Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Μεταριστερές αναμνήσεις. Τρεις ιστορίες ανθρώπων με "γιατί;"
1074 αναγνώστες
Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011
17:41

Τους γνώρισα και τους τρείς. Ήσαν αυθεντικοί μέσα στα ελλείματά τους. Τους θυμάμαι με καλοσύνη, γιατί αν μη τι άλλο ήσαν ειλικρινείς και ντόμπροι. Ακόμα και στα ολέθρια. Ποιότητες που λείπουν σήμερα.

Δεν έγραψα με σκοπό την αγιοπόιησή τους. Κάθε ζωή είναι μια ιστορία. Οι καλύτερες ιστορίες είναι αυτές που βρίσκουμε το ηθικό δίδαγμα μόνοι μας.

 

Η ιστορία του Σωκράτη

 

Τον Σωκράτη τον γνώρισα στη Θεσσαλονίκη το 1974. Μόλις είχε αποφυλακιστεί και κουβαλούσε την αχλή του μυστηρίου που είχε κάποιος που μπήκε φυλακή μετά τον εμφύλιο, βγήκε το 64-65 επι Γεωργίου Παπανδρέου και ξαναμπήκε το  ΄67..

Ένας θεός ξέρει τι άφησε πίσω του ο Σωκράτης όταν ξεκίνησε το μακρύ του ταξίδι στις φυλακές. Και πολύ περισσότερο τι ήταν αυτό που τον ώθησε να ταχθεί με το Γραφείο Εσωτερικού στη διάσπαση. Έτσι λοιπόν φτωχός, άστεγος και πένης διακονούσε τις ιδέες του για μια ανθρώπινη κοινωνία  πάντα ευγενής και με χαμόγελο. Ποτέ μου δεν είδα στο Σωκράτη αυτό που αποκαλούσαμε  «ταξικό μίσος».

Μέσα στα πολλά κατάλoιπα του κραταιού Κομμουνιστικού κόμματος που είχαν περάσει και στο Εσωτερικό, ήταν η φροντίδα για αυτούς που θυσίαζαν  τη πραγματική ζωή για το κόμμα.

 Η ιδέα του κομματικού στελέχους, εκτός απο την ανάγκη να υπάρχει ένας σκληρός κομματικός πυρήνας στελεχών, έκρυβε και μια στοιχειώδη ανθρωπιά. Δεν ήταν σπάνιες οι φορές που οι άνθρωποι αυτοί βρισκόντουσαν μόνοι στην άκρη μιας προβλήτας γυρνώντας απο μια εξορία, μη έχοντας που να πάνε. Τα κομματικά γραφεία μετά την μεταπολίτευση, λειτουργησαν σαν ξενώνας πολλές φορές για τους άτυχους που δεν είχαν πραγματικές ρίζες στην κοινωνία ή είχαν αποκοπεί απο αυτές, δηλαδή παιδιά ή οικογένεια.

Η κομματική πρόνοια προέβλεπε και την αποκατάσταση  τέτοιων συντρόφων. Δηλαδή το γάμο.

Έτσι έγινε και με το Σωκράτη. Ευρέθη μια αναλόγου ηλικίας γυναίκα απο οικογένεια εγκεκριμένων κομματικών φρονημάτων και τα πράγματα προχωρούσαν  για γάμο.

Όμως ο κεντρικός σχεδιασμός τούτο ακριβώς παραβλέπει. Ότι οι άνθρωποι επειδή είναι άνθρωποι φέρονται σαν άνθρωποι. Μεταξύ των άλλων αδυναμιών τους ερωτεύονται. Αυτό ακριβώς συνέβη με τον Σωκράτη. Ερωτεύτηκε. Σε ένα απο τα ταξίδια του στο εξωτερικό για κομματική δουλειά, ερωτεύτηκε μαι νεώτερή του Βιετναμέζα. Και προφανώς όχι Βιετκόγκ αφου η γνωριμία έγινε ή στο Παρίσι ή στις Βρυξέλλες.

Το θέμα όπως ήταν φυσικό απασχόλησε την Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης. Πολλά και διάφορα ειπώθηκαν. Το ανακάτεμα μιας μικραστικής λογικής με μια απαίτηση κομματικού ήθους κυριάρχησε στη συζήτηση. Μια απο τις λίγες εξαιρέσεις ένας σύντροφος της γενιάς των Λαμπράκηδων και ποιητής, ο οποίος  υπερασπίστηκε το Σωκράτη. Ακόμα και Ρηγάδες το ψιλοειρωνεύτηκαν, σαν ένδειξη γεροξεμωράματος.

Όμως ο Σωκράτης στην πιο γεναία και επαναστατική πράξη της ζωής του εν πλήρη ολομελεία της ΚΟΘ είπε το περίφημο « Σύντροφοι ερωτεύτηκα».

Τον Σωκράτη το είδα στις Βρυξέλλες ευτυχισμένο και με παιδί. Λίγο με ενδιαφέρει τι απέγινε η νέα του σχέση. Προχώρησε σε γάμο και αν ναι, κράτησε; Λίγο έχει σημασία. Αυτό που μετράει  είναι ότι ο Σωκράτης σε αυτή του την ιστορική απολογία – ανακοίνωση  συμπύκνωσε ότι ευγενέστερο επιδεικνύουν τα κινήματα, πριν γεράσουν και τα τσακίσουν τα αρθριτικά, το πάθος για ζωή.

 

Ο Σέργιος

 

Μια άλλη χαρακτηριστική φιγούρα των χρόνων εκείνων ήταν ο Σέργιος. Χωλός απο το ένα πόδι, αποτέλεσμα των βασανιστηρίων μετά την κατοχή, είχε μια απαράμιλη ζωντάνια. Τον Σέργιο τον γνώρισα, όταν αυτός απο το κόμμα κι εγώ απο τη νεολαία, είχαμε την ευθύνη μια μεγάλης περιοχής των Βορείων Προαστίων. Θυμάμαι ακόμα την  περιέργειά του για τις πρώτες  γυναίκες αστυνόμους  (οι πρώτες ήσαν της Τροχαίας ) και προσπαθούσε να βρεί αφορμή να τις ρωτήσει κάτι,  για να βρεί τρόπο να τις πλησιάσει. Η  σχεδόν ακατονόητη για εμάς τότε η μανία του,  έκρυβε, ποίός ξέρει, μια αποθημένη επιθυμία να είχε και η δική του γενιά την τύχη να έχει γυναίκες σαν εκπροσώπους της εξουσίας. Κι ύστερα όλα ίσως  να ήσαν δυνατά. Είχε και μια περίεργη γοητεία ο άτιμος!

Εν τω μεταξύ κοιμόταν στα γραφεία της οργάνωσης, απο ανάγκη ή απο ζήλο δεν το ξέρω. Θυμάμαι όμως που μια φορά βάλαμε στοίχημα ποιός θα είχε καλύτερη επικοινωνία με τους πιτσιρικάδες. Βλέπετε δυστυχώς συμμετείχαμε  και εμείς το αίσχος των  μαθητικών κομματικών νεολαιών.

Πλησίαζαν οι εκλογές και οι μηχανές έπρεπε να δουλεύουν στο φουλ.  Οι καιροί όμως είχαν αλλάξει. Η έννοια της ένταξης ενός νέου παιδιού σε πολιτικό οργανισμό είχε περισσότερο χαρακτηριστικά ψυχικής εκτόνωσης και διεξόδου και λιγότερο συνειδητής πράξης. Έπρεπε να κινητοποιήσουμε τα παιδιά.

Ανέλαβε λοιπόν ο Σέργιος να τα νουθετήσει. Με πολύ σωστό, είναι αλήθεια τρόπο, τους μίλησε προσπαθώντας να χτυπήσει τη φλέβα της πολιτικής συνέπειας. Φευ όμως, η επίκληση στον «νέο τύπο ανθρώπου» απέτυχε. Ίσως γιατί ο Σέργιος δεν μπορούσε να δεί τι ήταν το νέο και τι το παλιό.

Αποτέλεσμα η ανταπόκριση των πιτσιρικάδων ήταν ασήμαντη.  Ήταν λοιπόν η σειρά μου να δοκιμάσω. Με ένα κράμα προσωπικής αντιμετώπισης («μαλάκες, μη μου τη σπάτε») και χαριτομένης απειλής διανθισμένης με μπόλικη βωμολοχία χάριν παιδειάς, που μόνο αυστηρή δεν ήταν, τους ζήτησα να βάλουν πλάτη. Για κάποιο λόγο που και εγώ ακόμα σήμερα δεν έχω κατανοήσει,  το πράγμα δούλεψε. Ήλθαν σχεδόν όλοι, η δουλειά βγήκε και στο τελος τους αντάμοιψα με ένα γλέντι σε μια ταβέρνα. Ο Σέργιος προσπαθούσε απλά να καταλάβει.

Τον Σέργιο τον σεβόμουνα  αλλά και τον λυπόμουνα.  Ανάμεσα στα άλλα που με απασχολούσαν, ήταν μην  δει κανένα βράδυ κανένα ζευγαράκι σε προχωρημένες «καταστάσεις», μια και τα γραφεία είχαν γίνει και λίγο λέσχη νεολαίας. Ο Σέργιος  συχνά αναρωτόταν που πήγε η κομματική ηθική.

Α ρε Στέργιο. Ίσως ποτέ δεν υπήρξε τέτοιο πράγμα. Μόνο άνθρωποι που διέσωζαν  την αξιοπρέπειά τους υπήρχαν.

 

 

 

Ο Δημητρός

 

Ένας τέτοιος άνθρωπος που πάσχιζε να σώσει την αξιοπρέπειά του  ήταν ο Δημητρός. Το ψευδώνυμό του 17. Ήταν ο 17ος απο τους επιζήσαντες μιας επιχείρησης των μαυροσκούφηδων του Άρη.

Γόνος μιας αστικής οικογένειας, ο πατέρας του ήταν γενικός οικονομικός επιθεωρητής των απελευθερομένων εδαφών μετά τους Βαλκανικούς, πριν τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο έμπλεξε και αυτός με την αριστερά.

Θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για το Δημητρό.

Αξίζει όμως να αναφέρω δύο εξομολόγήσεις του. Η πρώτη αφορούσε μια αντιστασιακή δράση  επί κατοχής. Ο Ιωαννίδης, ιστορικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος, τον φώναξε να τον συγχαρεί και τον επιβράβευσε δίνοντά του  ένα πιστόλι, λέγοντάς του « Πάρτο σύντροφε, με αυτό θα χαίρεσε να σκοτώνεις».

Η φράση αυτή είχε στοιχειώσει στο μυαλό του Δημητρού. Στην απόφασή του να ακολουθήσει το γραφείο Εσωτερικού ήταν η ομολογία μιας ενοχής ή μιας αδυναμίας. Της ενοχής ότι κολακεύτηκε με τη ιδέα του να γίνει δολοφόνος για λογαριασμό του κόμματος και αδυναμίας να αρνηθεί τέτοια προαγωγή. «Μας έκαναν δολοφόνους μου έλεγε πότε, πότε»

Τα κρίματά του ο Δημητρός τα πήρε μαζί του. Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω την ομολογία του « Ακόμα βλέπω τα μάτια του...» Ήταν ένα απο τα θύματά του. Συνεργάτης των Γερμανών, όμως ο Δημητρός βαθιά μέσα του ήξερε ότι ήταν φόνος. Και αυτό τον βασάνιζε.

Μια απο τις τελευταίες εικόνες του που κουβαλάω μαζί μου,  ήταν όταν με καθολικό καρκίνο και με λαρυγκεκτομή  με πήρε ένα βράδυ τηλέφωνο και χτυπώντας συνθηματικά το ακουστικό, αφού δεν μπορούσε να μιλήσει, μου έδωσε να καταλάβω ότι έπρεπε να πάω να τον πάρω και να τον πάω γρήγορα στο νοσοκομείο γιατί βούλωνε η τραχεία του και δεν μπορούσε να αναπνεύσει.

Ήταν 1 πμ. Η κίνηση της Κηφισίας είχε κοπάσει και ο Δημητρός με το βαλιτσάκι του έτοιμο, σαν να πηγαίνει σε μια ακόμα εξορία, με περίμενε στην γωνιά του δρόμου. Όταν πήγαμε στον Ερυθρό Σταυρό  και μπήκε τελικά σε δωμάτιο, μου έκανε νόημα «φύγε, απο εδώ και πέρα ξέρω πως να τα βγάλω πέρα». Βλέπετε τα νοσοκομεία και οι φυλακές προσφέρουν ένα πλαίσιο.  Κι όταν το συνηθίζεις σου προσφέρει ασφάλεια. Ο ιδρυματισμός των παλιών αριστερών να ευθύνεται άραγε για τον εγκλωβισμό της σκέψης των σημερινών  σε στερεότυπα και μύθους;

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ 

 

Σχόλια

29/04 18:00  ks
Εξαιρετική πηγη γνωσης και αυτογνωσιας τα τελευταια σου αρθρα.
29/04 19:04  Μαικήνας
Με κολακεύεις φίλε μου. σε ευχαριστώ για την γενναιοδωρία σου. Το ζήτημα είναι να μείνει κάτι απο όλα αυτά, όχι σαν νεκρή μνήμη αλλά σαν διαδαχή για τ΄ανθρώπινα.
02/05 00:11  bartok
Νομίζω ότι το ενδιαφέρον αυτών των ιστοριών που τώρα πια μοιάζουν να έρχονται από "μίαν άλλη εποχή", είναι το "κρυμμένο μύνημα" που κουβαλάνε.
Τώρα πιο είναι αυτό; Νομίζω ότι ο καθένας κάπως διαφορετικά θα το διαβάσει...
Μάλλον για πεονέκτημα (των κειμένων) πρόκειται!
02/05 12:12  Μαικήνας
To πλεονέκτημα μου το έκανες πεονέκτημα. Νεολογισμός, τι άραγε να σημαινει;
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις