Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Το "ΟΧΙ" και η καπηλεία του.
923 αναγνώστες
Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010
18:12

 

 

70          χρόνια μετά την 28η Οκτωβρίου του 1940 το «ΟΧΙ» εξακολουθεί να συγκινεί. Το είπε ο Ιωαννης Μεταξάς και το επισφράγισε ο ελληνικός λαός, ανδρες, γυναίκες, νέοι και γέροι, θαυμαστές του Μεταξά αλλά και πολέμιοί του.

Ήταν ίσως μια απο τις τελευταίες στιγμές εθνικής ομοψυχίας στην νεώτερη ιστορία αυτού του τόπου.

Ακολούθησαν διχασμοί. Αλληλοεξοντωθήκαμε επι δεκαετίες, κάποια στιγμή όμως ωρίμασαν οι συνθήκες και μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή οικογένεια. Όσο ερχόντουσαν οι επιδοτήσεις ανεχόμασταν να μας λένε ψέματα οι πολιτικοί. Μάλιστα τους επιβραβεύαμε δίνοντάς τους το δικαίωμα να μας υπόσχονται εναλλάξ. Φλερτάραμε με τον κομματισμό  επιτρέποντάς του να γιγαντωθεί, σπρώξαμε ακόμα και τα παιδιά μας σε αυτόν (αναφέρομαι στο αίσχος των μαθητικών κομματικών νεολαιών) και νομίζαμε ότι ελέγχαμε το παιχνίδι.  Τέλος συμμετείχαμε στο μεγαλύτερο καταναλωτικό όργιο που έγινε ποτέ, που ήρθε να συμπληρώσει το «βόλεμα» που οι περισσότεροι απο εμάς αποζητούσαμε και οι πολιτικοί μας παρείχαν χρεώνοντας την χώρα.

Νομίζαμε αλήθεια πως οι νεκροί του Αλβανικού έπους σκοτώθηκαν  για να μην μπορεί να ξεχωρίσει  ο έφηβος γυιός μας  την 28 Οκτωβρίου απο την 25 Μαρτίου;

Νομίζαμε αλήθεια πως η γνώση του τελευταίου gadget   κινητής τηλεφωνίας απο την 9 χρονη κόρη μας την εφοδίαζε για το μέλλον;

Και τώρα που ξυπνάμε απο το χαύνωση της επίπλαστης προόδου θυμώνουμε. Αναζητούμε τους εχθρούς πέρα απο τα σύνορά μας. Φαντασιωνόμαστε συνομωσίες, υποπτευόμαστε  προδοσίες, τελος πάντων προσπαθούμε να βρούμε κάτι πέρα απο εμάς.

Το «ΟΧΙ» ξαναζεί ημέρες δόξας. Μπροστά απο δεκάδες συνθήματα, προσφέρει μια εύκολη ικανοποίηση στο συναίσθημα. ΟΧΙ στο μνημόνιο, ΟΧΙ στην επιδρομή, ΟΧΙ εδώ, ΟΧΙ εκεί.

Επιτέλους ας αφήσουμε το «ΟΧΙ» ήσυχο. Ας αναλογιστούμε που χάσαμε το νήμα, που χάσαμε την πραγματική ενότητα, πως επιτρέψαμε στην διαφθορά, το ψέμα και  την αδιαφάνεια να κατασκηνώσουν μέσα στο κοινό μας σπίτι. Την πατρίδα μας.

Ευτυχώς που οι πολίτες αντιδρούν σιγά σιγά και εκδηλώνουν την οργή τους. Τα παραδείγματα πολλά.

Όπως  όταν με αφορμή την χθεσινή επέτειο, μία αιρετή μικρού αριστοκρατικού Δήμου των Βορείων προαστίων χρησιμοποίησε  τον πανυγηρικό της ημέρας για να δώσει προεκλογικές υποσχέσεις, οι πολίτες θύμωσαν.

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι οι Κοι και Κες Δήμαρχοι χρησιμοποιούν το αξίωμά τους για προσωπική καριέρα.

Μία εθνική επέτειο. Έλεος!!!

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

ΥΓ. Μία άποψη απο τον αρθρογράφο  της Καθημερινής Κώστα Ιορδανίδη http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_28/10/2010_1293092

 

Σχόλια

28/10 19:34  Sceptic
Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις πότε πρέπει να πεις «ΟΧΙ».
Εξίσου σημαντικό είναι να ξέρεις πότε πρέπει να λες «ΝΑΙ».
Στην Ελλάδα ίσως έχουμε πιο εύκολη την άρνηση, την αντίδραση και τον μηδενισμό από τη θετικότητα, τη συνεργασία και τις δημιουργικές προτάσεις!
Δημήτρης
http://partoallios.capitalblogs.gr/listArticles.asp
28/10 21:56  romanov
Δυστυχώς αυτή τη φορά δεν είπαμε το ΟΧΙ. Ο νεοφιλελεύθερος πρωθυπουργός μας αποφάσισε αλλιώς. Ρίξε μία ματιά στο http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2218.aspx Σοσιαλισμός made in USA
29/10 13:32  nhad
Πολύ καλό.
Είναι πράγματι εξαιρετικά εκνευριστική η πατριδοκαπηλεία, ιδιαιτέρως δε όταν συνδυάζεται ως συνήθως με επικλήσεις στο θυμικό, με κατάρες στους κακούς ξένους, και με παντελή άρνηση της προσωπικής ή και εθνικής ευθύνης. Ιδιαιτέρως εκνευριστική είναι δε η αναφορά κάποιων 25άρηδων (αλλά και σαραντάρηδων!) στις ευθύνες της προηγούμενης γεννιάς, η οποία φταίει γιατί κατασπατάλησε τους πόρους του κράτους και φέσωσε τις επόμενες.
Αυτή η γελοιότητα, η μία γεννιά να κατηγορεί την άλλη, έχει παραπάει. Κάθε γεννιά έχει τεμπέληδες, διεφθαρμένους, παραδόπιστους, και αυτοί ακριβώς είναι που περνούν από τη μια γεννιά στην άλλη. Οι επιθετικοί αληταράδες του σχολείου, που δεν ενδιαφέρονται για τίποτε από τα αντικείμενα που συναντούν και τους απασχολούν μόνο η αφασία των καταλήψεων και της καφετέριας, είναι αυτοί που μετά θα γίνουν οι φοιτητές που θα κάτσουν 10 χρόνια και θα περάσουν όλα τα μαθήματα αντιγράφοντας, ή/και οι απατεώνες έμποροι ή αργυρώνητοι δημόσιοι υπάλληλοι. Είναι αυτοί ακριβώς που "αγανακτισμένοι" θα επιρρίψουν τις ευθύνες στις άλλες γεννιές, είτε είναι νέοι είτε γέροι.

Εντάξει υπάρχουν και εξαιρέσεις στα παραπάνω. Κάθε άνθρωπος εξ άλλου είναι ειδική περίπτωση.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις