Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


21 Απριλίου 1975. Η αυγή της Δημοκρατίας.
664 αναγνώστες
Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011
23:25

Απο τις αναμνήσεις ενός μεταριστερού 

 

 

Στις  21 Απριλιου 1975 το βράδυ,  ημέρα Δευτέρα έκανα την πολλοστή μου αφισοκόλληση.

Μερικές μέρες πριν είχε κυκλoφορήσει η αφίσα του Ρήγα Φεραίου, που έδειχνε δύο χέρια να σπάνε την αλυσίδα που τα  κρατούσε δεμένα, με το σύνθημα «ΠΟΤΕ ΠΙΑ».  Όπως συνέβαινε τότε, τα μέλη των νεολαιών αναλάμβαναν εργολαβικά τις  αφισοκολήσεις. Ήταν και αυτός ένας τρόπος να διοχετεύονται οι ανησυχίες τους, αντί να διατυπώνουν απόψεις.  Μου πήρε καιρό να φτάσω στα αξιώματα εκείνα που σου επέτρεπαν να αποφύγεις τέτοια καθήκοντα. Εν τω μεταξύ είχα αλλάξει γνώμη για τη ορθότητά τους. Μαζί και εγώ.

Κάπου στην πλατεια Διοικητηρίου της Θεσσαλονίκης μας συνέλαβαν, εμένα και ένα φίλο. Με τους κουβάδες στο χέρι δεν ήταν δα δύσκολο να μας εντοπίσουν. Μας βάλανε στο περιπολικό, αρκετά ήπια οφείλω να πώ, και μας πήγαν  στο τμήμα της Ανω Πόλης, όπου και  περιμέναμε έξω απο το γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας.

Λόγω της προχωρημένης ώρας τα ζητήματα με τα οποία ησχολείτο ο τελευταίος   ήσαν αυτά που περιστρέφονταν γύρω απο τις δουλειές της νύχτας. Τότε ακόμα το σκληρό έγκλημα δεν είχε κάνει την εμφάνισή του.

 

Συγκεκριμένα είχε να διαχειριστεί έναν γυναικοκαυγά.  Η μία πουτάνα επετίθετο και φραστικά  στην άλλη γιατί της πήρε τον προστάτη. Οφείλω να πώ, ότι γκρεμίστηκε αίφνης η κλασσική δοξασία  της δυναστείας του νταβαζή.

"Να μία ενδιαφέρουσα πτυχή του λούμπεν προλεταριάτου" σκέφθηκα. Προφανώς ακόμα τότε η πορνεία της Θεσσαλονίκης ανήκε στη σφαίρα της μικρής επιχειρηματικότητος.  Oι πουτάνες αυτές ήσαν αφεντικά του εαυτού τους, αυτοασπασχολούμενες,  ο δε νταβατζής κατά κάποιο τρόπο εκμισθωνόταν, ποιός ξέρει με τι ανταλλάγματα για να πουλάει προστασία και μεσολάβηση. Τυπικό outsourcing θα λέγαμε σήμερα.

Αν θυμάμαι καλά ο αξιωματικός διαχειρίστηκε την κρίση κατσαδιάζοντάς  και απειλώντας τες, ότι αν δημιουργήσουν ξανά  προβλήματα στο μικρόκοσμό τους θα ήταν αυστηρότερος. 

Άρχισα να συνειδητοποιώ το παράδοξο της σκηνής στην οποία έπαιρνα μέρος. Επιπλέον ο σουρεαλισμός συμπληρωνόταν απο το ντοκυμαντέρ που έπαιζε η  τότε κρατική τηλεόραση με θέμα τη ζωή του Λένιν. Θυμάμαι τον φρουρό με το όπλο να το κοιτάζει βαριεστημένα. Άγνωστο τι σκεφτότανε. 

Ήλθε η σειρά μας. Πρέπει να πώ ότι ούτε τρομαγμένοι είμαστε, ούτε όμως αναιδείς. Παρομοίως και εκείνος ήταν μάλλον διερευνητικός. Αλλωστε η Δημοκρατία ήταν ακόμα νωπή και δεν ήξερε και αυτός τι μπορεί να του προέκυπτε. Ήταν ήδη γνωστό ότι στους χώρους τους δικούς μας διέπρεπαν και παιδιά υπουργών της τότε κυβερνήσεως αλλά και επωνύμων της πόλης. 

Ο αξιωματικός πήγε να ανεβάσει τους τόνους, αλλά με ήρεμο τρόπο τον ερώτησα ποιό ήταν το αδίκημα.  Φυσικά και ξέραμε. Αλλά η ευγενής αφέλεια σε μικρές δόσεις δεν βλάπτει. Τουναντίον αναγκάζει την άλλη πλευρά να δείξει πιο ξεκάθαρα τι σκέφτεται. Κλασσική αρχή των διαπραγματεύσεων.

Εκείνος είπε για την απογόρευση της αφισοκόλησης. Του απαντήσαμε  ότι δεν γνωρίζαμε ότι για να κολλήσουμε μια αντιχουντική αφίσσα έπρεπε να πάρουμε άδεια. Εστιαστήκαμε στο «αντιχουντική», ερωτώντας αφελώς και πάλι «Ποιό είναι το πρόβλημα με το περιεχόμενο της αφίσσας;» Ήταν φανερό ότι τον σπρώχναμε στα χωράφια της διαβούλευσης. Διέκρινα αμηχανία. Η ερώτηση ήταν κρίσιμη, το δε αδίκημα δεν δικαιολογούσε αγριάδα απο την πλευρά του. Πόσο μάλλον που  συμμετείχαμε στην ιδιότυπη αυτή ανάκριση με Σωκρατική διάθεση και ευγένεια.

Σε μία τελευταία απέλπιδα αλλά αρκετά καλή προσπάθεια να αρθρώσει  επιχείρημα ανταπαντά με το ερώτημα « Γιατί δεν έχω δεί κανένα κινέζο ή ρώσο να κάνει διαδήλωση με ελληνική σημαία, παρά εδώ στην Ελλάδα εσείς χρησιμοποιείτε το σφυροδρέπανο;»

Αν είμουνα κριτής σε αγώνες αντιλογίας(debate) θα του είχα δώσει 10 μονάδες.

Ο φίλος μου  ο Δημήτρης απάντησε με ήρεμη και ελαφρώς παιδική φωνή «Μα κύριε Διοικητά, το σφυροδρέπανο είναι διεθνές σύμβολο.»

Κάτι πήγε να ψελλίσει. Γρύλισε λίγο, αλλά νομίζω ότι η ευγένεια και ο σεβασμός που επιδείξαμε στο αξίωμα που δεν είχε, τον οδήγησαν στην απόφαση να μας αφήσει, παραπέμποντάς μας όμως να δικαστούμε για παράνομη αφισσοκόληση. Ούτε κράτηση ούτε τίποτα.

Νομίζω ότι η ιστορία αυτή έχει όλα τα συστατικά, καλά και κακά, της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας.

Η ερμηνεία δική σας.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

ΥΓ Για εκείνη αλλά και για άλλες συλλήψεις αφισοκόλησης έφαγα κατα συγχώνευση 80 μέρες.  Η επιείκεια της Δημοκρατίας είχε ήδη αρχίσει. Δυστυχώς, ευτυχώς;  Ειλικρινά δεν γνωρίζω.

 

 

Σχόλια

21/04 19:51  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Την ίδια εποχή, ίσως και με την ίδια αφίσσα (δεν ενθυμούμαι, το γήρας γαρ...) ήμην πλέον τυχερός;
Συνελήφθην εις την περιοχή Παγκρατίου (Αθήνα), <μόνος> - εφόσον έπεισα τα (ευγενικά) όργανα της τάξεως να μην ασχοληθούν με τους μαθητές / μαθήτριες Λυκείου, διότι "τους /ες είχα παρασύρει".
Ο αξιωματικός υπηρεσίας τους κατσάδιασε: "Τι μου τον κουβαλήσατε! Τρόμαξα να ξεμπερδέψω με το Βουλευτή του, που μου κουβαλήθηκε, έκανε φασαρία και άφησα ελεύθερους τους προηγούμενους!.."
Τοιουτοτρόπως, ελέω του συντρόφου Γόντικα και της σύγχυσης της Υπηρεσίας μεταξύ ΚΝΕ και Ρήγα Φεραίου... αφέθην ελεύθερος, χωρίς καν δικάσιμο!
Όμως, τρία μόλις έτη αργότερον (1978) η ΠΡΩΤΗ κουβέντα του Επιλοχία εις το Κέντρο Εκπαίδευσης Μηχανικού (Ναύπλιο) ήταν: "Δε ντρέπεσαι γυιος Στρατηγού να κολλάς κομμουνιστικές αφίσσες! Εδώ θα σε στρώσουμε!.."
Η συνέχεια γνωστή εις τη "μπλογκογειτονιά": Γυιός Στρατηγού (για την ακρίβεια απόγονος γεννεών Ανωτάτων και Ανωτέρων...), βαφτισιμιός εν Ενεργεία Υποστρατήγου και εξάδελφος εν ενεργεία Συνταγματαρχών, υπηρέτησα υπερήφανος (το ΕΝΝΟΩ!) εις τη Θράκη.
21/04 23:08  Μαικήνας
Εύγε! Αριστα επραξες.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις