Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Ιστορίες καθημερινών δημιουργικών ανθρώπων.
919 αναγνώστες
Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011
06:42

 

Ζούμε μέσα σε ένα μοναδικής μίξης κλίμα. Σεισμοί, τσουνάμι, αλυσιδωτά οικονομικά προβλήματα και κρίσεις, γενικευμένη απαισιοδοξία, απουσία ορατών λύσεων, απαξίωση υφισταμένων θεσμών.  Η λογική, το συναίσθημα αλλά και αυτή η ίδια η φυσική μας ύπαρξη δοκιμάζεται.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό μετράς και ξαναμετράς τα αποθέματά σου. Εύλογα ξεκινάμε απο τα οικονομικά, συνεχίζουμε με τα υπόλοιπα. Ο καθένας κάνει τις προσθαφαιρέσεις του και αν θέλει και το σταυρό του. Και εγώ το ίδιο.

Είναι μερικές φορές όμως που η ίδια η ζωή σε διδάσκει φέρνοντας στον δρόμο σου καθημερινούς ανθρώπους με τα ίδια προβλήματα, ίσως και περισσότερα, που όμως κατορθώνουν και σηκώνονται λίγο ψηλότερα απο όλους μας. Για δυό τέτοιους ανθρώπους θα σας μιλήσω. Η δημιουργικότητα και η καινοτομία δεν βρίσκονται μόνο στο μυαλό αλλά  και στην ψυχή.

Ιστορία πρώτη.

Ο Δημήτρης.

Τον γνώρισα αρκετά χρόνια πριν. Οδηγούσε ταξί και εξυπηρετούσε την ηλικιωμένη μητέρα μου. Ευγενής, του άρεσε να συζητάει και να ανταλλάσσει  γνώμες μαζί σου. Κάποια στιγμή τον είδαμε οδηγό λεωφορείων στις αστικές συγκοινωνίες. Δεν έκατσε πολύ. Με τις γνωστές διαδικασίες που χαρακτηρίζουν το δημόσιο βρέθηκε υπάλληλος σε επαρχιακή βιβλιοθήκη.

Στο σημείο αυτό δικαιολογημένα η δυσπιστία χτυπάει κόκκινο.  Αυτό όμως είναι το μεγαλέιο των ανθρώπων. Να μας εκπλήσουν. Αποφασίζει και γράφεται στο  ανοικτό Πανεπιστήμιο. Ξεκίνησε να μαθαίνει Αγγλικά. Τελειώνει τις σπουδές του ενώ  παράλληλα έβρισκε και άλλες δουλειές. Παίρνει το πτυχίο του. Συνεχίζει να δουλεύει στην επαρχιακή βιβλιοθήκη. Τώρα πια όμως έχει γίνει άνθρωπος των βιβλιοθηκών. Ασχολείται με την ψηφιοποίηση αρχειακού υλικού. Αυτή τη στιγμή ξεκινάει ένα μεταπτυχιακό για διοίκηση πολιτιστικών μονάδων, δουλεύει στο ΥΠ.Παιδείας και παλεύει για την εισαγωγή κριτηρίων αξιολόγησης βιβλιοθηκών μαζί με πολλούς άλλους βιβλιοθηκονόμους. Μιλούσαμε για το ζήτημα των πιστοποιήσεων ολόκληρο απόγευμα. Με είχε συνεπάρει η επιθυμία του να οδηγηθεί σε  ένα γόνιμο αποτέλεσμα.

Ιστορία δεύτερη

Ο Βερνάρδος

Πριν απο λίγα  χρόνια κάνοντας μία έρευνα σχετικά με έναν διακεκριμένο γλύπτη του περασμένου αιώνα, τον Ιωάννη Βιτσάρη, έπεσα πάνω σε ένα blog  με τον τίτλο Γλυπτοθήκη. Μου έκανε εντύπωση η αισθητική, η ευρύτητά του αλλά και οι πολλές φωτογραφίες που είχε. Με μία διαφορά όμως. Όλες ή σχεδόν οι περισσότερες ήταν του ιδίου του bloger και μάλιστα τραβηγμένες   με το κινητό του,  ένα μάλλον μεσαίο μοντελο της NOKIA. Φωτογράφιζε όλα τα δημόσια εκτεθημένα γλυπτά. Περπάτησε και οδήγησε πολλά χιλιόμετρα για πολλά χρόνια. Έτσι έφιαξε μια τεράστια βάση δεδομένων.

Μετά απο πολλά δειλά και ευγενικά μυνήματα συναντηθήκαμε.   Η λογική του ήταν απλή. Το δημόσιο γλυπτό είναι η μόνη μορφή τέχνης που έχουμε μπροστά  μας χωρίς εμείς να επιδιώκουμε να την δούμε, εκτός αν είμαστε τουρίστες. Είναι εκεί μας περιμένει. Συχνά μπαίνουμε σε έναν ανομολόγητο διάλογο μαζί του. Φυσικά το δημόσιο γλυπτό τον έφερε και στο έργο του γλύπτη. Έτσι μέσα απο την ιδιότυπη αυτή αφετηρία έφιαξε ένα corpus της ελληνικής γλυπτικής.

Το blog εγινε site.  http://www.glyptothiki.gr/ .

Με τον Βερνάρδο είμαστε φίλοι. Δεν πίνουμε καφέ, ούτε κάνουμε πολλές κουβέντες. Πρόσφατα τον επισκέφθηκα στο σπίτι του. Εξαιρετικά λιτό και μικρό, θύμιζε κελί μοναχού, αλλά  πολύ γεμάτο απο ιδέες σκέψεις και έγνοια για το προχώρημα της δουλειάς του. Ήταν όταν το στήσιμο του site και το πέρασμα των 400 καλλιτεχνών τον είχε αποκάμει. Τα έκανε όλα μόνος του.  Τα οικονομικά περιορισμένα αλλά το απόθεμα ψυχής μεγάλο.  Έμαθε computer πειδή ήθελε να ξεκινήσει το blog. Η άλλη, κανονική του δουλειά  είναι υπάλληλος της ΕΥΔΑΠ.  Πόσα θα είχαν να μάθουν απο τον Βερνάρδο διάφοροι επαγγελματίες της θεωρίας της Τέχνης. Η αλήθεια έιναι ότι πολλοί γλύπτες τον γνωρίζουνε. Και τον εκτιμούνε

Το σημείωμα αυτό γράφεται έχοντας υφαρπάσει με μισόλολογα την άδεια.

Συμπέρασμα : Αφοσίωση και  μια ακατανόητη επιμονή είναι οι προϋποθέσεις της Δημιουργίας. Το πιθανότερο είναι πώς χρήματα δεν θα έλθουν. Τουλάχιστον όχι σε μία κοινωνία που απαξιώνει  κάθε προσπάθεια δημιουργίας. Πολλές φορές φορές αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν άνθρωποι σαν κι αυτους να είχαν γεννηθεί σε άλλη χώρα. Ούτε ο Δημήτρης θα έδινε μάχες με την υπηρεσία ούτε ο Βερνάρδος θα έκοβε απο αλλού για να ολοκληρώσει το site.

Ισως όμως να μην μας φαινόντουσαν τόσο ξεχωριστοί.

Καλή σας ημέρα

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

YΓ  Ο Δημήτρης είναι οικογενειάρχης, πατέρας 2 παιδιών φοιτητών και περπατάει την 6 δεκαετία της ζωής. Στην ίδια ηλικία περίπου και ο Βερνάρδος.

 

 

 

 

Σχόλια

16/03 17:42  σεβαστη
Προσπαθείς να μας εμψυχώσεις,καλή προσπάθεια.
16/03 20:23  nhad
Εξαιρετικές περιπτώσεις και οι δύο. Σ'ευχαριστώ που μας γνώρισες τη γλυπτοθήκη.

Όσο για τις βιβλιοθήκες, ήταν πάντοτε η μεγάλη μου αγάπη. Μια επαρχιακή βιβλιοθήκη που είναι καταπληκτική για τα Ελληνικά δεδομένα είναι η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Αιγαίου στο Καρλόβασι Σάμου. Ήταν ουσιωδώς η βιβλιοθήκη του τμήματος μαθηματικών. Ξεκίνησε με μια πολύ καλή αρχιτεκτονική δουλειά αναπαλαίωσης ενός σχολείου του 19ου αιώνα. Εμπλουτίστηκε με μεγάλο αριθμό βιβλίων μαθηματικών - πάνω από 10.000, μακράν η πλουσιότερη βιβλιοθήκη μαθηματικών στην Ελλάδα - και συνέχισε με εμπλουτισμό, έστω σε μικρότερους αριθμούς, σε λογοτεχνία, θέατρο, μουσική (έχει καμιά διακοσαριά cd κλασσικής μουσικής προς δανεισμό) κλπ. Εξοπλισμένη με τη τελευταία λέξη της τεχνολογίας από την αρχή της δημιουργίας της: Έπιπλα ποιότητας που συναντάς μόνο σε βιβλιοθήκες του εξωτερικού, ψηφιοποίηση, κινητά βιβλιοστάσια για τα επιστημονικά περιοδικά κλπ.
17/03 00:22  Μαικήνας
Ευχαριστώ για τις πληροφοριες που αφορούν στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Αιγαίου. Βέβαια οι πανεπιστημιακές έχουν πιο προχωρημένο σύστημα αξιολόγησης εν αντιθέσει με τις άλλες που ακόμα αναζητούν το στίγμα τους στο νέο περιβάλλον. Πάντως υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι στο χώρο αυτό εκτός του φίλου μου του Δημήτρη.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις