Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Αναμνήσεις ενός μεταριστερού
650 αναγνώστες
Κυριακή, 10 Απριλίου 2011
23:00

Απο καιρό ήθελα να δημοσιεύσω μια σειρά κειμένων που έχουν τον τίτλο "Αναμνήσεις ενός μεταριστερού".

Κινούμαστε πια στη σφαίρα του άπρακτου ορθού λόγου, της διαρκούς αναζήτησης της δίκαιης κοινωνίας, πέρα απο μηχανισμούς, με  μόνο εφόδιο την καρδιά μας και τις πράξεις μας.

Έτσι χρόνια μετά μπορώ να κοιτάξω πίσω και να δώ τα πράγματα με άλλη ματιά. Όχι αυτοκριτική, ούτε ενοχική. Απλά απο απόσταση αφού τώρα πια καταλάβαμε ότι αυτό που έγινε παρελθόν είναι σαν τον νεκρό. "Δεδικαίωται".

Αν θα διάβαινα το ίδιο μονοπάτι; Τι να σας πώ; Δεν ξέρω.

Ας αρχίσω λοιπόν την αφήγηση. 

 

            Η ιστορία ενός μεταριστερού –

 

 Απο μικρός είμουνα λίγο παράξενος. Εκτός του ότι γεννήθηκα λίγα λεπτά νωρίτερα απ ότι προβλεπόταν στο σενάριο, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούμαι και να ταλαιπωρώ τους γύρω μου λόγω των προβληματικών αυτιών και της ακοής που απέκτησα, είμουνα μια ζωή αρκετά απρόβλεπτος και αντισυμβατικός. Την έννοια της σύμβασης την πρωτοκατάλαβα απο νωρίς τα πρώτα χρόνια της σχολικής ζωής, μιας και έγραφα με το αριστερό αλλά ήμουνα και παχουλό παιδί με επίθετο δηλωτικό του αντιθέτου.

Ειδικά για το πρώτο, την αντισυμβατικότητα,  θυμάμαι την νταντά μου να μου λέει, με ήπιο τρόπο οφείλω να πώ, «γιατί δεν δοκιμάζεις να γράψεις με το άλλο χέρι». Κάτι ήξερε φαίνεται. Σαν να ήθελε να μου πεί «φουκαρά μου εκεί έξω ο κόσμος είναι φιαγμένος να δουλέυει δεξιόστροφα, θα δυσκολευτείς». Όσο περνούσαν τα χρόνια στο σχολείο, κυρίως στο γυμνάσιο, η έκπληξη που έκρυβε η αυθόρμητη φράση πολλών όταν με έβλεπαν να γράφω «Α!  Είσαι αριστερός» αποκτούσε άλλο νόημα.

Το επίθετο πάλι σε συνδυασμό με την στρουμπουλή εμφάνισή μου προκαλούσε  τα μόνιμα χαζά σχόλια των δασκάλων,σε μια προσπάθεια να κάνουν πνεύμα, Στην αρχή με ενοχλούσε μετά βαριόμουνα καν να αντιδράσω στο τέλος το χρησιμοποιούσα σαν κριτήριο κατάταξης μεταξύ δύο κατηγοριών , Αυτών  που έκαναν και αυτών  που δεν έκαναν το σχόλιο. Οι δεύτεροι με μαθηματική ακρίβεια ήσαν πιο ενδιαφέροντες απο τους πρώτους. Οι πρώτοι χτίζανε μέσα μου, σιγά σιγά την έννοια του συμβατικού κόσμου, αυτού όπου οι άνθρωποι σκέφτονται και κάνουνε τετριμμένα σχόλια και άνοστο χιούμορ, ενώ  οι άλλοι είναι  οι πιο ανοικτοί, οι πιο ενδιαφέροντες.

   

      Οι μνήμες.

 

Απεχθάνομαι τις φωτογραφίες.  Κι αυτές που έχω δεν τις κοιτάζω. Προτιμώ τις αναμνήσεις.  Πολλές φορές δεν θυμάμαι μορφές, αλλά μυρωδιές ή χρώματα. Άλλοτε πάλι είναι μια αίσθηση, ένα συναίσθημα. Η μνήμη των συναισθημάτων εκτείνεται πολύ περισσότερο απο τη περιγραφική μνήμη.  Το πώς ένιωσα κάποτε σε ένα χώρο και μια συγκεκριμένη στιγμή είναι κάτι μοναδικό. 

Βγαίνοντας απο ένα αναγκαστικό διάλειμα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο  ξυπνώντας ένα απόγευμα στην εντατική του Ευαγγελισμού ξεκίνησα να ξετυλίγω το κουβάρι των αναμνήσεων. Στην αρχή είναι πληροφορίες, τις επεξεργάζεσαι αδιάφορα σαν ένα computer. Mετά αποκτούν συναισθηματικό βάθος.  Έτσι  ξετυλίγοντας τις αναμνήσεις, μια δουλειά που την έκανα εσωτερικά μέσα μου την δύσκολη περίοδο της πολύμηνης ακινησίας, πέρασε όλη η ζωή μου μπροστά μου. 

Χωρίς να ξέρω πως,  έψαχνα να δώ απο τι θα μπορούσα να κρατηθώ, πέρα απο τις προφανείς παρουσίες των αγαπημένων προσώπων  που είναι εκεί. Τέτοιες ώρες το χρειάζεσαι, όλο το  υλικό της ζωής σου και για αυτό το αναθυμάσαι. 

Χρειάζεσαι να κοιτάξεις πίσω και να πεις : Α εζησα και αυτό είδα και εκείνο.  Αυτή λοιπόν είναι η προσωπική μου ιστορία.   Αυτή μου δίνει τη δική μου αξιοπρέπεια για να συνεχίσω. Είναι μια διαδικασία εσωτερικής νοηματοδότησης.  Αλλιώς είσαι ξωφλημένος.

Ετσι λοιπόν αυτά που γράφω περνάνε  απο αυτό το πολύ ειδικό φίλτρο που απέκτησα τότε και με ακολουθεί ακόμα 3 μισυ χρόνια μετά.

Κι όπως έλεγε ο  πατέρας της Ηλέκτρας (Στράτος Παχής)  στον "Θίασο" του Θ.Αγγελόπουλου πρίν τον σκοτώσουν οι Γερμανοί: "Εγώ ηλθα απο τη Μικρά Ασία Εσείς απο που ήρθατε;"

Η προσωπική μας πορεία  λοιπόν είναι η προίκα μας. Είναι το  ίχνος μας στο χρόνο. 

Το αν μπορώ να μετουσιώσω τις μηήμες μου σε κάτι πιο χρήσιμο , άρα να αξίζει  να διαβαστεί και απο άλλους, απομένει  να αποδειχθεί. Αυτό ελπίζω να μάθω  απο τους αναγνώστες- ακροατές όπως εσείς.

 

Τη ζωή μου σημάδεψαν πολλά πράγματα. Πιο πολύ όμως μια ανάγκη, να κυνηγάω την ουτοπία μια δίκαιης κοινωνίας. Το πρόβλημα του πάσχοντος δικαίου μεταμορφώνεται ανά τους αιώνες. Το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας πολλοί το επικαλούνται. Η Αριστερά θεωρεί ότι έχει τα πρωτεία στην αναζήτηση της λύσης. Για λόγους που λίγο διαφέρουν απο ότι ισχύει για άλλους της εποχής μου, συνταξίδεψα μαζί της. Τώρα πια κινούμαστε σε διαφορετικούς δρόμους.

Η αφήγησή μου δεν είναι τίποτε άλλο απο play back πολλών σκηνών.

Το αν τεκμηριώνεται η ύπαρξη σεναρίου το αφήνω σε εσάς να το κρίνετε. Προσωπικά δυσκολεύομαι να το εντοπίσω.

 

 

 

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 ακολουθεί...

Καλή σας ανάγνωση.

Σχόλια

11/04 00:38  ks
Εδω θα ειμαστε. Αστερια ειναι δυσκολο να βαλεις. Μη σε πτοησει αυτο...
11/04 08:15  Μαικήνας
Αλλωστε είμαστε στην αρχή. Ευχαριστώ πάντως για την ενθάρρυνση
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις