Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Οι πιέσεις για συνταγματική κατοχύρωση της δημοσιονομικής σταθερότητας και το κασέτα- γκαίητ του ποδοσφαίρου.
859 αναγνώστες
Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011
14:03

Το Σύνταγμα μιας χώρας είναι το Ευαγγέλιό της. Είναι ο καθρέφτης της ψυχής της. Είναι οι υποσχέσεις έναντι του μέλλοντός της. Είναι η εικόνα της κοινωνίας που θέλουμε να έχουμε και για αυτό την περιβάλλουμε με τη μέγιστη και ύψιστη ισχύ και κύρος που μπορεί να έχει δημόσιο κείμενο. Ας μου επιτραπεί η αυθαίρετη αναλογία, δεν είμαι νομικός, ίσως είναι  κάτι ανάλογο με το άρθρο των Στόχων και των Σκοπών ενός  καταστατικού  οιουδήποτε συλλόγου. Δεν μπορείς να πράττεις κατα παράβαση του Συντάγματος όπως και κατά παράβαση των διακηρυγμένων κατασταστικών αρχών ενός συλλογικού Νομικού Προσώπου

Αν μία χώρα είναι Λαϊκή Δημοκρατία ή Τζαμαχιρία (μετάφραση Λαοκρατία) σημαίνει κάτι διαφορετικό απο το να δηλώνει ότι είναι Προεδρική Δημοκρατία ή Βασιλευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Τον τελευταίο καιρό πολλά έχουν γραφτεί σχετικά με την πρόθεση κυρίως της Γερμανίας και των δορυφόρων της, να ζητηθεί απο όλα τα κράτη να συμπεριλάβουν στον καταστατικό τους χάρτη διάταξη που να απαγορεύει την υπέρβαση συγκεκριμένου δημοσιονομικού ορίου  δαπανών. 

Επειδή δεν είμαι ειδικός δεν μπορώ να πώ αν κάτι τέτοιο είναι επιτρεπτό και δυνατο ή όχι με βάση το ισχύον Σύνταγμα.  

Αυτό όμως που μπορώ να στηλιτεύσω είναι τα ρίγη φρίκης που δημοσίως εκφράζουν διάφοροι συνήθως αυτόκλητοι συνταγματολόγοι, επ αμοιβή κονδυλοφόροι ή μη, οι οποίοι υψώνουν την διόλου ευκαταφρόνητη σημαία της εθνικής αξιοπρέπειας.

Επειδή το Σύνταγμα οφείλουμε να το διαβάζουμε και να το ξαναδιαβάζουμε εμείς οι αδαείς πολιτικολογούντες σαν το ευαγγέλιο, ξαναέσκυψα πάνω του και ενετόπισα διάφορα ενδιαφέροντα.

Εκτός του άρθρου 28 που εξ όσων αντιλαμβάνομαι αποτελεί την βάση για την υπέρτερη ισχύ του Ευρωπαϊκού Δικαίου, του άρθρου 86 παραγραφος 5 που αφορά την δυνατότητα ενός έντιμου βουλευτή να μην κρύβεται πίσω απο  τις διατάξεις της ασυλίας και της παραγραφής, το μάτι μου έπεσε στην ακροτελεύτια παράγραφο του περιβόητου άρθρου 16. Είναι η παράγραφος 9 η οποία λέει:

 

 

9. Ο αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Κράτους. Το Κράτος επιχορηγεί και ελέγχει τις ενώσεις των αθλητικών σωματείων κάθε είδους, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει επίσης τη διάθεση των ενισχύσεων που παρέχονται κάθε φορά στις επιχορηγούμενες ενώσεις σύμφωνα με τον προορισμό τους.

 

 

Βέβαια στο ίδιο άρθρο (16) ουδεμία αναφορά γίνεται φερ΄ ειπείν στον πολιτισμό. πλην της γενικής αναφοράς στην παράγραφο 1:

Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους

Η κεντρική στόχευση του άρθρου αφορά στην Παιδεία και τον έλεγχό της ή προστασία της (διαλέγετε). Προφανώς επιβιώνει η άποψη που θέλει τον πολιτισμό μέρος της παιδείας. Άλλωστε ένα απο τα πολλά κατάλοιπα της Χούντας είναι και η αυτονόμιση του Πολιτισμού ο οποίος απέκτησε χωριστό Υπουργείο μόλις το 1971.  

 

 

Ομολογώ ότι δεν ήξερα πώς τα λεφτά που παίρνει ο Κος Μπέος, ο κος Κούγιας, κος Μαρινάκης, κος Πατέρας και οι λοιποί άρχοντες της εξέδρας αποτελούν συνταγματκή  πρόνοια.

Προφανώς η ρητή αναφορά δύο φορές (επιχορήγηση- διάθεση των ενισχύσεων) καθώς και ρητή αναφορά στην ανάγκη ύπαρξης νόμου (για άλλα θέματα υπάρχει μια γενική αναφορά, πχ έρευνα),  υποδηλώνει την σημασία που απέδιδαν οι πατέρες και οι λιγοστές μητέρες του Έθνους στις ποικίλες μορφές των δομών του αθλητισμού. Ενώ στο ίδιο άρθρο γίνεται διάκριση μεταξύ ιδιωτικών και κρατικών εκπαιδευτηρίων, δεν υπάρχει κάτι ανάλογο που να διαχωρίζει τους άπειρους  αγνούς ερασιτεχνικούς συλλόγους απο το πυρήνα του σκληρού επαγγελματισμού.

Τυχαίο. Δεν νομίζω

Με αισθήματα θλίψης για την πλεονάζουσα υποκρισία μας.

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

Σχόλια

12/03 19:12  nhad
Το πρόβλημα του Ελληνικού Συντάγματος είναι ότι υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες στις οποίες δε θα έπρεπε να εισέλθει. Συνήθως υπό την πολιτική πίεση της στιγμής αποφασίζεται - και μάλιστα παμψηφί - μια διάταξη όπως πχ το ασυμβίβαστο των βουλευτών, ο χαρακτήρας των ΑΕΙ ως ΝΠΔΔ (ενώ θα μπορούσε να είναι κάτι πιο ευέλικτο) κλπ, ενώ λίγο καιρό μετά πολλοί καταλαβαίνουν την "πατάτα". Το χειρότερο δε όλων είναι το αίσχος που αποτελεί η πρόβλεψη για την ευθύνη υπουργών.
12/03 20:29  Μαικήνας
Συμφωνώ απολύτως φίλτατε.
Το ζήτημα είναι όπως το λέτε.Προκειμένου να εντυπωσιάσουμε ευκαιριακά κόβουμε και ράβιυμε τον καταστατικό χάρτη της χώρας ως εαν δεν γνωρίζουμε τη μορφή κοινωνίας και πολιτικού συστήματος θέλουμε.
Χαρακτηριστική είναι η μετατροπή του πολιτεύματος απο προεδρευομένη δημοκρατία με ουσία σε τύποις προεδρευομένη που είναι τώρα. 'Ολες οι διατάξεις που εδιναν εξουσία αφαιρέθηκαν και άφησαν τις τυπικές αρμοδιότητες.
12/03 20:51  oberon
Συμφωνώ και εγώ απόλυτα στο ότι υπάρχει πρόβλημα κ-α-ι Συντάγματος.
Με δικά μου λόγια : και μόνο ο τρόπος γραφής του με τις τόσες λεπτομέρειες, τις χίλιες δυο παραπομπές, τα οφθαλμοφανή βολέματα [θεμάτων, συμφερόντων κ.λ.π.] φθάνει για να καταλάβει κανείς ότι από κείμενο αρχών έχει γίνει κείμενο περιστασιακών ρυθμίσεων.
Και η διαφορά με παλιά άθικτα άρθρα είναι κραυγαλέα.

Κατά τα άλλα η κρίση θέτει - εξ αντικειμένου ! - σε αμφισβήτηση ακόμη και θεμελιώδεις έννοιες, όπως π.χ. την παιδεία.
Δεν νοείται συνταγματική ρύθμιση περί παιδείας, χωρίς σοβαρή απάντηση στο ερώτημα γιατί η παιδεία μας έχει τα χάλια που έχει.
Και στη συνέχεια - φυσικά ! - ποιά θα έπρεπε να είναι η Νέα Ελληνική Παιδεία.

Φυσικά μπορούμε, για μια ακόμη φορά - το ξέρουμε τόσο καλά ! - να κρυφτούμε "πίσω από το δάχτυλό μας", να αποφύγουμε το "πικρό ποτήρι" και ... "κατούρα να φύγουμε".

Δεν ξέρω όμως αν θα έχουμε ξανά άλλη ευκαιρία, σαν αυτή που "προσφέρει" η σημερινή κρίση ...
13/03 11:18  Μαικήνας
Το ζήτημα είναι τώρα που έχει αρχίσει σιγά σιγά η συζήτηση για αναθεώρηση, πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι της προηγουμενης, να αναρωτηθούμε α) Τι δεν πήγε καλά στην προηγούμενη και στις προηγούμενες. β)να ξεκαθαρίσουμε ποιές διατάξεις είναι άσκοπα λεπτομερείς (για να μην κουβεντιάσουμε την δημαγωγική τους ισχύ) και γ)Να συζητήσουμε τι κοινωνία θέλουμε να χτίσουμε και ΜΕ ΤΙ ΑΞΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Δηλαδή θα παραμείνει αυτή η διάχυτη αίσθηση ότι το κράτος κατα παραχώρηση αποδεχεται την ιδωτική πρωτοβουλία. Επίσης θα συνεχίσουμε να θεωρούμε ότι το δημόσιο είναι εξορισμού κρατικό , και το κρατικο είναι κοινωνικό δηλαδή λαϊκό. Το λαικό δε με τη σειρά του θεωρείται a priori δημοκρατικό. Το δημοκρατικο είναι και δημόσιο. Και ούτω καθ εξής. Ο απόλυτος κυκλικός συλλογισμός.
Αυτά και άλλα περιμένουν να συζητηθούν. Θα συζητηθούν όμως;
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις