Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Μεταριστερές αναμνήσεις (4ο + 5ο) Η συνάντηση με την Ιστορία - Το αίνιγμα της ψυχοσύνθεσης των προδομένων
799 αναγνώστες
Σάββατο, 16 Απριλίου 2011
10:12

Η συνάντηση της γενιάς μου με την Ιστορία

 

Με αυτά και μ’εκείνα φτάσαμε στον Ιούλιο του 1974. Είχαμε  πληροφορηθεί όπως μπορούσαμε το παραξικόπημα του Αουγκούστο Πινοσέτ  στη Χιλή το Σεπτέμβριο του 1973 ενώ ο δικός μας Νοέμβρης μας φούντωσε τα μυαλά. Πιο πριν ήταν η κατάληψη της Νομικής. Εκεί ανεδείχθησαν οι πρώτοι «Ηγέτες». Πολλοί απο αυτούς ξέφτισαν στα μάτια μας μετά απο χρόνια, ιδίως επι καλπάζοντος  νεο- χρηματιστηριακού σοσιαλ-καπιταλισμού.  Αμέσως μετά είχαμε την ανάληψη της εξουσίας απο τον Ιωαννίδη  και φτάσαμε στο παραξικόπημα του Σαμψών στην Κύπρο. Πέντε μέρες μετά  έγινε ή εισβολή των Τούρκων. Η  «Φωνή της Αλήθειας», ο ελληνόφωνος σταθμός της Μόσχας, ένα μεσημέρι μετά τις ειδήσεις, μας εμψύχωσε βάζοντάς μας το τραγούδι «κάνε υπομονή κι ουρανός θα γίνει πιο γαλανός». Θυμάμαι ακόμα το πικρό μου γέλιο.

Θα είμαι ειλικρινής. Σε αυτά τα γυρίσματα της Ιστορίας πάντοτε ένοιωθα αμηχανία και φόβο. Θαύμαζα τους φίλους μου που με ατσαλάκωτη πεποίθηση ανέλυαν πολιτικά σενάρια. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι η μανία να βρίσκεις με το στανιό πραγματικά δεδομένα πίσω απο τα φαινομενικά  είναι   χούϊ. Θυμάστε τι λέει ο λαός για την ψυχή και το  χούϊ.

Πόσο μάλλον που η εργαλειακή νοητική κατασκευή του όρου «συστήμα» λειτουργεί σαν πρώτης τάξεως θεμέλιος λίθος οιασδήποτε ανάλυσης, αρκεί αυτή να «ξεσκεπάζει» και να «αποκαλύπτει». «Τους δικαστές μαστιγώνει σκληρά, τους ξεσκεπάζει ποδοπατά» έλεγε το επαναστατικό τραγούδι προς τιμή του Γκεόργκι Δημητρώφ. Απο τότε το ξεσκέπασμα και η αποκάλυψη  ήταν συνώνυμο της προοδευτικότητος.   Και φυσικά το χούϊ κάθε καλού αριστερού. Τώρα βέβαια έχουν προσχωρήσει και οι αποκαλούμενοι «ελληναράδες».

Το βράδυ που ήρθε ο Καραμανλής είχαμε κατέβει με το αυτοκίνητο ενός  φίλου στο κέντρο της Αθήνας. Οδηγούσε και κόρναρε. Φώναζε όμως  κάτι που ακόμα θυμάμαι: «Ήλθε ο καλός φασίστας, ήλθε ο καλός φασίστας».

Νομίζω πως ο φίλος μου είχε δεί  με τα μάτια της ψυχής και το εξέφραζε άκομψα, αυτό που διετύπωσε σαν πολιτική επιλογή το ΚΚΕ εσωτερικού.  Την λεγόμενη Εθνική ΑντιΔικτατορική Ενότητα. Το ότι υπήρχαν και δεξιοί αντιστασιακοί το μαθαίναμε και το αποδεχόμαστε σιγά σιγά. Η αντίσταση ήταν πάνω απ όλα συνειδησιακή επιλογή. Για πολλούς  αστούς τουλάχιστον. Αλλά και πολλούς ιδεολόγους αριστερούς. Για ορισμένα όμως κομματικά στελέχη αναπόφευκτη υποχρέωση.

Πολλά ειπώθηκαν για την δημοκρατική δεξιά.  Άλλα σωστά, άλλα άστοχα. Μας πήρε καιρό να δούμε πώς δεν υπάρχει μονοπώλιο στην υπεράσπιση  της Δημοκρατίας. Η θεωρία των μπροστάρηδων κατέρευσε παταγωδώς εκτός μας. Απομένει να καταρεύσει και εντός, στα μυαλά διαφόρων που χτίζουν θέσεις στο πολιτικό χρηματιστήριο της πτωχευμένης πολιτικά Ελλάδας.

Εγώ πάντως, παρόλο που συμφωνούσα με τη μετριοπαθή προσέγγιση των πραγμάτων και δεν μου αρεσε η δαιμονοποίηση της άλλης πλευράς, εντούτοις δεν ήξερα πως να κεφαλαιοποιήσω την απήχησή μου στην κόρη δεξιού πολιτευτή της Θεσσαλονίκης, Δε βαριέσαι. Ταξικός εχθρός ήταν η Φ, είπα μέσα μου. Ήταν όμως ωραία. Τα ίδια χάλια επεδείκνυα και με τον κατεξοχήν  ιδεολογικό αντίπαλο, τους Κνίτες και δυστυχώς τις Κνίτισες. Ακόμα  θυμάμαι την Καίτη.

Ίσως δεν είμουνα ο μόνος ο οποίος ακολουθούσε με ευλάβεια το ρητό «παπούτσι κι απ’ τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο». Φαντάζεστε να είσαι σε μια συνέλευση και  να συζητιέται ένα  φλέγον ζήτημα του φοιτητικού κινήματος (φκ για τους επαϊοντες)  ας πούμε   η Σινοσοβιετική διένεξη  και να ψήφιζε διαφορετικά η κοπέλα σου; Σοβαρό!

Υπήρχαν βέβαια και διαπαραταξιακές σχέσεις, Κάτι σαν τους γάμους ορθοδόξων με καθολικούς. Το ομόθρησκον υπερτερεί του μη ομοδόξου και κάπως οι άνθρωποι παντρεύονται.  Έτσι λοιπόν μια  φίλη,  η  Β, τα είχε φιάξει, αν και Ρηγήτισα, με τον γραμματέα καθοδηγητικού οργάνου της ΚΝΕ . Το πρόβλημα δεν το είχε βέβαια η Β, στο κάτω κάτω στο δικό μας ΚΚΕ  (εσωτερικού) δεν υπήρχε ποτέ  σειρά, πειθαρχία και τάξη, αλλά αυτός; Του ορθοδόξου; Τέλος πάντων η σχέση δεν ευόδωσε  παρά τη συμβιβαστική μου παρέμβαση ένα Αυγουστιάτικο πρωϊνό, την οποία προσέφερα αφιλοκερδώς σε όλα τα επίπεδα (το τονίζω αυτό)  με την ιδιότητα του γραμματέα της κομματικής οργάνωσης στην σχολή μου.

 Ποιός ξέρει, ίσως εδώ ταιριάζουν οι στίχοι του τραγουδιού «Η ιστορία της Μαρίας» του παλιού φίλου Βασίλη Νικολαίδη.

«...Κάποιος βρέθηκε να τη διαφωτίσει, ο Φώτης και τα μάτια της να ανοίξει, ο Αντρέας ήταν λέει τροτσκιστής, γι αυτό δεν πρέπει να τον ξαναδείς...»

Με αυτά τα μυαλά ξεκινούσαμε το κυνήγι του σοσιαλισμού.

Αργότερα ήλθε ο Αντρέας...

 

 

 

Το μυστήριο της ανθρώπινης ψυχής

 

Πάντα με απασχολούσε  να προσπαθούσα να καταλάβω σε τι μονοπάτια έχει μπεί η ψυχή ενός ανθρώπου που αν και αδίκως κατηγορηθείς, επειδή η κατηγορούσα αρχή  είχε θεοκρατική ισχύ στη προηγούμενη ζωή του, συγχωρεί τους κατηγόρους του  φωνάζοντας «Ζήτω το Κόμμα». Δεν αναφέρομαι μόνο στις δίκες της Μόσχας, ούτε στην άρνηση του Πλουμπίδη να δεχτεί ότι τον «άδειασε το κόμμα» στις συνομιλίες του με τον συνήγορό του Κ. Στεφανάκη, πρώτο υπουργό δικαιοσύνης μετά το 1974 .

Αναφέρομαι σε πολλούς καθημερινούς αγωνιστές που γνώρισα, είδα την πάλη τους με την διαπίστωση ότι κλειστοί μηχανισμοί, όπως τα παλαιού τύπου κομμουνιστικά κόμματα, είναι ανθρωποφαγικοί.

Ενοχική ψυχοσύνθεση, σύνδρομο Ιφιγένειας ή απλά ένας ακραίος μηχανισμός προσαρμογής στην ζοφερή πραγματικότητα προκειμένου να υπομείνεις τη προδιαγεγραμένη πορεία σου;

Εν τέλει η πορεία αυτή είναι όντως προδιαγεγραμένη;

Τα ερωτήμα αυτά άρχισαν να γίνονται βασανιστικά όσο περνώντας τα χρόνια  οι παλαίμαχοι σύντροφοι  βιώνανε την τραγωδία της διπλής διάψευσης που  ήταν συχνό φαινόμενο στο χώρο της αριστεράς. Η πρώτη διάψευση είναι απο την ίδια τη ζωή, σφού έχεις την έχεις ρημάξει έχεις πια  συλληφθεί και διαβαίνεις  ήδη το Γολγοδά σου. Η δεύτερη, που είναι και η χειρότερη, είναι η αποκύρηξή σου απο το κόμμα, το οποίο πίστευες σαν τον φορέα που με εσχατολογική συνέπεια θα σε οδηγούσε και εσένα μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους σε ένα καλύτερο μέλλον.

Στα χρόνια που πέρασαν γνώρισα αρκετούς τέτοιους τραγικούς ανθρώπους. Όλους τους τους συνόδευε ένα μυστηριώδες κράμα τύχης και υπερβολικής συνέπειας. Ήσαν τυχεροί που είχαν φτάσει να ζούν το 1974. Ήσαν συνεπείς μόνο γιατί είχαν αντέξει. Όμως όπως μου έλεγε ένας απο αυτούς, ο Δ.Γ πεντάκις καταδικασμένος σε θάνατο στην Κέρκυρα, «αυτό που εσείς εκτων υστέρων βαφτίζετε επαναστατική συνέπεια, εγώ το λέω τυχαίο γεγονός. Πρόκειται να «φάμε και οι δύο 90 βουρδουλιές. Εγώ που αντέχω να φάω 110, λέγομαι ήρωας, εσύ που στις 70 λυγίζεις,  λέγεσαι δειλός και προδότης.» 

Ένα απο τα πιο σπουδαία μαθήματα που πήρα ποτέ. Αργότερα το συνδύασα με το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».

Άλλωστε σε πολλούς απο τους παλιούς αγωνιστές υπήρχε κάτι απο τη στόφα του χριστιανού μάρτυρα. Γιαυτό και συγχωρούσαν κατανοόντας  συχνά τους ποινικούς. Ήταν όμως οι εποχές που η κοινωνική παραβατικότητα εθεωρείτο ακόμα φαινόμενο των αδιεξόδων του καπιταλισμού. Πήρε πολλά χρόνια, και φοβάμαι ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει σε πολλά μυαλά, ότι ο Γιάννης Αγιάννης δεν έχει καμιά σχέση με αυτόν που κλέβει Ρολεξ και κάμερες στις ταραχές του Δεκέμβρη του 2008.

Ας είναι. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το φορτίο της τραγωδίας που κουβάλησαν πραγματικοί άνθρωποι, για χάρη μιας ιδέας.

Το αν ήταν πλάνη, ακόμα το ψάχνουμε.

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

προσεχώς η συνέχεια.

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

16/04 12:32  nhad
Καταλαβαίνω τη συμπάθεια προς τους διάφορους ανθρώπους που πολλοί από αυτούς καταδιώχθηκαν (μερικοί από το ίδιο τους το κόμμα) και βασανίστηκαν, πιστεύοντας ακράδαντα σε μερικά πράγματα, και θέλοντας να πιστέψουν και σε μερικά άλλα. Εξ άλλου πολλοί ήταν και συγγενείς μου. Δεν παραβλέπω όμως ότι σε πάρα πολλούς από αυτούς, η πίστη συνδυαζόταν με μισαλλοδοξία, στενοκεφαλιά, σκληρότητα, μίσος εναντίον της αστικής δημοκρατίας, και έλλειψη ενδοιασμών που μπορούσε να οδηγήσει άνετα στη φυσική συντριβή των αντιπάλων (που ήταν περίπου όλοι οι υπόλοιποι, αν δεν έκυπταν την κεφαλή). Για να το πω λίγο ακραία, ιδεολόγοι ήταν και αρκετοί ναζιστές. Αυτό δεν τους κάνει συμπαθητικούς.
Θυμάμαι τις αφηγήσεις θείων κλπ από τον ανταρτοπόλεμο: τα βασανιστήρια στα αποία υπέβαλλαν οι αριστεροί αντάρτες τους κρατουμένους τους, το γεγονός ότι οδήγησαν κοπέλα στο απόσπασμα γιατί, προφανώς από πείνα, είχε πάει με "τσιφλικά" (τσιφλικάδες ήταν αυτοί που είχαν τα περιβόλια στο Ρουφ), το κυνηγητό και την εξόντωση των σοσιαλιστών από τους κομμουνιστές κλπ. Βλέπετε, έζησα και ζω στην "Κοκκινιά" (Νίκαια) οπότε οι δικοί μου έμαθαν καλά τι θα πει "λαϊκή εξουσία". Σε όλα αυτά είχαν συναινέσει πολλοί από αυτούς που αργότερα διαφώνησαν με το κόμμα.
Στα δικά μου χρόνια, τη δεκαετία του 70, θυμάμαι διάφορες ρήσεις συμφοιτητών μου. Πχ ότι όποιος δεν ήταν κομμουνιστής, ήταν κάθαρμα ή βλάκας (υποθέτω ότι στην τελευταία περίπτωση θα χρειαζόταν αναμόρφωση σε κατάλληλα στρατόπεδα). Την υπεράσπιση δεξιών δικτατόρων όπως ο Βιντέλα, επειδή η ΕΣΣΔ είχε υπογράψει μεγάλες οικονομικές συμφωνίες μαζί του. Και βέβαια την υπεράσπιση κάθε αριστερού δικτάτορα, αρκεί να είχε καλές σχέσεις με την ΕΣΣΔ.
Οι του ΚΚΕεσ ήταν πάντοτε πιο δημοκρατικοί. Και αυτοί εθελοτυφλούσαν πολλές φορές υπερασπιζόμενοι όποιον κομμουνιστή ήταν αντίθετος στην ΕΣΣΔ (Τίτο, και κυρίως Τσαουσέσκου, που εξ άλλου τους χρηματοδοτούσε) αλλά ναι, ήταν συμπαθείς. Αν μη τι άλλο, και κυνηγημένοι ήταν, και προδομένοι, και αντιλαμβάνονταν ότι είχαν σφάλει σε
16/04 12:33  nhad
... αρκετά πράγματα. Και κυρίως δεν ήταν μισαλλόδοξοι.
16/04 13:57  Μαικήνας
Φίλε NHAD ένα απο τα θέματα που επιδιώκω να αναδέιξω είναι την πλάνη που έκρυβε η περιπέτεια του ΚΚΕ εσωτερικού. Το ΚΚΕ εσωτ ή τέλος πάντων αυτό που ευαγγελιζόταν, δηλαδή την ανανεωτική αριστερά πήρε την κατω βόλτα μαζί με το Σοβιετικό μπλόκ. Ο λόγος ήταν ότι ετεροπροσδιορίζόταν απέναντι στο κακό Σοβιετικό μοντέλο. Υπήρχε κατ αντιδιαστολή.
Συμφωνώ στα όσα αναφέρεις για την αστικη δημοκρατία και την στενοκεφαλιά.
Αλλωστε νομίζω ότι στο σημερινό μου κείμενο αναφέρομαι στην υπεράσπιση της δημοκρατίας απο όλους όσους πιστεύουν σε αυτήν και κλυρια στην κοινοβουλευτική της μορφή.
Το ζήτημα της πλάνης για εμένα είναι σημαντικό.
16/04 14:01  Μαικήνας
Η απουσία ταξικού μίσους είτε απο κόμπλεξ είτε απο στενοκεφαλιά ήταν ίσως η βασική διαφορά.
Βέβαια πολλοί άνθρωποι γίνονται δικτατορίσκοι μόλις αισθανθούν ανεξέλεγκτοι, δεξιοί αριστεροί κεντρώοι κλπ. Εδώ μπαίνουμε στην σφαίρα της προσωπικής ηθικής που είναι το ζητούμενο.
16/04 15:06  ks
Συχνα, το ασυνειδητο ντυσιμο μιας προσωπικης κενοτητας με το μανδυα μιας ευγενους ιδεας μπορει να κρυψει για παντα την αληθεια, αλλα μπορει και οχι.
Οι ηρωες, που θα θυσιασουν τη ζωη τους για την ιδεα, ειναι σπανιοι και συνηθως η ηρωοποιηση οφειλεται και στην τυχη, ενω οι συνειδητοι ηρωες, δηλαδη αυτοι που καποια στιγμη επιλεγουν να θυσιασουν τη ζωη τους παρολο που δινουν μεγαλη αξια σε αυτη, οπως και στην παρουσια τους στη γη, ειναι ακομη πιο σπανιοι. Μεγαλη σημασια εχει λοιπον το τι στ΄αληθεια ρισκαρει κανεις...
Απο την αλλη, την ιστορια μιας ιδεας τη γραφουν οι νικητες, οπως κανουν και την απονομη των ηρωικων ευσήμων.
16/04 15:20  Μαικήνας
Πάντως εκείνα τα χρόνια, όχι τα δικά μας, η κενότητα δεν αρκούσε για να σε σπρώξει σε τέτοια μονοπάτια. Τυφλή ιδεολογία ίσως ναί, αλλά κενότητα όχι. Αργότερα ιδίως μετά την μεταπολίτευση πολλά παιδιά καλών οικογενειών πέρασαν απο τους χώρους αυτούς. Με νάζι και με χάρι.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις