Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η χειροποίητη μουσική του Νίκου Παπάζογλου.
927 αναγνώστες
Κυριακή, 17 Απριλίου 2011
21:57

 

Εγώ δεν "γεννήθηκα στη Σαλονίκη". Εκεί όμως σπούδασα. Πάτησα το πόδι εκεί στις 15 Νοεμβρίου του 1973. Και μετά το 1974 της δοθηκα για τέσσερα χρόνια.

Αναζητητής της αυθεντικότητας, γρήγορα ανέβηκα κατά τα κάστρα, εκεί όπου ακόμα επεβίωνε μια άλλη κοινωνία. Εκτός απο την ταβέρνα Δόμνα, που ήταν το στέκι των πολιτικοποιημένων φοιτητών, υπήρχαν και άλλα στέκια λιγώτερο γνωστά, ο Τζότζος, η Ραμόνα και η Φτωχομάνα. Υπήρχε ένα αξιοπρεπες σκυλάδικο κοντά στη Καλαμαριά , το Αριγκάτο, όπου τολμούσαμε να πάμε. Υπήρχαν και τα άλλα στην περιοχή του Βαρδάρη που ήταν για τους πραγματικά τολμηρούς.

Η μουσική που ακούγαμε σε αυτά τα στέκια ήταν Καζαντζίδης, Άκης Πάνου, Διονυσίου πατήρ και άλλοι. Αυτό που χαρακτήριζε τα μουσικά μας ακούσματα δεν ήταν τόσο η αισθητική ή το ύφος τους.  Η αίσθηση, που αναδύονταν κι είναι ακόμα ζωντανή στην καρδιά μου, ήταν ότι έβλεπα πραγματικούς ανθρώπους, μεροκαματιάρηδες, ψιλοπεριθωριοποιημένους,  εκτός των άλλων και λόγω πιοτού, να τα  τραγουδάνε ή να μουρμουρίζουν τους στίχους  με βλέμα καρφωμένο στο άπειρο της ψυχής τους. Το τζουκ μποξ μας έδινε το περιθώριο της επιλογής και το δίφραγκο που έπρεπε να βάλεις ήταν η σπονδή σε κάποιον μυστηριώδη θεό.

Η ατμόσφαιρα αυτή χάλασε με την ταχύτατη εισβολή ξεφοβισμένων νοικοκυραίων που σιγά σιγά άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η Θεσσαλονίκη ήταν μια ελεύθερη πόλη. Οταν έφυγα το 1978 σχεδόν όλα είχαν αλλάξει.

Την στιγμή λοιπόν που όλα χάνονταν την ίδια χρονιά ο Νίκος Παπάζογλου εμφανίζεται με τον ανατρεπτικό του δίσκο " Η εκδίκηση της Γυφτιάς".Ήταν κυριολεκτικά χειροποίητη αφού δεν υπήκουε σε καμιά απο τις παλιές συμβάσεις. Είχε δημιουργηθεί πρώτη φορά.

Καμία σχέση με την απενοχοποίηση του τσιφτετελορόκ που εμφανίζεται αργότερα.  Oι γόβες ήταν ακόμα ύποπτες στα λημέρια αυτά. 

Ήταν ένα αιρετικό και σύμμικτο είδος που ποτέ δεν φθάρηκε γιατί ποτέ δεν αναπαράχθηκε υπερβολικά. 

Ίσως σε αυτό να συνέβαλαν οι άνθρωποι που το υπηρέτησαν. Ο αιρετικός Μανώλης Ρασούλης και ο γοητευτικά παιχνιδιάρης Νίκος Παπάζογλου και ο Νίκος Ξυδάκης.  Η φωνή του Παπάζογλου, με αυτό τον ιδιότυπο λυγμό, το μέταλλο και την φορές φορές ενρινη εκφορά της, εντυπώθηκε εντυπώνοντας  τους φιλοσοφημένους στίχους του Μανώλη.

Μια πρωτότυπη νεανική λαϊκή μουσική φιλοσοφία ήταν μπροστά μας. Ανατρεπτική, υπερβαίνοντας την καψούρα αλλά σεβόμενη τον καϋμό μας έδειξε έναν άλλο τρόπο να εκφραζόμαστε.

Νοιώθω ποια είσαι όταν λες το σ' αγαπώ
σαν μια βασίλισσα τσιγγάνα που περνάει
και μπαίνει στις καρδιές σαν να 'τανε μετρό
που φωτισμένο βάζει μπρος και ξεκινάει
                 ****

Ντελαπάρισ' η καρδιά μου
μες στο διάβα σου
αμάν δυστύχημα
                 ****
 

 

Ο Νίκος κι ο Μανώλης μας έδειξαν έναν άλλο τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα. Μας δίδαξαν μια άλλη στάση, όχι πιο ηρωϊκή, ούτε πιο εγωϊστική. Απλά πιο προσωπική. Είναι ίσως απο τις λίγες φορές που τραγουδιέται η αντίφαση των σχέσεων με τόσο γλυκό τρόπο. Και στα βάθος κάπου παραμονεύει και η απαντοχή. 

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω


Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Ο Νίκος Παπάζογλου πέρασε απέναντι. Θα τον θυμόμαστε με το "ματάκι παιχνιδιάρικο"  και είρωνα όπως τότε που τον πρωτοαντικρίσαμε  στο εξώφυλλο του δίσκου "Η εκδίκηση της Γυφτιάς". Μακάρι να ήταν γραφτό  μας τέτοια γυφτιά. Θα ήταν ευλογία.  Αυτή που είδαμε αργότερα ήταν η κατάρα.

Ο Νίκος προφητικά είχε τραγουδήσει

Μεροκάματο δε θέλω
ούτε και για χαρτζιλίκι
από περιέργεια υπάρχω
και από καραγκιοζιλίκι.

Δίχως τέλος κι ως το τέλος
θέλω να την σεργιανάω
κι αν στον Άδη πει να πάω,
σύμφωνος κι ετοιμασμένος.

Να είστε βέβαιοι ότι έτσι έχει γίνει.

Καλό κατευόδιο φίλε.

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

ΥΓ Τον χαρακτηρισμό του χειροποίητου τον βρήκα σε ένα άλλο μουσικό site, της music heaven νομίζω.

 

 

 

Σχόλια

17/04 23:09  bartok
Η "Εκδίκηση της Γυφτιάς", ταξίδεψε και ως το Λονδίνο, όπου και την ακούσαμε, εμείς.
Δεν ξέρω... Το δικό μου karma και του εκλιπόντος φαίνεται ήταν πάντα αποκλίνοντα. Την "Γυφτιά" οφείλω να πώ, δεν την πολυκατάλαβα ποτέ, με την έννοια δε μου 'κανε εκείνο το περίεργο "κλικ" που συνήθως γίνεται αυτόματα. (Ή τουλάχιστον τότε έτσι ήταν, ούτε βίντεο κλιπ ούτε promo σε πρωινάδικα. Μόνο η μουσική.) Ίσωσ ακριβώς γιατί εγώ δεν έζησα τα όσα περιγράφει πιο πάνω.
Πολλά χρόνια αργότερα (γύρω στο τέλος του '90, βρέθηκα κατά τύχη σε μία συναυλία του Παπάζογλου στην Άνδρο (με δημοτική επιχορήγηση), στο πλαίσιο της καλοκαιρίνης του πανελλαδικής περιοδείας. Εκεί φοβάμαι ότι το πράγμα πλέον είχε πάει αλλού, δηλαδή είχε πια ξεφτίσει: Κόσμος πολύς στην πλατεία του Αφανή Ναύτη, μεγάφωνα στη διαπασών, ψιλοχύμα ήχος και παίξιμο, πάνω στο πάλκο αρκετή επαγγελματική βαρεμάρα και από κάτω πολύς κόσμος: κάποιοι να ακούνε και κάποιοι να περνοδιαβαίνουνε...
Πάντως ευχαρίστώ τον Φίλο "Μαικήνα" γιατί έστω και με καθυστέρηση 40 περίπου ετών μου εξηγεί τί συνέβη τότε που ακούσαμε αυτά τα όντως περίεργα τραγούδια.
18/04 09:59  Μαικήνας
Φίλε BARTOK
Σε πληροφορώ κάτι που έμαθα σήμερα και το διασταύρωσα με τη μνήμη μου. Ο Παπαζογλου δεν πήρε ούτε μια δεκάρα κρατική χρηματοδότηση. ¨Ηταν ένα εναλλακτικός entrepreneur. Με τη μικρή του εταιρία το ΑΓΡΟΤΙΚΟΝ βοήθησε πολλούς νέους καλλιτέχνες στα πρώτα τους βήματα.
Πίστευε ότι κάθε καλλιτέχνης πρέπει να αμοίβεται για τη μουσική του αλλά απο την αγορά. Η αμοιβή του πρέπει να είναι το εισητήριο που είναι διατεθημένος να πληρώσει για να με ακούσει. Απο εκεί και πέρα αν πληρώθηκε απο το Δήμο Ανδρου για να παίξει, αν εσύ είδες μια προχειρότητα και άλλα τέτοια δεν το αποκλείω. Προφανώς όμως έπαιξε στα αληθινά, έστω και διεκπεραιωτικά. Άλλες φίρμες έχουν παίξει play back. (ονόματα δεν λέμε)
Η παρέα αυτή Ρασούλης Παπαζογλου και Ξυδάκης, (αν και τον τελευταίο δεν τον έχω παρακολουθήσει, να δω που βρίσκεται και τι κάνει), εισήγαγαν μια μεταριστερή λογική,απελευθέρωσαν το λαϊκο άκουσμα απο τη διπλή του τυρρανία. Απο τη μια η ανεγκέφαλη αριστερά να το κριτικάρει και απο την άλλη η χυδαιότητα της ακραίας εμπορευματοποίησης που άνοιξε το δρόμο στο μπάσταρδο είδος που κυριαρχεί τώρα. Για αυτό και οι δύο, μακαρίτες τώρα, δεν μιλούσαν πολύ, ακολουθούσαν τα δικά τους μονοπάτια, ψάχνανε άλλα πράγματα. Λόγου χάριν ο Μανώλης Ρασούλης είχε γράψει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για τον Ανδριώτη φιλόλογο φιλόσοφο Θεόφιλο Καϊρη, προσπαθώντας να ανιχνέυσει μια γνήσια ελληνική ιδεολογική ταυτότητα. Χωρίς κόμπλεξ απέναντι στη Δύση αλλά και χωρίς ντροπή για τα ανατολικά μας στοιχεία.
18/04 14:37  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Παντρεύτηκα το 1979, φανδάρος. Ο γάμος στην Αθήνα, το γλέντι με τους συναδέλφους στη Ξάνθη. Αναγκαστικώς αντροπαρέα, δύο "αραβωνιάρες", μία φίλη και η νύφη κα Ν. Το "τραγούδι του γάμου" (ερμήνεια από τοπική κομπανία Πομάκων, η οποία το έμαθε από την κασέτα που τους βάλαμε ν' ακούσουν): <Τρελή κί'αδέσποτη.."
Καλό κατευόδιο φίλε.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις