Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Εγκώμιον παραμονής του νέου Έτους.
713 αναγνώστες
Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010
21:44

Λίγες  ώρες πριν την αλλαγή του χρόνου.

Θυμάμαι μικρός,πάνε χρόνια πολλά, που καθόμαστε μπροστά σε  ένα ανοικτό παράθυρο με σβησμένα τα φώτα περιμένοντας τον καινούργιο χρόνο. Οι γονείς λείπανε, είχανε πάει σε  ένα ρεβεγιόν, και εγώ, με την αδελφή μου θαρρώ, και την νταντά μας  είχαμε μείνει στο σπίτι. Μια πολυκατοικία στο κέντρο της  Αθήνας. Στον 6ο όροφο. Η πολυτέλεια του ρετιρέ χάριζε απλόχερα την θέα των ταρατσών των πλαϊνων πολυκατοικιών που ήσαν ακόμα ελεύθερες απο κεραίες, μόνο μερικά πλυσταριά ξεπροβάλλανε που και που, και στο βάθος την Ακρόπολη.  Μια θέα που εκείνο το βράδυ της παραμονής του 1959 ή του 60  μου φαινόταν ιδιαίτερα μυστηριώδης. Η αντανάκλαση του φωτισμού της πόλης ήταν ακόμα  σε μια ισορροπία με τον ουρανό. O ουρανός υπήρχε, εκεί έξω και στην ψυχή μας. Αργότερα χάσαμε και τα δύο.

Στο ραδιόφωνο, με τις λυχνίες που κοκκίνιζαν λιγάκι, έπαιζε το τραγούδι «Αθήνα» τραγουδισμένο απο την Νανά Μούσχουρη.

Η πόλη, αυτό το ακατανόητο τότε για μένα σύνολο, που θα εξερευνούσα   με συνέπεια στην εφηβεία μου, έγινε το συμπλήρωμα του σύμπαντος.

Γιατί εμείς οι άνθρωποι πασχίζουμε μια ολόκληρη ζωή για μια θέση στο χώρο, για μια θέση στο χρόνο.  Κι ο πρώτος μεν μετριέται, αγοράζεται, μεταβιβάζεται, γίνεται αντικείμενο επιθυμίας, ο δεύτερος όμως αιώνες τώρα μας γλυστράει απο τα χέρια. Κι  ας τον μετράμε... Στην αρχή με την αίσθηση του ρυθμού που η ίδια η φύση προσφέρει, φθινόπωρο- χειμώνας- άνοιξη- καλοκαίρι κι αργότερα με κλεψίδρες και ρολόγια, ρολόγια μηχανικά ή ψηφιακά, που σήμερα απο υπηρέτες του χρόνου έχουν γίνει υπηρέτες της ματαιοδοξίας μας.

Αυτό το χρόνο λοιπόν που σαν νερό κυλάει μέσα απο τα χέρια μας, αυτό το χρόνο που σαν επιπλέον λαδι στο καντήλι, προσφέρεται στους τυχερούς, αυτό τον χρόνο προσπαθούμε να εξευμενίσουμε, να λατρέψουμε και εν τέλει να ξορκίσουμε.

Ας πάρουν λοιπόν  φωτιά οι τσόχες, ας τρέξει  άφθονο το κρασί κι ας πιστέψουμε για λίγο ότι είμαστε άχρονοι. Το έχουμε τόσο πολύ ανάγκη!

Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ  ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

 

Μαικήνας

 

Σχόλια

31/12 22:49  bartok
Με τέτοια ποιητική - λυρική διάθεση ( εύστοχα και λιγόλογα διατυπωμένη) και με το ρολόι του Νταλί στο τέλος, τί σχόλιο να γράψει κανείς;
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Σε όλους τους "ηλεκτρονικούς" φίλους..
BARTOK
01/01 11:21  nhad
Χρόνια πολλά φίλτατε! Έξοχο πράγματι το κείμενο.
01/01 12:52  Μαικήνας
Ευχαριστώ και αντεύχομαι! Η γνώμη και των δυό σας έχει για εμένα μεγάλη βαρύτητα.
Καλή χρονιά και πάλι.
01/01 17:46  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Καλή χρονιά αγαπητέ φίλε.
01/01 22:16  Μαικήνας
Σας ευχαριστώ αγαπητέ Ανήσυχε πατέρα.
Είθε οι ανησυχίες σας, τουλάχιστον αυτές που σχετίζονται με την έγνοια του κάθε πατέρα, να βρούν το αντίδοτό τους. Για αυτό το αντίδοτο ψάχνουμε όλοι.
Σας το εύχομαι απο καρδιάς.
01/01 22:42  jerri
Καλή χρονιά φίλε!
02/01 00:25  Μαικήνας
φίλε jerri παρομοίως
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις