ονόματός  σας αν σας ενδιαφέρει)

Θα σταλεί απο εμένα στην Χιλιανή πρεσβεία την άλλη εβδομάδα με την συνδρομή φίλου διπλωμάτη.

 

Τελειώνοντας σας υπενθυμίζω ένα εξαιρετικό ποίημα του Πάμπλο Νερόυντα με τον τίτλο «Αργοπεθαίνει». Είναι προφανές ότι στόχευε αλλού.   Όμως όλα όσα γράφει με μια άλλη ανάγνωση, είναι αυτά που ζούν οι 33 έγκλειστοι. Δυστυχώς όμως και πολλά που αφορούν εμάς...

 

 

 

Αργοπεθαινει...
Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda

( Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση : Βασίλη Χατζηγιάννη )

 

Και για να σας ανεβάσω το ηθικό σας δίνω το link του βίντεο των έγκλειστων εργατών

http://www.youtube.com/watch?v=RquT9thZ34o   

 

EΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ 

 

 

  

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

 

 

Χιλή: Τα ξημερώματα αρχίζει η διάνοιξη της σήραγγας-διάσωσης

NAFTEMPORIKI.GR Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010 10:45            http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1859744 

 

Σχόλια

29/08 08:06  nhad
Τι θυμήθηκα τώρα! Βλέπετε, έχω πάει στη Χιλή και έχω επισκευθεί ορυχείο. Ένα ταπεινό ανθρακωρυχείο ήταν, στο οποίο είχαν σταματήσει οι εργασίες και το είχαν μετατρέψει σε αξιοθέατο. Κατέβαινες κάτω με ένα πρωτόγωνο ασανσέρ, μαύρη τρύπα προς τον Άδη, και περπατούσες μέσα στις στοές έως ότου έφθανες μερικές εκατοντάδες μέτρα από την ακτή, κάτω από τη θάλασσα. Ο εργάτης που μας συνόδεψε και μας καθοδηγούσε μας είπε για τους κινδύνους έκρηξης - τα αιωρούμενα μόρια του άνθρακα εκρύγνυνται όταν δημιουργηθεί σπινθήρας - και για τα ατυχήματα που είχαν γίνει στο συγκεκριμένο ορυχείο. Κάποια στιγμή έσβυσε το φακό που κρατούσε και μας ζήτησε να σβύσουμε τις λάμπες από τα κράνη μας, για να αντιληφθούμε το απόλυτο, πηχτό σκοτάδι που τριγυρίζει τους εργάτες σε περίπτωση ατυχήματος.

Ο άνθρακας στα ανθρακωρυχεία δεν έχει σχέση με το κάρβουνο που γνωρίζουμε και προέρχεται από τα καμίνια. Είναι ένας πολύ σκληρός, αστραφτερός, μαύρος βράχος. Για να σπάσει κομμάτι πρέπει να χτυπήσεις δυνατά με μεταλλικό εργαλείο. Ο κίνδυνος δημιουργίας σπινθήρα είναι μεγάλος. Η επίσκεψη μου έδωσε να καταλάβω τις φοβερές συνθήκες εργασίας στα ορυχεία εν γένει και στα ανθρακωρυχεία ειδικότερα.

Όσο για τον Αλλιέντε, θυμήθηκα το "στην Παταγονία" του Bruce Chatwin. Το έχετε διαβάσει; Έχει μια πολύ ωραία αναφορά στο καθεστώς του.
29/08 10:43  Μαικήνας
NHAD
Πάντα γεμάτος εκπλήξεις είστε.

Το "Στην Παταγονία" όχι δεν το έχω διαβάσει.
29/08 11:52  nhad
Το βιβλίο περιγράφει το ταξίδι του συγγραφέα στην Παταγονία, με ταυτοχρονη παρουσίαση συναρπαστικών γεγονότων που σχετίζονται με τον τόπο. Είναι ίσως το απόλυτο ταξιδιωτικό βιβλίο. Η αναφορά στο καθεστώς του Alliente είναι μέσω των αναμνήσεων μιας γηραιάς κυρίας. Το σχετικό απόσπασμα, δυστυχώς στα Αγγλικά:


‘Oh, it was beautifully done,’ she said. ‘Of course, we heard rumours before, but nothing happened. And then we saw the planes circling the city. There was a bit of shooting in the morning and by afternoon they had all the Marxists rounded up. It was beautifully done.’
Her farm had been one of the showplaces of Magallanes. Her father had an estate in the Highlands as well. They’d stay for the grouse and stalking and sail at the end of October.
In 1973 the Government gave her two weeks to quit. Two weeks on property they’d had for seventy years. The letter came on the 2nd. Just a few ill-mannered lines to say she’d to be out by the 15th. She’d never worked as she worked in those two weeks. She stripped the house. Of everything. She took out everything. Even the light-switches. Even the marble surrounds for the baths. She’d had them sent out from home. But the men weren’t going to have them. They were going to get nothing from her.
They stabbed her in the back, of course. The worst was a man she’d had for thirty years. Always helpful. Oh yes, always polite. She looked after him when he was sick and he only started to get uppity when the Marxists came in. He tried to stop the others loading cattle. Cattle she’d already sold, so they should have more for themselves. Then he turned off the heating oil, her oil, the oil she’d paid for.
It was terrible. They stole her dog and trained him to kill people. All that winter they were making knives. Waiting, just waiting for orders to kill them in their beds. And what did they do when they got the place? Ruined it! Burst pipes! Sheep in the vegetable garden. And in the flower garden they had no use for vegetables. Wou
29/08 11:53  nhad
Wouldn’t know what to do with them.
They’d complain they had no milk. Said they got T.B. because she gave them no milk. So she gave them milk, which they poured down the drain. They hated fresh milk. Only liked tinned milk! And what did they do when they got the dairy herd? Turned it into beefs! Ate the lot! They couldn’t be bothered to milk the cows. Half the time they were too drunk to stand up.
And the bull ... Oh! the bull! You didn’t know whether to laugh or cry about the bull. The Ministry bought this prize bull in New Zealand. No need for it! Plenty of good bulls next door in Argentina. But they couldn’t buy an Argentine bull, not without losing face. So they flew the bull from New Zealand to Santiago, flew it to Punta Arenas, where it was presented, with Lord knows what in the way of speeches, to the so-called model farm. And how long did the bull last? How long before they ate it? Three days! Destroy and destroy. That’s all they wanted. So there’d be nothing left.
She moved her furniture from the farm to the city, to the house she’d had for fifty years. The prettiest house in Punta Arenas, and of course, they wanted that too. Mr Bronsovic, the Party Boss, came three times. Nothing to stop him. No respect for private property in those days. Said the Party wanted it for its headquarters and she said: ‘Over my dead body!’
The second time he came with his wife, nosing in all her cupboards and even trying out the bed. And the last time he stood in the drawing-room with his Red thugs and said: ‘It’s all so English. And to think she lives here alone. Aren’t you frightened living here all alone?’
Yes. She wasn’t going to say it to him. She was frightened. So she sold the house to a Chilean friend. For nothing, of course. The peso was worth nothing. But they wouldn’t get it. Not yet.
Not from her, anyway. And guess what Mrs Bronsovic did when she heard the place was sold. She sent a message: ‘How much did she want for her chintz-covered suite?’
They arrested
29/08 11:54  nhad
Bronsovic in his shop that morning. They marched him home, shaved his head and packed him off to Dawson Island. Then some of his friends went to the Intendente to try and get him out. ‘You surprise me,’ the Intendente said. ‘Can you recognize his handwriting?’ They said yes, and he showed them their own names on Bronsovic’s death list and they then said: ‘He’d better stay where he is.’
29/08 12:11  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Που προσυπογράφω;
29/08 12:54  nhad
Την ίδια απορία έχω και εγώ. Δεν έχω πρόβλημα να αποκαλύψω το όνομά μου σε σας, αλλά θα προτιμούσα να μην το κάνω στο blog (αν και δεν είναι δα και τόσο κρυμμένο).

ΥΓ. Το ανωτέρω παρουσιάζει ο Chatwin ως πραγματική ιστορία, αλλά έχει κατηγορηθεί ότι συχνά παρουσιαζει αποκυήματα της φαντασίας του ως πραγματικές ιστορίες.
29/08 13:10  GIASEMI
καλημέρα
θα ήθελα να σας συγχαρώ για τη πρωτοβουλία αν και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για τη κατάληξη της επιστολής σας..
29/08 19:05  Μαικήνας
Σας δίνω το κινητό μου με αστερίσκους Στείλτε μου μύνημα αν θέλετε.

*
*(η χρονιά που απεκαταστάθη η δημοκρατια)
19* (χρονιά που ξεκίνησε η Τραπεζα της Ελλάδος)

19* Πεθαίνει ο Αντώνιο Γκράμσι

99

ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΟΜΟΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΕ ΠΑΡΕ ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Giasemi
Με την βοηθεια διπλωμάτη απο το ΥΠΕΞ (διευθυνση Λατινικής Αμερικής) θα σταλεί
Αν θα φτάσει στους ανθρώπους αυτούς δεν το γνωρίζω.
29/08 19:08  Μαικήνας
Διορθώνω
* (as usual)
* η χρονιά της δημοκρατίας
* Τραπεζα της Ελλάδος
* Θάνατος Γκράμσι
99
29/08 20:32  Μαικήνας
Υπογραφές
Γιωργος Λ
Κωνσταντίνος Λ
Εφη Λ
Ελσα Λ
Τριαντάφυλλος Κ
...
30/08 09:20  nhad
19* (χρονιά που ξεκίνησε η Τραπεζα της Ελλάδος)

Τότε που ιδρύθηκε, ή τότε που άρχισε η λειτουργία της;
30/08 11:22  Μαικήνας
αρχισε η λειτουργία της
30/08 15:39  Μαικήνας
Ευχαριστώ τον φίλο nhad που περνώντας την συνωμοτική δοκιμασία που σκαρφίστηκε το διεστραμένο μου μυαλό προσυπέγραψε αποκαλύπτοντάς μου κατ ιδίαν το όνομά του.
30/08 15:46  PREMIUM
Προσυπογράφω με ένα πεντάστερο !
2-3 μήνες θα διαρκέσει ο εγκλεισμός τους !
Υπομονή !
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις