Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Μην τους αποκαλείτε Καραγκιόζηδες. Προσβάλετε τον Καραγκιόζη!
786 αναγνώστες
Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011
19:38

Συνηγορία Καραγκιόζη

Όταν ήμουν παιδί, προ της δικτατορίας, τότε που ακόμα δεν είχαμε τηλεόραση για διασκέδαση μοιραζόμαστε οικογενειακά  κάποιο ραδιοφωνικό πρόγραμμα ή ακόμα κάποιο ενδιαφέρον ρεπορτάζ απο κάποια εφημερίδα.  Ανάμεσα στα τελευταία, τα ρεπορτάζ, συγκαταλεγόντουσαν,   φευ, οι κωμικές ανταποκρίσεις απο την τότε ελληνική Βουλή, όπου οι ύβρεις, οι χειροδικίες και γενικώτερα ακραία φαινόμενα ήσαν συνήθη. 

Θυμάμαι πως η εφημερίδα Μεσημβρινή της Ελένης Βλάχου είχε τακτικές αναταποκρίσεις απο τη Βουλή,  με τον νεαρό τότε Φρέντυ Γερμανό, ο οποίος κατόρθωνε μόνο με την περιγραφή να βγάζει γέλιο.

<<Ο βουλευτής κος Τάδε απευθυνόμενος στον βουλευτή Κο Καραγκιόζη του λέει:- "Είσαι όνομα και πράμα." Ο βουλευτής κος Καραγκιόζης του λέει: "Να ανακαλέσεις" για να λάβει την απάντηση: "Όχι δεν ανακαλώ"  Εκείνος εκτός εαυτού επιτίθεται στον υβριστή. Κωδωνοκρουδίες, φωνές, συμπλοκές, οι γραμματείς αποχωρούν έντρομοι>> 

Λίγο καιρό μετά η δικτατορία πια καλλιεργούσε τη δική της ψεύτικη δικαίωση στηριγμένη στις μνήμες τέτοιων άθλιων σκηνών.*1

Όμως το σημερινό σημείωμα δεν είναι πολιτικού περιεχομένου.

Αφορά την χρήση του ονόματος του Καραγκιόζη σαν βρισιάς. Με την οποία στολίζουμε  συχνά τους ανθρώπους της εξουσίας εν γένει και ειδικά.

Δεν ξέχασα ποτέ το διάλογο που σας προανέφερα. Αργότερα δε, τα χρόνια της δικτατορίας παρασυρμένος απο το ρεύμα πολιτικής αναζήτησης των "δικών μας" ριζών εντρύφησα και στα του Καραγκιόζη.Διάβασα και ξαναδιάβασα το δίτομο έργο των εκδόσεων "Ερμής" με επιμέλεια του μακαρίτη Γιώργου Ιωάννου. Εφιαξα φιγούρες με δέρμα και με χαρτί. Είδα πολλές παραστάσεις και τότε μέχρι και πρόσφατα. Παρακολούθησα όλες τις αναφορές στον μακρυχέρη ήρωα, καθώς και το "διάλογο" που ανέπτυξαν μαζί του άλλοι καλλιτέχνες.  

Αποκαλώντας κάποιον Καραγκιόζη, του αποδίδουμε έλλειψη σοβαρότητας, πρόθεση εξαπάτησης του άλλου, μικροπονηριά,   τεμπελιά, πονηριά κά.   

Αυτό όμως είναι άδικο για τον Καραγκιόζη και κυρίως για την λαϊκή ψυχή που κρύβεται απο πίσω. Τα όρια  αυτής της ψυχής περιγράφονται απο όλους τους χαρακτήρες μαζί και όχι μόνο απο τον Καραγκιόζη.  Κατά την γνώμη μου οι χαρακτήρες του Θέατρου Σκιών έχουν περισσότερο  στοιχεία τυπολογίας χαρακτήρων και είναι λιγώτερο  πραγματικοί  χαρακτήρες με εσωτερικές αντιφάσεις και συμπεριφορές. 

Όλοι μας έχουμε κάτι απο Καραγκιόζη, απο Χατζιαβάτη, απο Μορφωνιό αλλά και απο Μπάρμπα Γιώργο  και Μέγα Αλέξανδρο. Κι όταν ο τελευταίος προς στιγμήν βρίσκεται μέσα στο στόμα του φιδιού φωνάζει στον Καραγκιόζη:

"Καραγκιόζη, είμαι μέσα στο στόμα του φιδιού"                   -Καραγκ. "Είσαι μέσα;"  -Μ.Αλέξ."Ναί"                                 -Καραγκ "Εγώ 'μαι απόξω"  -Μ.Αλεξ. "Καραγκιόζη, πέτα του μια πέτρα να με αφήσει"    -Καραγκ.  "Τι λέ ρε, να αφήσει εσένα και αν πιάσει εμένα;"

Στο τέλος όμως ο Καραγκιόζης κάνει αυτό που πρέπει. Με θάρρος πετάει μια πέτρα και ένα καταβρεχτήρι, απελευθερώνεται ο Μέγας  Αλέξανδρος και σκοτώνει το καταραμένο φίδι.

Ο Καραγκιόζης δεν είναι ο ίδιος ήρωας. Η λαϊκή ψυχή ξέρει τα όριά της. Αλλά  βοήθησε τον ήρωα την κατάλληλη στιγμή.

Με εύθυμο τρόπο βιώνουμε μια στιγμή δοκιμασίας όπου ο  απλός, ο ασήμαντος πρέπει να πάρει  θέση. Να λειτουργήσει με φιλότιμο και απο εκεί να αντλήσει το όποιο θάρρος.

Όλα αυτά όμως μια εποχή που το αξιακό σύστημα ήταν ισχυρό, παρόν και οι λογιών λογιών περιορισμοί συμεριφοράς ήσαν μέρος της ζωής μας. Τότε η σκοτεινή φιγούρα του Καραγκιόζη ήταν ή σκοτεινή μας πλευρά που έπρεπε να δούμε, να αναγνωρίσουμε και να ελέγξουμε.

Ο Καραγκιόζης ήταν μέρος της αυτογνωσίας μας. Ας μην τον εξευτελίζουμε παρομοιάζοντάς τον με τους επιγόνους του φερώνυμου βουλευτή στην αρχή του σημειώματος.

Αν κάτι ενοχλεί σήμερα είναι η έλλειψη ηθικού πλαισίου και ο αμοραλισμός.

Λοιδωρίστε τους λοιπόν , ειρωνευτήτε τους, σαρκάστε τους αλλά μην τους πείτε Καραγκιόζηδες.

Σας ευχαριστώ

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

ΥΓ*1 Δυστυχώς σήμερα οι καυγάδες και οι ανούσιες μάχες έχουν μεταφερθεί στα τηλεοπτικά παράθυρα. 

ΥΓ 2 Πολλοί έχυσαν κροκοδείλια δάκρυα για την αναγνώριση του Καραγκιόζη σαν Τούρκου απο την Unesco. Πρός τι το κλάμα; Άλλωστε προ  πολλού τον θεωρούσαμε κατάλληλο για παιδιά κάτω των 5 ετών και δη λαϊκών τάξεων.

Σχόλια

26/02 04:35  bartok
Αγαπητέ Μαικήνα,

Η ταχύτητα ανάρτησης των σχολίων δημιουργεί πλέον ένα πρόβλημα. Πριν προλάβουμε να σκεφτούμε κάποιο ουσιαστικό σχόλιο ή παρεμβαση, 'εχει μπει το επόμενο!
Δεν πειράζει ίσως... Θα προσπαθήσουμε να σε παρακόλουθουμε (Keep up with you...)
26/02 23:39  bartok
Έχοντας πλέον χάσει την ευκαιρία να παρέμβω στην προηγούμενη ανάρτηση (το "Μεταναστευτικό θέατρο του παραλόγου"), θα σχολιάω το "πνεύμα" που βρίσκω να είναι κάπως κοινό και στα δύο κείμενα, παρόλο που το πρώτο ασχολείται με την τρέχουσα επικαιρότητα ενώ ο τωρινός Καραγκιόζης με πιο "βασικές" -ας το πούμε έτσι- πολιτιστικές μας καταβολές.
Και στα δύο, αλλά και σε πολλά άλλα που έχω διαβάσει εδώ, βλέπω πάντα "πίσω απ' τις γραμμές", την ίδια τεχνική:
Με αφορμή κάποιο θέμα αρχίζουν να θέτουν ερωτήματα (με μία ελαφρώς "σωκρατική" μέθοδο), χωρίς όμως αναγκάστηκα και να απαντούν ξεκάθαρα.
Ωστόσο, ο τρόπος που όλο αυτό γίνεται οδηγεί τον υποψιασμένο αναγνώστη σε κάποια συμπεράσματα.
Όχι και άσχημη μέθοδος όταν -ακόμα και εδώ στο capitalblogs- έχουμε χορτάσει από καταγγελίες, αποκαλύψεις και διδακτισμό...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις