Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Ευρωπαίκη κρίση: Κρίση θεσμών ή κρίση οικονομική ;
974 αναγνώστες
Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011
03:00

 

Μετά τις τελευταίες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, την κατ ουσίαν  συμφωνία Γερμανίας Γαλλίας, ερήμην των υπολοίπων ευρωπαίων, καθώς και την υπό συζήτηση  άρνηση της κας Αγγελας Μέρκελ για την έκδοση ευρωομολόγου, την πολιτική (ή πολιτικάντικη;) αξιοποίηση του καινοφανούς θεσμού του European Citizens Initiative (1000000 υπογραφές) απο τον κο Παπανδρέου, έχουμε  μία καθαρή εικόνα πως η οικονομία αλληλεπιδρά  με την πολιτική και το αντίστροφο  ολοένα και περισσότερο. Όλοι έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας στην προσεχή σύνοδο κορυφής. Ήδη πολλά πράγματα ωριμάζουν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Αυτό που πολλές φορές έως τώρα ξεχνούσαμε, είτε κινούμεθα στη σφαίρα της οικονομίας ή της πολιτικής ήταν η στενή αλληλεπίδραση πολιτικής και οικονομίας. Οι οικονομικοί αναλυτές επικεντρωνόντουσαν στα  fundamentals  των αγορών, τεκμηριώνοντας έτσι  έως και το day trading, οι δε ευρωπαίοι πολιτικοί θεωρούσαν ότι θεσμικές και πολιτικές αποφάσεις μπορούσαν να καθορίσουν την εξέλιξη της οικονομίας, στο βαθμό που οι ίδιοι την επηρρέαζαν, έστω  και εντός των ορίων της εθνικής τους δικαιοδοσίας.  Η δυσάρεστες και άβολες αποφάσεις που αφορούσαν μια πραγματική οικονομική ολοκλήρωση αφηνόντουσαν για παρακάτω.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο  συχνά η συζήτηση  για την οικονομική – νομισματική  αλλά και την πολιτική ένωση αντιμετώπιζε τους δύο τομείς  σαν χωριστά «βασίλεια».  Πολύ συχνά οι θιασώτες μια πολιτικής ένωσης θεωρούσαν την οικονομική συζήτηση σαν υποβάθμιση της ευρωπαϊκής ιδέας ή σαν υπενθύμιση ενός ακανθώδους ζητήματος.  Η ιδέα της ολοκλήρωσης της Ευρωπαίκής ενοποίησης με πολιτικά και θεσμικά εργαλεία προβαλόταν σαν επιλογή αρχών. Χωρίς όμως την απαραίτητη βούληση και τόλμη.

Απο την άλλη πάλι οι «οπαδοί»  των αγορών παρέβλεπαν τις αναγκαίες εκείνες κοινωνικές διεργασίες που χρειάζονται για να ριζώσουν πολλές αλλαγές. Που φυσικά εκφράζονται μέσα απο την πολιτική και τους θεσμούς. Είχαμε λοιπόν μια απόσταση μεταξύ λογικής της αγοράς και λογικής της πραγματικής οικονομίας. Και αυτό με ευθύνη της πολιτικής.

Στη πραγματικότητα  η συζήτηση για την οικονομία  είναι αναγκαίο μέρος της ζωής μας και αφορά τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων με ανάγκες, επιθυμίες  και δυνατότητες, δυσκολίες.

Ποιά ευρωπαϊκή ολοκλήρωση;

Παράλληλα όμως πρέπει να γίνει σαφές ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν περνάει μόνο μέσα απο την ενιαία νομισματική πολιτική. Περνάει και απο την ενιαία  δημοσιονομική πολιτική  και φορολογία.  Και πάνω απ΄όλα περνάει απο την δημιουργία μιας εν τέλει ενιαίας αντίληψης της κοινωνίας και της  ζωής.  Αυτό περιλαμβάνει πολλά κρίσιμα θέματα όπως τα όρια του χρηματοπιστωτικού συστήματος  με ότι αυτό συνεπάγεται (ατομικά και  συλλογικά δικαιώματα και ελευθερίες,  περιορισμούς  και ελέγχους αλλά και ελευθερίες των κεφαλαίων κλπ). 

Και επειδή δεν μιλάμε για Σοβιετικού τύπου κοινωνικό μοντέλο το πρώτο που θα κληθεί μια  νέου τύπου Ενιαία Ευρώπη είναι να διαχειριστεί τα χιλιάδες προβλήματα που θα απορρέουν απο τις μέχρι σήμερα υπάρχουσες διαφορές ανάμεσα σε εξαγωγικές (χώρες) οικονομίες και σε εισαγωγικές παρακάμπτοντας τον Σοβιετικού τύπου κεντρικό σχεδιασμό μεν, αλλά θέτοντας προτεραιότητες χάριν της συνοχής δε.  Η καθημερινή συζήτηση  σε πολλές χώρες της Ευρώπης για τους τεμπέληδες και απείθαρχους νότιους και τους πειθαρχημένους και παραγωγικούς βόρειους ή τους τοκογλύφους βόρειους και τους αδικημένους νότιους  δείχνει το μέτρο του προβλήματος.

Ο ιδιότυπη παρέμβαση σε οικονομικό επίπεδο και οι συνακόλουθες πολιτικές (Κοινή Αγροτική πολιτική, πακέτα Ντελόρ κλπ)  λειτουργούσε όσο τα οικονομικά το επέτρεπαν έστω και αν κάποιοι (χώρες) γινόντουσαν πότε πότε κακοί και όσο οι επιμέρους ανεξάρτητες εθνικές πολιτικές και κατ επεκταση εθνικές οικονομίες επέτρεπαν στις ισχυρές  οικονομικά χώρες να ανταμείβονται για τους κόπους τους αλλά και την ισχύ τους.

Μπορούσαν να  υιοθετηθούν  διάφορες πολιτικές σύγκλισης με ανάλογα εργαλεία.

Παρήχθη τέλος ένα νομικό corpus το οποίο στηριζοταν σε θεμελιώδεις έννοιες, όπως η ελευθερία έκφρασης, το απαραβίαστο της προσωπικότητος και της ιδιοκτησίας, η έννοια των δικαιωμάτων του πολίτη   κά.

Το  τοπίο που αλλάζει

Τώρα που ο παγκόσμιος οικονομικός χάρτης αλλάζει ταχύτατα με την Κίνα και την Ινδία να καλπάζουν και να ακολουθούν με γοργό βηματισμό χώρες της Λατινικής Αμερικής με πρώτη τη Βραζιλία, το ανταγωνιστικό διακύβευμα της Ευρώπης de facto χρήζει επαναπροσδιορισμού. Και αυτό θέτει σε δοκιμασία ολόκληροτο σύστημα.

Η παρούσα κρίση είναι μεν οικονομική αλλά μετατράπηκε ταχύτατα σε  πολιτική κρίση στο βαθμό που αποκάλυψε ότι υπάρχουν θεσμικά κενά.  Ολοένα και συχνότερα βλέπουμε οικονομικοί παράγοντες να φέρονται σαν πολιτικοί και το αντίστροφο.

Η φράση του κου Σαρκοζί στον κο Τρισέ «εσείς μιλάτε  στις τράπεζες εμείς στους πολίτες» θα μπορούσε  να διαβαστεί και αντίστροφα.

Εν τέλει ποιός είναι πιο ευρωπαίος; Ποιός νοιάζεται  πιο πολύ για τις ζωές όλων των Ευρωπαίων; Αυτός που υπερασπίζεται το ενιαίο νόμισμα έστω και χωρίς την ύπαρξη περισσοτέρων πολιτικών εργαλείων ή αυτός που προσαρμόζει το ενιαίο νόμισμα στην πολιτική του ατζέντα;

Δεν είμαι απολογητής της ΕΚΤ.  Είμαι υποστηρικτής της άποψης που λέει ότι η οικονομία και η πολιτική βρίσκονται πλέον σε στενή αλληλεξάρτηση.

Η εισαγωγή του Ευρώ σύμφωνα με πολλούς έγινε μόνο  με πολιτικά κριτήρια. Κακώς ίσως.  Και αφελώς πιστέψαμε ότι θα μας οδηγούσε με μαγικό τρόπο στο επόμενο βήμα.  Που αυτή τη φορά θα ήταν πολιτικό.  Μηχανιστική πλάνη; Πιστεύαμε δηλαδή ότι η οικονομία είναι η βάση και ακολουθεί το πολιτικό εποικοδόμημα; Ίσως.   Όμως τέτοια μείζονος σημασίας άλματα ή χρειάζονται συνθήκες σταθερότητας και πολύ χρόνο για να αποροφηθούν απο τις κοινωνίες ή  χρειάζονται τη συνέχεια  των τολμηρών κινήσεων. Είναι φανερό ότι θεωρήθηκε ως  δεδομένο το πρώτο.

Μην ξεχνάμε ότι  η όλη διαδικασία των δημοψηφισμάτων που γινόντουσαν και ξαναγινόντουσαν αποδεικνύει ότι η Ευρωπαϊκή  Ολοκλήρωση  δεν ήταν κάτι που απρόσκοπτα γινόταν αποδεκτό απο τους επιμέρους λαούς. Ασχέτως του ότι όλοι μας βγάζαμε αναστεναγμούς ανακούφισης όταν ερχόταν το ποθητό αποτέλεσμα.

Δυστυχώς όμως η  πραγματική ζωή, ο εκτός Ευρώπης κόσμος, η μοχλευόμενη ανάπτυξη  αλλά   και οι κοινωνίες της Ευρώπης δεν έδωσαν τον απαιτούμενο χρόνο  και σταθερότητα που απαιτεί το εγχείρημα. Ο κυνικός  δήθεν «φεντεραλισμός» των  παγκοσμιοποιημένων αγορών έδειξε τα ελλείματα του  ευρωπαϊκού πολιτικού οράματος  και των σχεδιασμών του.

Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και οι αντιλήψεις μας

Θα χρειαστεί πολύς καιρός για να κατανοήσει μία Φινλανδική οικογένεια γιατί ο γυιός της πιλότος των ενόπλων δυνάμεων της χώρας πρέπει να συμμετέχει στη FRONTEX  και να περιπολεί στο Ανατολικό Αιγαίο.  Κι αν τεθεί θέμα πραγματικής υπεράσπισης  τι θα γίνει;

Θα χρειαστεί πολύς καιρός να αντιληφθούμε τη λογική του Σλοβάκου που πέρασε δια πυρός και σιδήρου, δεν τον βοήθησε καμία  αλληλεγγύη φίλων κρατών, ορθοπόδισε όπως όπως, μπήκε στην Ε.Ε και τώρα πρέπει να πληρώσει για να δείξει «αλληλεγγύη».    Ας μην μιλάμε λοιπόν για αλληλεγγύη. Ας μιλάμε για αμοιβαίο συμφέρον.

Υπάρχουν πάρα πολλά για τα οποία θα απαιτηθεί χρόνος προκειμένου  να  κατανοήσουν συγκεκριμένες αλήθειες  άνθρωποι, κοινωνικές ομάδες, ολόκληροι λαοί.

Η παγκόσμια κρίση δρομολόγησε την ευρωπαίκή περιπέτεια. Η ελληνική τραγωδία ήταν απλώς μία πράξη σε ένα θεατρικό έργο που τον αριθμό των πράξεων θα μάθουμε καθ οδόν. Να ευχόμαστε να είναι τουλάχιστον τραγωδία με την αρχαία ελληνική έννοια , να υπάρξει κάθαρση στο τέλος.

Υπάρχουν  ένθερμοι υποστηρικτές μια φεντεραλιστικής προοπτικής της Ευρώπης απο θέση αρχής  και οράματος.

Υπάρχουν και άλλοι οποίοι θέλουν και προσβλέπουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σαν μία αναγκαιότητα που η ίδια η ζωή και η παγκόσμια πραγματικότητα επιβάλλει. Αυτό ισχύει κατά τη γνώμη μου και για την Ελλάδα.  Προϋποθέτει όμως αποδοχή του παγκόσμιου οικονομικού γίγνεσθαι.

Οι αγορές δεν είναι καλές ή κακές. Η προσπάθεια οικοδόμησης μια ευρωπαϊκής οικονομικής "ηθικής" απέναντι στις "κακές" αγορές δεν είναι η λύση. Η οικοδόμηση ευρωπαίκών μηχανισμών και η de facto αποδοχή τους  απο τις   παγκόσμιες αγορές είναι η λύση. Ήδη στον τραπεζικό τομέα γίνονται βήματα (αξιόπιστα stress tests των τραπεζών και οικοδόμηση μηχανισμών ελέγχου), που όμως θα μειώσουν τα περιθώρια εθνικών ελιγμών. Ο υπο τελικό σχεδιασμός μόνιμου μηχανισμού βοηθειας έδειξε τι μπορεί να καταφέρει.

Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει να απαντηθούν τα κρίσιμα  θέματα που ειπωθηκαν πιο πριν.  Και φυσικά πρέπει να γίνουν πολλά.  Και μην ξεχνάμε ότι οι θεσμοί δεν αλλάζουν από τα πάνω. Το ίδιο και οι νοοτροπίες. Για αυτό και η οικονομία και φυσικά οι αγορές τσαλακώνουν τις «ωραίες» προθέσεις. 

 

Τι απαιτούν οι περιστάσεις

Αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη σήμερα είναι ηγέτες οραματιστές αλλά με βούληση και πρακτικό νου και όχι ψοφοδεείς διαχειριστές. Ηγέτες που με τη σειρά τους θα βοηθήσουν τους  λαούς να δούν περα απο τα εθνικά τους σύνορα  συναισθανόμενοι όμως το εύλογο των όποιων αντιδράσεων των ευρωπαίκών λαών.   Απομένει να αποδειχθεί αν οι ευρωπαϊκοί λαοί και οι ηγέτες τους μπορούν να το πετύχουν.  Αλλιώς η εποχή των εθνικισμών των τέλων του 19ου αιώνα – αρχών του 20ου θα μοιάζει με παιδικό παραμύθι.

(3 Ιανουαρίου 2011)

Το κείμενο  αυτό γράφτηκε απο εμένα για το περιοδικό της  ΜΚΟ  " Ευρωπαϊκή Έκφραση".  http://www.ekfrasi.gr/

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

Υστερόγραφο : προσωπικά δεν θα με ενοχλούσε τα θέματα να αποφασιζόντουσαν στην διεύθυνση

Unit R 4
B-1049 Brussels

και όχι στην Καραγιώργη της Σερβίας. Αρκεί όμως να ξέρω ότι με την ψήφο  μου συμμετέχω στο τελικό αποτέλεσμα. Μπορεί να μην μπορώ εύκολα να κάνω ένα δώρο στον  υπεύθυνο τύπου του Υπουργείου .  για  να με βοηθήσει με την ΔΟΥ  που με παιδεύει τρία χρόνια. Ελπίζω όμως ότι μέρος του ευρωπαϊκου κεκτημένου, που εδώ λείπει, θα είναι να μην με  παιδεύουν και να  γνωρίζω επιτέλους τους κανόνες του παιχνιδιού.

Σχόλια

14/01 10:26  nhad
Αγαπητέ Μαικήνα,
Σίγουρα η Ευρώπη έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα και ανισορροπίες να λύσει, και αυτά απαιτούν σκέψη τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι το κύριο πρόβλημα εδώ και μερικά χρόνια δεν είναι ούτε πχ η έλλειψη ελέγχου των τραπεζών, funds κλπ (όπως νόμιζαν όλοι μέχρι πριν 1-2 χρόνια), ούτε οι οικονομικές ανισορροπίες (υπερβολικές σπατάλες από κράτη και πολίτες). Αυτά είναι υπαρκτά, αλλά θα διορθώνονταν σχετικά εύκολα αν δεν υπήρχε το πραγματικά κύριο πρόβλημα, το οποίο έρχεται απ' έξω. Σας παραπέμπω στα σχόλια που είχα γράψει πριν 3 χρόνια στο blog του Καλοχαιρέτα:

http://thrassos.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=4263

Δυστυχώς από τότε οι εξελίξεις έχουν επιταχυνθεί.
14/01 11:57  Μαικήνας
Αγαπητέ NHAD
διάβασα το σχόλιό σου στο blog του αγαπητού Καλοχαιρέτα.
Νομίζω άλλωστε αναφέρω ότι το πρόβλημα δημιουργείται εξ αιτιας της εισόδου πολλών ασιατικών χωρών στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι με διαφορετικούς όρους απ ότι στο παρελθόν (βλ αγγλική αυτοκρατορία και αποικιοκρατία). Η άποψη που είχα διατυπώσει σε αφελείς υποστηρικτές του Δυτικού καπιταλισμού και κατηγόρους της Κίνας ως κομμουνιστικής χώρας κλπ, ήταν : μήπως εν τέλει το κομμουνιστικό κόμμα (προσοχή Κομμουνιστικό Κόμμα όχι σύστημα) είναι παράγοντας σταθερότητας και κατ επεκταση εξαγωγικής- ανταγωνιστικής δεινότητας της Κίνας σαν χώρας.
Το "μαύρη γάτα άσπρη γάτα ποντίκια να πιάνει" του μακαρίτη του Τένγκ σε μαγάλο βαθμό επιβεβαιώνεται σε όρους οικονομίας.
Σίγουρα όμως η προώθηση διαδικασιών ενοποίησης του ευρωπαϊκού χώρου είναι αναγκαία αν θέλουμε η Ευρώπη να σταθεί ανάμεσα σε γιγάντιους παίκτες (Κίνα Ινδία κά). Με αυτή την έννοια το πρόβλημα δεν είναι μόνο εισαγόμενο. Είναι ακι εγγενές της Ευρωζώνης. Ακόμα και η λέξη υποδηλώνει το πολιτικό έλλειμα. Ζώνη του Ευρώ. Δεν νοείται προσδιορισμός οντότητας μόνο με βάσει το νόμισμα.
15/01 17:58  nhad
Δε διαφωνούμε. Φοβάμαι όμως ότι το έξωθεν εισαγόμενο πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο, που ακόμα και αν η Ευρώπη (αλλά και η Δύση γενικότερα) επιτύχει προσωρινώς τη λύση των αδυναμιών της, θα ανακύψουν εκ νέου τεράστια προβλήματα στο όχι μακρινό μέλλον. Η Κίνα έχει αρχίσει (δειλά-δειλά προς το παρόν) να αποκτά πρωτοπορία ακόμα και στην υψηλή τεχνολογία: Κατασκεύασε τον ταχύτερο υπερυπολογιστή του κόσμου, έχει ήδη αεροπλάνο stelth (τρίτη χώρα μετά τις ΗΠΑ και Ρωσία), απέκτησε εξαιρετικά εξελιγμένη πυρηνική τεχνολογία, κινητά 4ης γενιάς κλπ. Σε λίγο θα μας κατακλύσει με καλά, φθηνά αυτοκίνητα. Πώς θα αντέξει ο Δυτικός κόσμος την εισβολή, αν δεν έχει αντίστοιχα επίπεδα εργατικού κόστους αλλά και οργάνωσης;
15/01 21:20  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Να προσθέσω ότι η Κίνα υιοθέτησε για τα έργα της την "ευρωπαϊκή" προσέγγιση του ΙΡΜΑ και όχι την αμερικανική του ΡΜΙ. Σε αυτό το πλαίσιο αξιολογήθηκε για το (μεγάλο) έργο "Διαστημικό Πρόγραμμα" και βραβεύθηκε:

Mega PE Award Winners 2006
Award Winner
Organization: Chinese Academy of Space Technology (China)
Project: Shenzou 6-Manned Spaceship


15/01 22:02  Μαικήνας
Δηλαδή Τριαντάφυλλε μας κάνεις την καρδιά περιβόλι.
Θυμάμαι πάντως τον πατέρα μου το 1966-67 να μου λέει : παιδί μου ένα πρωί θα τους δεις εξω απο τη πόρτα σου. Εγώ δε θα ζω τότε.
Ηλθε μάλλον η ώρα.
16/01 00:19  bartok
Μιάς και μπήκαμε σε τέτοιου είδους αναμ΄νήσεις, να σας πω και 'γω ένα που μάλλον λεγόταν στην Αμερική προς το τέλος της δεκαετίας του '60. (Θυμίζω ότι τότε έβραζε ακόμα η Ρωσο-κινεζική διένεξη αλλά και η Πολιτιστική Επανάσταση.)
"Οι αισιόδοξοι μαθαίνουν Ρώσικα. Οι απαισιόδοξοι Κινέζικα."

Καλή σας νύχτα...
16/01 10:17  nhad
Εγώ πάντως επειδή είμαι αισιόδοξος, ξέρω λίγα Κινέζικα. Εξ άλλου, την Πέμπτη φεύγω για ταξίδι 40 ημερών στην Ταϊβάν. Θα είναι το τρίτο μου σε αυτή τη χώρα, που έχω αρχίσει να αγαπώ.
16/01 13:26  Μαικήνας
Παρακαλόυμε κομίσατε εντυπώσεις. Κύρια πως αντιμετωπίζουν την γιγάντια ισχύ της Κομμουνιστικης Κίνας. Όχι στρατιωτικά, αλλα΄σαν πραγματικότητα. Θεωρούν ότι ενεδεχομένως ένα μοντέλο Hong Kong θα ήταν αποδεκτό;
16/01 14:40  nhad
Αυτά τα γνωρίζω πολύ καλά από τις προηγούμενες επισκέψεις μου (3+4 μηνών αντιστοίχως) όπου διάβαζα ανελλιπώς τις τοπικές αγγλόφωνες εφημερίδες. Όπως καταλαβαίνεις, δεν υπάρχει μία και μοναδική άποψη. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά πολύπλοκη:
Η Ταϊβάν ονομάζεται επίσημα "Δημοκρατία της Κίνας" (ROC), το δε σύνταγμά της θεωρεί ότι η χώρα περιλαμβάνει και τη μητροπολιτική Κίνα! Αντίστοιχα, η Κίνα θεωρεί την Ταϊβάν "παραβατική επαρχία".

Η Ταϊβάν μπήκε στον ΟΗΕ ως Κίνα. Όταν τελικά μπήκε η (κομμουνιστική) Κίνα, η Ταϊβάν εξεδιώχθη, γιατί δε μπορούσαν να υπάρχουν δύο χώρες με το ίδιο όνομα.
Σήμερα η Ταϊβάν δεν αναγνωρίζεται επίσημα ως κράτος από καμιά χώρα, παρά τις τόσες εμπορικές ανταλλαγές. Δεν υπάρχουν πρεσβείες ή προξενεία της Ταϊβάν σε άλλες χώρες. Στη Αθήνα υπάρχει "γραφείο της Ταιπέι" που είναι αρμόδιο να χορηγεί βίζες. Αντίστοιχα, δεν υπάρχουν προξενεία άλλων χωρών στην Ταϊβάν. Χρέη προξενείων άλλων χωρών στην Ταϊβάν εκτελούν τα προξενεία που έχουν οι χώρες στην Κίνα, με όλες τις δυσκολίες που αυτό δημιουργεί.

Το κυβερνών κόμμα αυτή τη στιγμή είναι η παλιά Κουομιντάνγκ, το εθνικιστικό κόμμα Kuomintang του Τσιανγκ Κάι Σεκ. Το απίθανο είναι ότι αυτό ακριβώς το κόμμα επιθυμεί σήμερα (αν και δεν το ομολογεί ανοικτά) την ένωση με την "κομμουνιστική" Κίνα, ενώ η αντιπολίτευση είναι σφόδρα αντίθετη.

Περισσότερα, όταν φθάσω, οπότε θα έχω ίσως περισσότερο χρόνο.
16/01 15:30  Μαικήνας
Αυτό ακριβώς είναι που υποψιαζόμουνα. Η εθνική λογική εν τέλει σε συνδυασμό με το μέγεθος και την ισχύ της Κομμουν. Κίνας είναι που καθορίζουν εν πολλοίς τις αντιλήψεις.
Όπως στην Κορέα μία απο τις προηγούμενες κυβερνησεις δεν έβλεπε με αρνητικό ματι καποια συνένωση με την Βόρειο Κορέα ιδίως λόγω του ότι θεωρούσαν την πυρηνική ισχύ της Β. Κορέας εθνικό πλούτο της Κορέας (Βορείου και Νοτίου ).

Αν δεν μιλήσουμε ξανά
Καλό ταξίδι
16/01 15:45  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Όταν στη "μπλογκογειτονιά" (νεολογισμός της "αιμοβόρου" Νυχτερίδας) συναντώνται και συνομιλούν εκλεκτοί γείτονες... "τύφλα νάχουν οι "Οικονομικοί Καιροί"!...
16/01 16:39  PREMIUM
Εεεεεεεεεεεεε ρε τί μας περιμένει ...
Στο Harvard ... ΤΟΤΕ τον "έβαλαν" με Κινέζο που τάχαμ ζγάλαγι λίγου βιολί, π-α-ρ-ό-λ-ο που ζήτησε με Ευρωπαίο ! Τυχαίο ?????
http://discount.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=29155&pg=10000#comment213195
~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~
16/01 16:41  PREMIUM
ΥΓ. "ζγά(ρ)λαγε" = "ψιλο-έπαιζε" στα πατριωτικά ...
16/01 17:47  Μαικήνας
Αγαπητέ Τριαντάφυλλε,
Οι financial Times είναι ένα χρήσιμο έντυπο. Ενθυμούμαι να το αναγιγνώσκουμε εν Λονδίνω καθημερινώς αλλά ο πραγματικός διδάσκαλος υμών των αυτοδιδάκτων ήτο ο Economist. Συνεδίαζε την οικονομική με την πολιτική ανάλυση. Ασχέτως του ότι επεδείκνυε ενίοτε αδιακιολόγητη μονομέρεια.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις