Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Για ποιό πολιτισμό μιλάμε; Εδώ δεν έχουμε ασανσέρ.
762 αναγνώστες
Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010
16:51

Σήμερα πήγα στην Εθνική πινακοθήκη. Ήθελα να δώ την έκθεση για την Έκθεση του Παρισιού του 1900.

Ενδιαφέρουσα, αλλά μέχρι εκεί το σχόλιό μου.

Η έκθεση είναι τοποθετημένη στο εμπρός τμήμα του ισογείου απέναντι απο το πωλητήριο.

Η έκθεση συνεχιζόταν και στον ημιόροφο και το δεύτερο ισόγειο στο πίσω μέρος του κτηρίου. 

Αφελώς ρώτησα κάποιο υπάλληλο αν υπάρχει ασανσέρ. Φυσικά δεν υπάρχει. Κατέβηκα με δυσκολία, πάλι καλά να λέτε, και συναντήθηκα με μία κυρία προχωρημένης ηλικίας που ανέβαινε σιγά σιγά με κόπο.

Συνειδητοποίησα ότι  παρόλο που είχα πάει πάρα πολλές φορές προ του 2008, δεν είχα προσέξει αυτή την έλλειψη.

Ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουνα την Εθνική Πινακοθήκη  μετά μια μακρόχρονη περιπέτεια λόγω τραυματισμού σε τροχαίο το Φεβρουάριο του 2008. Ακόμα έχω περιορισμένη κινητικότητα, δεν μπορώ να ανέβω με ασφάλεια μια σκάλα, κάθε δε κίνηση πέραν του απλού βαδίσματος, είναι πρόβλημα αφήστε και τους πόνους. Δεν βαριέστε όλα συνηθίζονται.

Το μόνο που δεν συνηθίζεται είναι η γενικευμένη αδιαφορία για όσους έχουν κάποια αναπηρία σε αυτό τον τόπο.

Πάντως για να είμαι δίκαιος η Εθνική πινακοθήκη έχει μία ακαλαίσθητη μεταλλική ράμπα στην πρόσοψή της. Βέβαια η κλίση της είναι εκτός διεθνών προδιαγραφών. Αν κινείσαι με αμαξίδιο και θέλεις να ανέβεις μόνος σου αποκλείεται. Αν σε σπρώχνουν καλό θα ήταν  να αντικατασταθεί ο συνοδός σας απο κάποιον εύσωμο 30χρονο  για να φτάσετε με ασφάλεια πάνω. Όμως και ένας πεζός σαν εμένα δεν την ανεβαίνει. Υπάρχει βέβαια και ένα πλευρικό ασανσέρ στο πλάϊ της κουπαστής. Μπορεί και να δουλεύει. Δε ρώτησα. Τέλος πάντων τα προσχήματα σώζονται.

Εκτός αν η ράμπα είναι εικαστική παρέμβαση 

Θα μου πείτε εδώ ολόκληρο κατακαίνουργιο Μουσείο της Ακρόπολης,  όταν πήγα και αφού είχα ανεβεί στο πάνω στην αίθουσα που περιμένει τα Ελγίνεια,  κόπηκε  το ρεύμα και τα ασανσέρ δε δούλευαν. Ευχαρίστησα το θεό και πάλι που μου άφησε αυτή την περιορισμένη δυνατότητα. Δεν μπόρεσα όμως να μην νοιώσω πίκρα και θυμό για ένα  ξένο τουρίστα που κυκλοφορούσε με αναπηρικό αμαξίδιο. Τον κατέβασαν στα χέρια. Του έβγαλαν ξυνή την θέα της Ακρόπολης. 

Συγχωρέστε  μου όμως την ερώτηση. Τι είναι περισότερο πολιτισμός; Μια έκθεση για την Εκθεση των Παρισίων, την ελληνική συμμετοχή σε αυτήν και το πνεύμα προόδου που επικρατούσε σε όλη την Ευρώπη ή ο σεβασμός του αυτονοήτου;

Η συνειδητή ή μη παρεμπόδιση ενός ατόμου να έχει πρόσβαση στο πολιτιστικό αγαθό συνιστά ακύρωση του αγαθού αυτού. Δυστυχώς στη Ελλάδα με ευκολία επιλέγουμε την δεύτερη δικαιολογία. "Δεν έγινε απο πρόθεση, αλλά ξέρεις ... να βρέ παιδί μου ..."

Επιτέλους να τελειώνουμε με αυτές τις δικαιολογίες. 

Και με την ευκαιρία και σε συνέχεια του προηγούμενου κειμένου για τις συγκοινωνίες. "Και εσύ φίλε οδηγέ του αστικού λεωφορείου όταν σου ζητάνε να κατεβάσεις την πλατφόρμα για να ανέβει αυτός που δεν μπορεί πάψε να γκρινιάζεις  και να παζαρεύεις το βαθμό της αδυναμίας του" 

Μην με αναγκάζεις να πώ "Δεν σε λυπάμαι για το κοστούμι που σου ετοιμάζουν".

Αυτά τα ολίγα περί πολιτισμού.  Ζητώ συγγνώμη αν παρεκτράπηκα

ΜΑΙΚΗΝΑΣ  

 

Σχόλια

18/12 16:57  GIASEMI
με μπερδέψατε!Δε πειράζει καταλάβατε τι ήθελα να πω...καλό βράδυ
19/12 00:35  bartok
Σε επιστολή που θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του περιοδικού της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, "ΠΟΛΥΤΟΝΟν", ο μουσικοκριτικός Γιώργος Λεωτσάκος, θίγει ακριβώς το ίδιο θέμα, σχολιάζοντας την "πολιτιστική αποκέντρωση" που σιγά- σιγά συντελείται στην Αθήνα: Μουσείο Μπενάκη (στην Πειραιώς), Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (στη Συγγρού), Ελληνικό Φεστιβάλ (Πειραιώς) και σε λίγο η Λυρική Σκηνή στο Φαληρικό Δέλτα.
Το πρόβλημα που βάζει είανι λίγο διαφορετικό αλλά ανάλογο: Σε όλα αυτα τα σημεία υπάρχει πρόβλημα πρόσβασης με μέσα μαζικής μεταφοράς.
Σίγουρα εδώ το πρόβλημα είναι πιο πολύπλοκο με την έννοια ότι όχι μόνο δεν είναι εύκολο να βρεθούν κεντρικά οικόπεδα για τέτοιου κτίσματα, αλλά και πανάκριβο.
Ωστόσο το πρόβλημα παραμένε, αν τουλάχιστον θέλουμε ο πολιτισμός να μαζέυει περισσότερους ανθρώπους και να μην αποκλείει.
20/12 01:38  bartok
Βρέθηκα σήμερα το βράδυ, λόγω επαγγελματικής υποχρέωσης, στον πολυχώρο About Μιαούλη 18, στου Ψειρή). Δεύτερη μέρα που παρακολουθούσα το ίδιο (πολύ καλο) πρόγραμμα, όμως το θέμα είναι αλλού:
Με εισιτήριο 8 ευρώ και τις δύο μέρες ο χώρος γέμισε.
Το πρόγραμμα δεν ήταν αυτό που θα έλεγαν πολλοί "πιασάρικο": Σόλο τσέμπαλο (από την εξαίρετη μουσικό Γιούλη Βεντουρα), με "βαρια κανόνια" τους Bach και Frescobaldi. Από εκεί και πέρα, ένας ακόμα "παλιός" και μετά δύο νέοι έλληνες και άλλοι τρεις "μοντέρνοι" ξένοι.
Κοντολογίς "πολλή κουλτούρα" - που θα λέγανε κάποιοι - και όμως πήγε καλά...
Μήπως τελικά το πλαίσιο, ο χώρος και η θέση του, παίζουνε πολύ περισσότερο ρόλο απ' ότι συνήθως πιστεύουμε;
20/12 10:19  nhad
Αλήθεια, γράφει ακόμη ο Λεωτσάκος; Γερή πένα, έγραφε συναρπαστικά, ακόμη και αν συχνά παρασυρόταν από προσωπικές συμπάθειες - αντιπάθειες οπότε αποχαιρετούσε κάθε πρόσχημα αντικειμενικότητας. Ακόμα θυμάμαι την άνευ προηγουμένου επίθεση στον Παρίδη: "θα λέγαμε ότι ούτε οι Κάφροι δε θα εκτελούσαν έτσι το έργο, αν δεν ξέραμε πόσο ανεπτυγμένο είναι το αίσθημα του ρυθμού σ' αυτούς τους λαούς". Ή τον ύμνο που είχε γράψει για το επίπεδο της κλασσικής μουσικής στην Αλβανία του Χότζα!

Αλλά βέβαια αναγνωρίζω και ότι χάρη σ' αυτόν πχ γνώρισα την εκπληκτική συλλογή της Unesco που την ξεκίνησα μετά το άρθρο του για την εμπειρία που είχε στην Ινδία, όπου άκουσε το άσμα Dhrupad. Που να ξέρει ο άνθρωπος ότι κάποιος που ήταν νέος τότε, σήμερα ακόμη θυμάται μερικά άρθρα του σχεδόν απ' έξω!
20/12 11:47  Μαικήνας
Αγαπητοί φίλοι
Αν και πήγατε αλλού την κουβέντα, το θέμα ήταν μια σφαιρικότερη αντίληψη του πολιτισμού όπως αποτυπώνεται και σε καθημερινά ζητήματα, εντούτοις μου ανοίγετε την όρεξη να κουβεντιάσουμε το ζήτημα της κριτικής. Επιφυλάσσομαι λοιόν να το ανοίξω με κείμενό μου προσεχώς.
Ακονίστε τις πένες σας.
20/12 19:50  bartok
Αγαπητέ nhad,

Αν ψάξεις να βρεις το "ΠΟΛΥΤΟΝΟν" θα διαπιστώσεις την εντελώς ηλεκτρική σχέση που έχει με το έντυπο ο Λεωτσάκος. Εκεί θα βρεις αρκετά άρθρα του, αλλά συγχρόνως θα τον βρεις στο κέντρο ενός απίστευτου καυγά που ξέσπασε επειδή το περιοδικό δημοσίευσε τις εκατέρωθεν αντενγκλίσεις που προέκυψαν εξ αιτίας της παθιασμένης κριτικής του ενάντια στο Νεό Ελληνικό Κουαρτέτο.
Όμως συμφωνώ απόλυτα με τη αξιολόγηση σου και θετική και αρνητική, καθ' ότι τυχαίνει και εγώ κάποτε να έχω μάθει πολλά από τα άρθρα του.

Υ. Γ. Αν δεν έχεις αντίρηση θα μπορουσα να του στείλω το τελευταίο απόσπασμα από το σχόλιό σου, δηλαδή μόνο εκεί που μιλάς για το Dhrupad. Το πίστεύεις; Και εγώ το θυμάμαι αυτό το άρθρο !
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις