Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΓΕΝΕΙΑΣ
1441 αναγνώστες
Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010
20:23

Είμαι κοντά 56 χρονών. Δηλαδή γεννήθηκα σε μια εποχή που ο τόπος μας έβγαινε απο μια ταραχώδη περίοδο αλλά  οι διάφορες εξουσίες δέσποζαν στην ζωή των ανθρώπων. Μετά απο αυτή την παραδοχή, που δίδεται εγγράφως και δημοσίως, μπορώ να προχωρήσω και να τεκμηριώσω τον αιρετικό τίτλο του αποψινού σημειώματος.

Στη ζωή μου πολλές φορές επιβεβαίωσα την αλήθεια της φράσης "Η ευγένεια ποτέ δεν έβλαψε κανέναν". Τα πιο πρόχειρα βιωματικά παραδείγματα που έχω είναι δύο. Το ένα σε μία εφορία και το άλλο στην εντατική όπου νοσηλεύτηκα για 3 μήνες. Και στις δύο περιπτώσεις η εμμονή μου στην τήρηση των κανόνων ευγένειας, για λόγους ουσίας και όχι χειριστικούς, βοήθησε στην επίτευξη των επιμέρους στόχων που ίσχυαν σε κάθε μία εκ των περιπτώσεων. 

Ανήκω σε εκείνη τη γενιά που μας έλεγαν να σηκωνόμαστε στο λεωφορείο όταν έμπαινε ένας ηλικιωμένος. Που μας έλεγαν να σηκωνόμαστε όταν έμπαινε μια κυρία στο δωμάτιο ή να της δίνουμε προτεραιότητα στο ασανσέρ.

Με αυτά και αυτά  η πτώση της Χούντας με βρήκε στο πέρασμα απο την εφηβεία στην ενηλικίωση. Το κλίμα των πρώτων ηρωϊκών (;) γενικών συνελέυσεων και η ένταξη σε αριστερά σχήματα δοκίμασε την "αστική" μου ηθική. Πώς μπορούσες να προσφωνήσεις έναν παλαίμαχο με φυλακές και εξορίες "κε Δημητρίου", ή "κε Αμπατιέλο". Δεν γινόταν. Φαινόσουνα γραφικός.

Μέσα σε λίγα χρόνια το savoir vivre της Αριστεράς εξαπλώθηκε, και αυτό που "έμοιαζε"  νομιμοποιημένο στο όνομα της κοινής ένταξης και στράτευσης έγινε γενικός κανόνας.

Μερικά χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα αυτό που τώρα σας είπα. Περιμένοντας στην ουρά της τράπεζας, φτάνω στο ταμείο, δίνω το βιβλιάριο λέγοντας "Παρακαλώ πολύ θα ήθελα να κάνω μια ανάληψη" και άκουσα εκείνο που 30 χρόνια τώρα δεν έχω ξεχάσει, αντίθετα ολοένα και περισσότερο συνειδητοποιώ τη σημασία του:    "ΠΟΣΑ ΘΕΛΕΙΣ..."

Αυτός ο ενικός ήταν το πρώτο σημάδι που είχα προσωπικά για την εξάπλωση μια νομιμοποιημένης αγένειας. Επικυρωμένης στο όνομα της Δημοκρατίας , στο όνομα της ισότητας.

Ένας διάχυτος,  κακοχωνεμένος κανόνας απλότητας, άνεσης και ισότητας κυρίευσε τα πάντα.

Η προσφώνηση κύριε ή κα ανάγεται στους χρόνους μετά την Αναγέννηση όπoυ καλλιεργήθηκε η ιδέα του αυτεξούσιου ατόμου. Είμαστε κύριοι του σώματός μας, της θελήσεώς μας  και εν γένει της υποστάεώς μας. Κατά συνέπεια πιστοποιεί το κεκτημένο της ιδέας του αυτεξουσίου, που συνοδεύεται απο μια σειρά αναπαλλοτρίωτων διακιωμάτων. Ο μυλωνάς που είπε στον Φρειδερίκο τηε Πρωσσίας   που ήθελε ετσιθελικά να του πάρει το χωράφι "Βασιλιά μου στο Βερολίνο υπάρχουν δικαστήρια που απονέμουν δικαιοσύνη"  αισθανόταν κύριος.

Η ευγένεια είναι Δημοκρατική κατάκτηση λοιπόν. Η παραβίαση του κανόνα οδηγεί στο αντίθετο. Είναι μια λεκτική και έμμεση αναγνώριση ότι υπάρχουν αμοιβαία όρια.

Η ζωή με έχει διδάξει ότι πίσω απο την επίμονη χρήση του ενικού καλύπτονται πολλά άλλα. Αυτή η κατ επίφαση οικειότητα κατ ουδένα τρόπο προοιωνίζει ουσιαστική επικοινωνία. Το συνειδητοποίησα πολυ νωρίς στο Πανεπιστήμιο της αποχουντοποίησης όταν καθηγητές που "πουλούσαν" άνεση και προσήνεια σε μαχαιρώνανε πισώπλατα.  

Όμως για να μην μεμψιμοιρώ οφείλω να παρατηρήσω ότι αυξάνεται σημαντικά ο αριθμός των νέων ανθρώπων που σέβονται την σύμβαση του πληθυντικού αριθμού. Ελπίζω να μην γέρασα πολύ και να είναι το κέρδος της ηλικίας.

Σας ασπάζομαι

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

ΥΓ Μιλώντας πρόσφατα για πρώτη φορά με γυναίκα Δήμαρχο μικρού βορείου προαστίου ενιωσα την παρόμια έκπληξη που είχα νοιώσει τότε στο γκισέ. Στο 1 μισυ λεπτό μου μιλούσε στον ενικό. Επέμεινα αλλά και αυτή το ίδιο. Παραδόθηκα λέγοντας "Το θεωρώ απρεπές να μιλάω στον ενικό σε κάποιον με το που δεν τον γνωρίζω. Πολλώ μάλλον σε μια κυρία" "Έλα μωρέ" μου απάντησε με αφοπλιστικά με δήθεν φιλικό και άνετο ύφος. Για ειλικρίνεια ας μην μιλήσουμε. Το δήθεν σε όλο του το μεγαλείο. 

Σχόλια

27/11 20:35  PREMIUM
Καλησπέρα σας αγαπητέ Μαικήνα !

Οφείλω να ομολογήσω ότι στον πατέρα μου ομιλώ ακόμη στον πληθυντικό από ... ΤΟΤΕ !
Και ξέρω και "γαλλικά" από ... ΤΟΤΕ, τα οποία χρησιμοποιώ ανά περίστασιν ! :-)

Συμφωνούμε σε όλα ! Ενικό απευθύνω πολύ γρήγορα μόνο σε όποιον αισθάνομαι ΤΑΧΙΣΤΑ ότι το αξίζει ! Συχνά μάλιστα πέφτω "έξω" ! :-)

Όχι βεβαίως ότι εσείς και ο πατέρας μου δεν το αξίζετε ! Καλό βράδυ !
27/11 20:42  Μαικήνας
Σας ευχαριστώ φίλτατε. Εντούτοις εάν σας γνώριζα θα επεδίωκα να μιλήσουμε στον ενικό
27/11 20:58  PREMIUM
Παρομοίως ! Και ελπίζω κανείς από τους δυο μας να μην κάνει λάθος !
Ξέρω και την Τράπεζα ! Πρέπει νάταν στην Εθνική ή κάνω λάθος ?????
27/11 21:14  PREMIUM
Εκπλήσσομαι που χάσατε το αποψινό ΜΟΝΑΔΙΚΟ αφιέρωμα : Στην αγάπη και ΖΩΗ μιας γυναίκας !
http://entertainment.in.gr/html/ent/793/ent.94793.asp
Ομολογώ ό
27/11 21:16  PREMIUM
τι το μετάνιωσα που δεν τους συνόδεψα διαβάζοντας μόλις πριν λίγο "λεπτομέρειες" !
27/11 21:17  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
1. Συμφωνώ με τα γραφόμενα του οικοδεσπότη, έχοντας ελαφρώς μεγαλύτερη ηλικία και βεβαίως μη λησμονούμε νεανικό παρελθόν πλησίον των Βερσαλλιών. Μου είχε προκαλέσει εντύπωση <τότε> ο πληθυντικός μεταξύ των γονέων των συμμαθητών μου, τουλάχιστον όταν υπήρχε "καλεσμένο παιδί" εις το οικογενειακό γεύμα.
2. Τον πατέρα μου όμως από πολύ νωρίς τον προσφωνούσα <μπαμπά> και του μιλούσα εις τον ενικό.
3. Εις οιονδήποτε άγνωστο απευθύνομαι εις τον πληθυντικό, ακόμη - κυρίως - όταν διαπληκτίζομαι: "Παραβιάσατε το ΣΤΟΠ κύριε και επιεικώς σας χαρακτηρίζω εχθρό της κοινωνίας, υποστηρικτή του Καλλικράτη και πράκτορα του ΔΝΤ"!..
4. Με τον πατριώτ' δεν έχουμε ακόμη συναντηθεί κατά πρόσωπο, αλλά Γιώργο και Χρήστο θεωρώ ότι δύνασθαι να συνομιλείτε εις τον ενικό.
27/11 21:31  Μαικήνας
Premium

Ναι ήτο του Δημοσίου τομέα. Αλλά για να είμαι ειλικρινής η επίπλαστη ευγένεια μικρής ιδιωτικής εκίνων των χρόνων ήτο εξίσου ενοχλητική καθ΄ότι μάλιστα δεν συνοδευόταν απο αποτελεσματικότητα.
27/11 21:34  Μαικήνας
Ζητώ συγγνώμη για τα ορθογραφικά που μου ξεφεύγουν όπως το "εκείνων" στο προηγούμενο σχόλιό μου.
27/11 21:40  PREMIUM
Ο υπάλληλος στην ΕΘΝΙΚΗ των βορείων προαστίων είναι ομολογουμένως ... μ-ο-ρ-φ-ή !
ΤΩΡΑ αν πήγες και σε πολύ ... "μικρή" φταις !
Δεν είναι "αυτά" για την ... ηλικία μας και το ... πορτοφόλι μας ! :-)
~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~
28/11 18:15  nhad
Δυστυχώς η χρήση του ενικού είναι μόνον ένα από τα συμπτώματα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες έχουν γίνει αγενείς εν γένει. Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια είχα γνωρίσει μία Γερμανίδα που ήρθε στην Αθήνα. Σε μια στιγμή ειλικρίνειας άρχισε να μου μιλάει με πολύ ήρεμη φωνή, και πολύ ευγενικά, ακριβώς γι αυτό, τα συμπτώματα της αγένειας ιδίως στην Αθήνα - σε μικρότερες επαρχιακές πόλεις είναι συνήθως καλύτερα τα πράγματα. Μου μιλούσε επί ώρα, και ακριβώς αυτή η ήρεμη φωνή αύξανε την αμηχανία μου. Έχοντας ζήσει και στο εξωτερικό, αντιλαμβανόμουν πλήρως τι έλεγε. Μου είπε πχ κάτι απλό που της είχε κάνει εντύπωση, και δεν το συνειδητοποιούμε, γιατί το έχουμε συνηθίσει: όταν αγόραζε κάτι από περίπτερο, ο περιπτεράς την αντιμετώπιζε περίπου σαν βρισκόταν απέναντι σε μηχάνημα: Κοιτούσε αλλού, δεν της έδινε καμιά σημασία.
28/11 18:37  PREMIUM
nhad ... Μην το λες !
Σήμερα το μεσημέρι από ... σύμπτωση αγόρασα το ΘΕΜΑ στο ύψος της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και ο περιπτεράς παρόλο που είχε σοβαρό πρόβλημα με τα μάτια του ήταν εκδηλωτικός και ευγενικότατος !
Τυχαίο ?????
ΥΓ. Τις Γερμανίδες αν είναι "καλές", γιατί να τις κοιτάξεις πρώτα στα ... μάτια ?????
28/11 18:59  KFWPARTNERS
28/11 19:03  PREMIUM
Kfwpartners ... σε μας θάρθουν κάποιοι σε - αζ ! καλά να πάθουμε οι ... αγενείς !
~~~~~~~@~~~~~~~
29/11 11:29  deltani
Η ποιότητα της αισθητικής του κάθε ατόμου εξαρτάται κύρια από την ευγένεια και τη κομψότητα. (κομψότητα συμπεριφοράς εννοώ). Αν αυτά λείπουν το άτομο χάνει την αισθητική του, και δεν μπορεί να την επικαλείται. Γιώργο, έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά δυστυχώς ποιός ακούει. Αν άκουγαν όλα αυτά τα 56 χρόνια της ζωής σου δεν θα φτάναμε στη κρίση των αξιών που υπάρχει σήμερα και η τρόικα δεν θα μας επέβαλε τα αυτονόητα.
30/11 11:17  Μαικήνας
Φίλε Νίκο
Υπάρχει ένας στίχος του Μανώλη Αναγνωστάκη
"Α ρε Λαυρέντη που μόνο εγώ ήξερα τι κάθαρμα ήσουνα".
Πολύ αργά καταλάβαμε ότι πίσω απο τα δήθεν πολιτικά όντα βρισκόντουσαν άνθρωποι και μάλιστα, όχι σπάνια, κακής ποιότητας
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις