Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Αναμνήσεις ενός μεταριστερού (μέρος 2) Τα πρώτα χρόνια.
601 αναγνώστες
Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011
20:50

Συνεχίζω την δημοσίευση που ξεκίνησα την Κυριακή 10 Απριλιου.

 

Τα πρώτα πολιτικά μαθήματα 

 

Πανε  42 χρόνια  απο τη μέρα που κατάλαβα  ότι  διαχείριση των δημόσιων  πραγμάτων  είναι μια υπόθεση πολύ σοβαρή. Δυστυχώς το κατάλαβα με φόβο και απορία. Ήταν ημέρα Παρασκευή,  21 Απριλίου 1967. Τελευταία ημέρα πριν τις διακοπές του Πάσχα  και  το μόνο που με απασχολούσε ήταν το διαγώνισμα Ιστορίας, που ήταν προγραματισμένο για εκείνη την ημέρα.  Βγαίνοντας  απο την είσοδο της πολυκατοικίας  στο κέντρο της Αθήνας αντικρίζω μπροστά μου  ένα οπλισμένο στρατιώτη.  «Μικρέ γύρνα σπίτι σου» μου είπε. Κάτι πήγα να ψελλίσω για το διαγώνισμα  της Ιστορίας  αλλά κατάλαβα ότι τα πράγματα  είναι σοβαρά. Άλλωστε και ο ίδιος έδειχνε αμήχανα ταραγμένος.

Πίσω στο σπίτι τους είπα τι έγινε και σχεδόν αμέσως  έμαθα  ότι είχε γίνει πραξικόπημα.  Θυμάμαι  τη προσπάθεια της γκουβερνάντας  που είχαμε (βλέπετε είμασταν αστικό σπίτι) να με καθησυχάσει λέγοντάς μου ότι τέτοιες επεμβάσεις του στρατού στη ζωή του τόπου ήταν συχνό φαινόμενο στο παρελθόν. Η αναθύμιση παλαιότερων περιστατικών πολιτικής  εκτροπής ήταν ένα  πρώτο ιδιότυπο μάθημα πολιτικής ιστορίας  και μου άφησε  μια γεύση θυμοσοφικής διάθεσης. Κάτι σαν «αυτά συμβαίνουν και κοιτάζεις να επιβιώσεις στη νέα πραγματικότητα». Ούτε απαξίωση, ούτε επιβράβευση.

 

Η αλήθεια είναι ότι τα επόμενα 7 χρόνια κατάλαβα ότι η δημόσια εκφορά των απόψεών σου πολλές φορές έχει δυσμενείς συνέπειες, όπως επίσης  ότι μέρος των μηχανισμών επιβίωσης είναι η  τήρηση ορισμένων συχνά ηλίθιων κανόνων  που βοηθούσαν. Το πρώτο πιο σημαντικό και επικό, αφορούσε πληροφορίες για τις περιπέτειες γονιών συμμαθητών μου που είχαν αντιστασιακή δράση. Το δεύτερο αφορούσε  γενικά χαρακτηριστικά  νοοτροπίας και συμπεριφοράς. Ένα χαρακτηριστικό πολύ απλό και καθημερινό  παράδειγμα ήταν, η συνήθεια να πώ ή η ηλιθιότητα των μυστικών αστυνομικών,  που  γυρνούσαν το προάστιο με τα ούτως ή αλλιώς αναγνωρίσιμα αυτοκίνητα της Ασφάλειας και σχεδόν πάντα μας  έπαιρναν την αστυνομική ταυτότητα για να μας  ζητήσουν κατόπιν να τους πούμε απεξω  τον αριθμό της.

Αυτή η πρακτική με εξώθησε έκτοτε στο να απομνημονεύω όλους τους αριθμούς των δημοσίων εγγράφων μου (Αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο, ΑΦΜ,κλπ) συνήθεια που απεδείχθη χρησιμότατη σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες σε καιρό δημοκρατίας,  όπου αν και η μη προσκόμιση του αντιστοίχου εγγράφου  ήταν γραφειοκρατικώς κολάσιμη με τις γνωστές συνέπειες,  εντούτοις  ο αυτοματισμός και η  αυτοπεποίθησή μου έκαμπταν και τον πιο σχολαστικό δημόσιο λειτουργό.

Γεγονός  είναι ότι μπαίνοντας στη εφηβεία ταυτόχρονα με το ξεκίνημα της δικτατορίας  , η εφηβεία εκτός των άλλων είναι  η περίοδος της ζωής που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι  τα δημόσια πράγματα, είχα την τύχη να  βιώσω συναισθήματα in extremis. 

Τώρα πια βέβαια  μετά απο 40 και κατι χρόνια  το ερώτημα « ο Μάκης (ένας συμαθητής)  είναι χαφιές:» φαντάζει τουλάχιστον  αφελές και ανόητο. Εκείνα τα χρόνια όμως χτίζαμε το μικρό μεγάκοσμό μας με τέτοια υλικά.  Θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα όπως «Είμαι αρκετά γεναίος  και ποιά τα όρια της δειλίας μου;» κυριαρχούσαν στη ψυχή μας. Και όλα αυτά  μαζί με την  προσπάθεια να χτίσεις ένα  αναγνωρίσιμο  προφίλ στη παρέα σου, να εντυπωσιάσεις μια κοπέλα  αλλά και κάποια δόση  μικρή ή μεγάλη για την ευθύνη μας απέναντι στο ιστορικό γίγνεσθαι. Έτσι είμασταν και έτσι είναι πάντα οι έφηβοι . Αισθάνονται ότι έχουν μια ειδική σχέση με το πεπρωμένο.

Ισως θα έπρεπε να διευκρινήσω, κινδυνεύοντας να ακυρώσω την εισαγωγή μου, πως  και πριν το 1967 υπήρχαν βιώματα που παρέπεμπαν σε πολιτική. Θυμάμαι την εκφώνηση των εκλογικών αποτελεσμάτων απο το ραδιόφωνο. Τη διαφωνία του  πατέρα μου με τη μητέρα μου, σε ήπιους πάντα τόνους,  για το τι κόμα θα ψήφιζε ο καθένας τους.  Τα  Ιουλιανά του ΄65  και μια περιρρέουσα αίσθηση ανησυχίας που ερχόταν απο απέξω στο σπίτι. Τότε μέναμε στο κέντρο της Αθήνας  οπότε υπήρχε και φυσική αντίληψη των γεγονότων.

Ακόμα επίσης  θυμάμαι τον εαυτό μου ένα πρωϊνό του 1966  καθισμένο κατάχαμα στο σπίτι του  θείου που ήταν διοικητής σε ένα σύνταγμα στη Μυτιλήνη  να διαβάζω σε μια εφημερίδα  για τη ψήφο εμπιστοσύνης που θα ζητούσε η Κυβέρνηση Παρασκευόπουλου. Όλες αυτές οι αναμνήσεις στιγμών συνοδεύνται απο ένα στοιχείο ενδιαφέροντος  χωρίς όμως ίχνος συναισθηματικής διέγερσης. Αυτή μπήκε με το δίπολο  εφηβεία – δικτατορία.

Τελειώνοντας την αναδρομή της επταετίας, δεν έχει άλλωστε νόημα να παραθέσω δραματικά δήθεν γεγονότα, θα σας διηγηθώ όμως ένα περιστατικό που δείχει πως  μας διαμορφώνει και πως διαμορφώνουμε το κόσμο γύρω μας.

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις