Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η ωραία και άμυαλη χώρα.
771 αναγνώστες
Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011
12:24

Βεβαίως είναι και οι δικοί μας Εφιάλτες, αλλα  και απ'εξω είναι πολλοί αυτοί που δεν την πολυχωνεύουν αυτήν την χώρα, ίσως επειδή δεν είναι ποτέ ως σύνολο απόλυτα loyal σε κάποιο από τα διεθνή κέντρα εξουσίας, όπως άλλες γειτονικές μας χώρες, ίσως επειδή είναι τόσο ωραία και άμυαλη.

 

 

 

Αυτά ήταν τα λόγια μιας αγαπημένης φίλης στο τελευταίο της μύνημα. Το θέμα της ηλεκτρονικής συζητήσεώς μας, τι άλλο, η πορεία του τόπου.

Μακριά απο εμάς κάθε μεσσιανική διάθεση, άλλωστε δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αναρωτιέται για το αύριο, το δικό του ή του τόπου.

Είτε από προσωπική ωφελιμιστική διάθεση, είτε απο μια έγνοια ευρύτερη για τούτο τον τόπο, ο προβληματισμός αυτός είναι η απαρχή μιας νέας Φιλοπατρίας.

Αν κάτι με συγκίνησε στα λόγια της, είναι ετούτη η στοχαστική και μακρόθυμη ματιά,  «ισως επειδή είναι τόσο ωραία και άμυαλη».

Η διπλή όψη του τόπου ετούτου, ωραίος και άμυαλος σαν έφηβος.

Στη φράση ετούτη κρύβεται αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ανάγκη για μια νέα Φιλοπατρία.

Ας επικεντρωθούμε στο θετικό δυναμικό αυτού του τόπου. Ας πάμε λίγο πίσω απο την έκρηξη του συναισθήματος.

Ναι, η εφορία μας κακομεταχειρίστηκε, ο υδραυλικός μας έκλεψε,  η επιχείρηση μας πούλησε ένα προϊόν χωρίς back up service, ο νοσοκόμος στο νοσοκομείο που είχαμε την μητέρα μας ήταν αδιάφορος, ο ταξιτζής αγενής και άλλα πολλά.

Ο τόπος αυτός μας δίνει συνεχώς αφορμές για να απογοητευόμαστε. Μας δίνει συνεχώς αφορμές για να κατακρίνουμε, για να θυμώνουμε.

Ερχεται όμως τούτη η φράση, «ωραία και άμυαλη» και τοποθετεί στην ίδια πλευρά της ζυγαριάς και το καλό και το κακό χαρακτηριστικό.

Αγαπάω κάποιον δεν σημαίνει, συμφωνώ με ότι κάνει. Πολυ περισότερο αν είναι ο έφηβος γυιός μας ή κόρη μας.

Η πατρίδα δεν είναι πια η μητρική ή πατρική φιγούρα. Αντίθετα είναι η 16χρονη κόρη που βομβαρδίζεται απο όλα όσα εμείς αφρόνως της δόσαμε. Δυνατότητα κατανάλωσης, ανεξέλεγκτη ελευθερία, εξαγορά σιωπής στα δικά μας παραστρατήματα.

Νομίζω ότι έχει έλθει η ώρα να δούμε τον τόπο ετούτο με μια άλλη ματια.

Μια ματιά «συμπαθητικής κατανόησης». Που εμπεριέχει και συγχώρεση αλλά και προσδοκία για το καλύτερο.

Μόνο που για το τελευταίο πρέπει να βάλουμε και εμείς το χέρι μας.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

Σχόλια

05/05 15:33  first
Αμυαλη χωρα δεν υπαρχει.Αμυαλοι πολιτες σε μια χωρα υπαρχουν.Αυτη η χωρα ειναι ομορφη αλλα δυστυχως κατοικειται απο πολλους...Ελληνες.
05/05 16:24  Μαικήνας
Νομιζω φίλε μου ότι αυτό προσπαθώ να πώ.
Ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή με ανθρώπους που μας θυμωνουνε και μας πληγωνουνε. Οταν μιλάμε για χώρα, μιλάμε για λαό, για νοοτροπίες, για ένα γενικό σύνολο. Επιμένω στην συμπαθητική κατανόηση σαν στάση. Η εμμονή στην γκρίνια το παραπονο και το θυμό δεν οδηγούν πουθενά.
Δεν ειδα αυτόν τον τόπο να οφελείται απο τις διαμαρτυρίες καθώς πρέπει κυριών της καλής κοινωνίας που συνέκριναν την Ελλάδα με της Ευγρώπη (προσοχή στην προφογρά) την δεκαετία του 70 και 80. Αργότερα και αυτές εθεάθησαν στο Διογένης Πάλλας μερακλωμένες.
05/05 16:53  first
Το κακο ειναι οτι οταν ειδα οτι δεν μπορω να αλλαξω αυτον τον τοπο,δεν αλλαξα...τοπο.
Τωρα ειναι πια αργα!
06/05 01:13  bartok
Αγαπητέ first:
Αυτό δυστυχώς έκανα και εγώ με τη σύζηγο και τα παιδιά όταν γυρίσαμε το ΄90 στην πατρίδα.
Tώρα έχουμε φτάσει να λέμε ότι κάλα που τα παιδία μας μοιάζει να μένουν έξω οριστικά !
07/05 01:37  bartok
Έλεγα να μην παρέμβω πάλι στο παραπάνω κείμενο, όμως τα σερφαρίσματά μου στα διάφορα Blogs εδώ στο Capital, με έκαναν να το ξανασκεφτώ:
"Ωραία και άμυαλη χώρα":
Σαν στίχος του Ελύτη ακούγεται.Πόση αλήθεια έχει;
Τελικά - ανακαλύπτω - πολυ μεγάλη! Κοιτώντας εδώ και καιρό άλλα ανάλογα (αγγλόφωνα) οικονομικά sites με δυνατότητα παρέμβασης από τους χρήστες (δηλαδή συγκρίσιμα με ότι έχουμε εδώ στο Capital), έκανα μία ενδιαφέρουσα διαπίστωση:
Δεν νομίζω ότι αλλού έχω δει να συνυπάρχουν τόσα πολλά σχόλια ή παρεμβάσεις, ακόμα και ολόκληρα blogs, που δεν έχουν καμία σχέση με το βασικό αντικείμενο και θέμα του ιστότοπου! Αν μάλιστα σ' αυτά προσθέσουμε και τις "κουκουεδίζουσες", "συριζαίες", "πασοκοβαθιές" ή "εθνικοϋπερήφανες" παρεμβάσεις, αναλύσεις και σχολιασμούς, τότε καταλήγουμε σε ένα περίεργο είδος σχιζοφρένιας!
Επιφυλάσσομαι να σας επιβεβαιώσω ότι πράγματι βρήκα άλλη μία "ελληνικη ιδιαιτερότητα" όταν το ψάξω πιο προσεκτικά. Ρισκάροντας όμως ότι έχω δίκιο, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ πώς ακριβώς σκεφτόμαστε ως λαός ή ως κουλτούρα...
Δηλαδή τί είμαστε όλοι εμείς που ασχολούμαστε με το χρηματηστήριο ή τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα; Επί της ουσίας δεν προσπαθούμε (όπως ο Buffet, o Soros ή όποιος άλλος "μεγαλοκαρχαρίας"), να κερδίσουμε από έξυπνες ή σωστές κινήσεις χρημάτων, χωρίς να επιτελούμε καμία παραγωγική λειτουργία, με τα κριτήρια οποιουδήποτε οικονομικού μοντέλου;
Για να το βάλω επί το ελληνικότερον, απλώς προσπαθούμε "να πιάσουμε την καλή". Αυτό λοιπόν το τελευταίο μας εξισώνει - αενάως - με τους συμπαθείς μεταπολεμικούς χαρακτήρες που ενσάρκωνε ο μακαρίτης ο Βέγγος; Δικαιούμαστε λοιπόν να ασκούμε συνολική "ιδεολογική" κριτική;
Διαφορετικά διατυπωμένο:
Το ότι εμείς το πολέμάμε με 10.000 ή 100.000 ευρώ ενώ κάποιοι άλλοι έχουν δισεκατομμύρια για τον ίδιο σκοπό,οπότε είναι πιθανότατο να μας φάνε λάχανο, μας κάνει καλύτερους;
Δεν νομίζω...
Κι' όμως αν κανείς διαβάσει συστηματικά όχι μόνο τα blogs,αλλά και τις παρεμβάσεις στα άρθρα θα διαπιστώσει το ίδιο πράγμα:
07/05 01:39  bartok
Η ουρά του σχολίου μου φαγώθηκε, προφανώς λόγω υπέρβασής του μεγέθους!
Μην ζητάτε να το ξαναγράψω τώρα...
Καληνύχτα.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις