Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


A las barricadas 2 / Προϊστορία των ελληνικών ΑΕΙ / αφιερωμένο στον Προμηθέα.
802 αναγνώστες
Σάββατο, 7 Μαΐου 2011
10:21

Ο φίλος Προμηθέας στην τελευταία του ανάρτηση εδώ στο Capital blogs με τίτλο Α las barricadas σχολιάζει με κομψό τρόπο πολλές απο τις στρεβλές αντιλήψεις που επικρατούν στον  ακαδημαϊκό χώρο. Ο χώρος αυτός οικοδομήθηκε και αναδιοργανώθηκε μετά την Χούντα σε βάσεις που ο χρόνος κατέδειξε ως σαθρές. Πολλοί απο τους σημερινούς καθηγητές γαλουχήθηκαν μέσα στο φοιτητικό "κίνημα" του  τότε.

Σας παραθέτω μια ακόμη ιστορία απο τις "Αναμνήσεις ενός μεταριστερού" που φωτίζει κατά τη γνώμη μου την πηγή του προβλήματος των ελληνικών ΑΕΙ, που είναι ο συμψηφισμός και η αξιολόγησή της ποιότητας του παραγόμενου έργου με τις πολιτικάντικες και λαϊκίστικες επιδιώξεις. Καταχχχτήσεις του φκ όπως μεταφορά μεταφερομένου μαθήματος και η συμμετοχή του σε αποφάσεις που αφορούν το διδακτικό έργο , εκλογές πρυτάνεων κλπ οδήγησαν στο σήμερα. 

Κι όμως υπάρχουν πολλές φωνές λογικής και υπευθυνότητας όπως ο Προμηθέας ή η φίλη της οποίας το μύνημα σχολίασα εχθές.

Συμπτωματικά και οι δύο προέρχονται απο την πάλαι ποτέ ναυαρχίδα των ΑΕΙ το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο όπου και διδάσκουν σήμερα. Τους τιμώ  για την διδακτική τους ευσυνειδησία. 

 

 

 

Οι φοιτητικές "μάζες" και η απήχηση σε αυτές.

Για να είμαι δίκαιος η ζωή, μου έδωσε απο νωρίς πολλά μαθήματα. Ένα απο αυτά αφορούσε τις προσδοκίες των μαζών ή του πλήθους και το φαντασιακό υπόβαθρο της επιτυχημένης πολιτικής, δηλαδή αυτής που αρέσει στις μάζες.

Ένα απο τα πρώτα ζητήματα που έθετε  το φοιτητικό κίνημα των πρώτων μεταδικτατορικών χρόνων ήταν το ζήτημα των συγγραμμάτων. Απο ότι θυμάμαι πολύ σύντομα το ζήτημα πήρε τη μορφή διεκδίκησης δωρεάν συγγραμμάτων και όχι την διεκδίκηση πολλών συγγραμμάτων με σκοπό πληρέστερη επιστημονική κατάρτηση.

Ήταν ακόμα τότε Υπουργός Παιδείας ο Γεώργιος Ράλης. Είχε ήδη προωθήσει την γλωσσική μεταρύθμιση (μονοτονικό) όταν για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι, αλλά και δεν έχει σημασία, ξεκίνησε έναν φοιτητικός αναβρασμός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.  Στη σχολή μου, Φιλοσοφική και Ινστιτούτα Ξένων Φιλολογιών, το θέμα τον δωρεάν συγγραμμάτων πήρε γρήγορα διαστάσεις. Ούτε λίγο ούτε πολύ διαμορφώθηκε ένα αίτημα για δωρεάν παροχή  όλωνν των βιβλίων των Ξένων Φιλολογιών και όλων των βασικών βιβλίων της Φιλοσοφικής, ήτοι Liddell Scot  αλλά και η  Ιστορία Ελληνικής Λογοτεχνέια του Δημαρά και  διάφορα άλλα. Κάθε παράταξη πλειοδοτούσε προτείνοντας. Το βασικό σκεπτικό ήταν ότι όταν θα πάμε στην επαρχία να διδάξουμε πρέπει να είμαστε «εφοδιασμένοι» με πολλά βιβλία. Λές και η γνώση σταματούσε στο Liddel Scott  ή την  Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Δημαρά.

Η  φοιτητική παράταξη του Ρήγα Φεραίου στη Φιλοσοφική, η Δημοκρατική Ενότητα (ο τίτλος δεν έχει σημασία) ευτύχησε να απαρτίζεται απο νοήμονες ανθρώπους. Πού γρήγορα με τη συμβολή ενός πολύ αξιόλογου τότε φίλου, που η μετέπειτα πορεία του επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό, διατυπώθηκε μια άποψη εντελώς διαφορετική.

Το πρώτο δεδομένο ήταν  ότι  το κόστος των βιβλίων ήταν τεράστιο, η δε δαπάνη μόνο για τα δωρεάν βιβλία ολόκληρης της Φιλοσοφικής και των ΙΞΓ ήταν όσος όλος ο προϋπολογισμός του ΑΠΘ.

Το δεύτερο δεδομένο, που αφορούσε το εφικτό των επαναστατικών αιτημάτων, ήταν ότι όταν διατυπώνεις ένα μαξιμαλιστικό  και ακραίο  αίτημα, τότε οδηγείς το κίνημα σε βεβαία ήττα.  Άλλωστε προτείναμε μια ενδιάμεση λύση. Με κάποια σχετική διεύρυνση της χρηματοδότησης να αγοράζονται τα βιβλία αυτά σε ένα ικανό αριθμό ώστε να μπορούν όλοι οι φοιτητές να τα δανείζονται ή να τα χρησιμοποιούν στο σπουδαστήριο.

Έτσι σε ένα βάθος 5 χρόνων θα υπήρχε σημαντικά μεγαλύτερος αριθμός βιβλίων στην βιβλιοθήκη και τα σπουδαστήρια που θα εξασφάλιζε την ουσιαστική επιστημονική αναβάθμιση των σπουδών.

Μεταξύ μας ακόμα και σήμερα η πρόταση ακούγεται πολύ ουτοπική. Δυστυχώς όμως η κοινή λογική απουσίαζε.

Θυμάμαι μια μαζικότατη συνέλευση (ο σύλλογος είχε 1000 και πλέον μέλη) όπου θεούσες αντάμα με αριστεριστές και πασοκτζήδες αλλά και με την ανοχή των νεοδημοκρατών φοιτητών και τις τσιρίδες των φοιτητριών των παραθρησκευτικών οργανώσεων, όλοι μαζί υπερψήφισαν την πρόταση για δωρεάν παροχή καθώς και όλες τις επακόλουθες, μεταξύ των οποίων την πρόταση για κατάληψη με μεγάλη πλειοψηφία. Αντισταθήκαμε. Δεχθήκαμε σφοδρή κριτική απο τις «συνεπείς» δυνάμεις η οποίες είχαν βρεί ένα χωράφι με ξερόχορτα για να βάλουν φωτιά.

Η επεισοδιακή αυτή συνέλευση τελείωσε με πρόταση μομφής της παράταξής μας. Αποχωρήσαμε, πέντε- έξη  είμασταν όλοι κι΄όλοι, δηλώνοντας πώς πάμε να παραγγείλουμε βιβλιοθήκη για να βάλουμε τα βιβλία που θα κερδιζόντουσαν απο τις συνεπείς δυνάμεις. Φυσικά δικαιωθήκαμε.  Τα βιβλία δεν ήλθαν. Όπως όλες οι μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις φθείρονται απο την κόπωση και την έλλειψη  ιεράρχισης στόχων  έτσι και αυτή ξεφούσκωσε. Κάποιοι εφήμεροι δημεγέρτες εντυπωσίασαν τους φίλους τους ή την γκόμενά τους.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά,  στο γραφείο θεσσαλονίκης του Ρήγα ασκήθηκε δρυμεία κριτική στην οργάνωση της Φιλοσοφικής διότι με τις θέσεις της  απομονώθηκε απο το κίνημα. Δυστυχώς  οι άλλοι φίλοι της οργάνωσης (ανθρώπους που ακόμα αγαπώ τους λέω έτσι αντι του υποκριτικού σύντροφοι) και εγώ μαζί,  δεν είχαμε  τα κατάλληλα ανακλαστικά και δεν αντιδράσαμε. Βλέπετε όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα Κάμενεφ και Ζηνόβιεφ. (σημ. Ιστορικά στελέχη του πρώτου ΚΚΣΕ που εκτελέστηκαν απο τον Στάλιν αποδεχόμενα όμως την ενοχή τους.)

Απο τότε έδειχνε το πράγμα.

 

Ελπίζω να ήμουν σαφής.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

Σχόλια

08/05 00:05  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Σχολιάζω <εδώ> αντί εις τον οίκον μου για να σε ευχαριστήσω για την αφιέρωση.
1. Θεωρώ ότι οι εργαζόμενοι σε τομείς "κοινωνικών αγαθών", έχουν ειδικό - πρόσθετο πεδίο υπευθυνότητος και ΟΧΙ <δικαιώματα ιδιοκτησίας>.
2. Τα "κατεβάζω τους διακόπτες", "κλείνω τις κάνουλες", "τραβάω το χειρόφρενο", "κλειδώνω το Νοσοκομείο", "καταργώ τον πίνακα διδασκαλίας", "παρατάω το όπλο στη σκοπιά και φεύγω"... μου είναι αδιανόητα!..
3. Βεβαίως, τι να περιμένει το "λαϊκό κίνημα" από έναν απόγονο γεννεών στρατιωτικών και αμετανόητο Πρόσκοπο... έστω και μετααριστερό!..
08/05 02:47  Μαικήνας
Συμφωνώ και συγχαίρω για την θαρραλέα γνώμη.
08/05 10:33  nhad
Αγαπητέ Τριαντάφυλλε, συμφωνώ και εγώ απολύτως. Μάλιστα, επειδή εργάζομαι και εγώ σε ΑΕΙ, τη μία και μοναδική φορά που απήργησα, ζήτησα εγγράφως από την οικονομική υπηρεσία να μου περικοπεί ο μισθός. Μάλιστα είχα στείλει ηλ. μήνυμα στο ΔΣ του συλλόγου λέγοντάς τους ότι δεν νοείται απεργία χωρίς επιπτώσεις για κανέναν. Δεν το έκαναν, και έκτοτε δεν έχω απεργήσει ποτέ.
08/05 10:54  bartok
Το σχόλιο του αγαπητου Μαικήνα, κρύβει μία αρκετά μελαγχολική πλευρά:
Η ιστορία έχει το γούστο της, καθώς αναδυκνείει τον απίστευτα παράλογο σχεδόν "φολκλορικό" κόσμο των μεταπολιτευτικών ΑΕΙ. Με την χρονική μάλιστα απόσταση και το έμφυτο ταλέντο του γράφοντα αποκτά και στοιχεία ενδιαφέρουσας αφήγησης.
Όμως υπάρχει και κάτι άλλο: Τέτοιες ήταν οι συνθήκες και οι μηχανισμοί που ανέδειξαν το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού που σήμερα διοικεί τη χώρα. Εκεί και με βάση τέτοιες ψηφοφορίες, πρωτοδιδάχθηκαν και πρωτοεφάρμοσαν το "αποτελεσματικό πολιτεύεσθαι". Ανάμεσά τους και ο εν αναμονή αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Βενιζέλος - Τούρκογλου (το πραγματικό του όνομα για τους μη γνωρίζοντες).
Είναι τυχαίο ότι σήμερα - 40 περιπου χρόνια μετά - κυβέρνηση αλλά και αντιπολίτευση, και παρά το συηεχώς συρικνούμενο ακροατήριο, αναλώνουν τόση προσπάθεια σε λεκτικές πιρουέτες, προσπαθώντας να κερδίσουν πόντους ο ένας εναντίον του άλλου;
08/05 11:28  Μαικήνας
Με τον Βαγγέλη τον Β' (ο Α΄ήταν ο αλήστου μνήμης Βαγγέλας ) είμεθα γνωστοί.

Πάντως η ικανότητης του στους ελιγμούς τότε ήτο αξιοθαύμαστος αφού εκπρόσωπος της τότε ανύπαρκτης νεολαίας της Ενωσης Κέντρου κατορθωσε να γίνει (με επιφύλαξη το λέω) πρόεδρος της ΦΕΑΠΘ της φοιτητικής ενωσης του ΑΠΘ, του δευτεροβάθμιου οργάνου των φοιτητών.

Ο τότε χρόνος και χώρος ανέδειξε πολλούς που διεκρίθησαν αργότερα. Το διεκρίθησαν δεν αποτελει ποιοτικό χαρακτηρισμό. Statement και μόνο.
08/05 11:29  Μαικήνας
Και κάτι ακόμα
Αγαπητέ NHAD Σας συγχαίρω για την έντιμη στάση σας.
08/05 16:19  bartok
Τώρα αγαπητέ Μαικήνα γιατί μου πατάς τον κάλο; Ο Βαγγέλης Βενιζέλος-Τουρκογλου είναι όντως ικανός. Όμως τη συγκεκριμένη ιστορία τυχαίνει να τη γνωρίζω από έναν άλλον εκ των πρωταγωνιστών της. Δεν λέω το όνομα, αλλά ήτο ο εν Θεσσαλονίκη διαπύρσιος κήρυξ των ιδεών του (ιταλικής κοπής και εισαγωγής) ευρωκομμουνισμού, της "Αντιδικτατορικής Ενότητας" του Λ. Κύρκου,των "πλατειών σχημάτων" και πολλών άλλων λανθασμένων επιλογών που αποτελούσαν την "κυρίαρχη γραμμή" στο τότε ΚΚΕ εσωτ. (Αυτό το τελευταίο δεν είναι πλέον δικιά μου εκτίμηση, αλλά κρίνεται και από το που κατάληξε -ακόμα και σήμερα - όλη αυτή η ιστορία και τα εναπομείναντα στελέχη της.)
Εν πάσει περιπτώσει, ο Βενιζέλος παζάρεψε με την πλάτη στον τοίχο και ο άλλος του τα 'δωσε όλα.
Γιατί όμως; Ήθελε ντε και πε να αποδείξει ότι η γραμμή των συμμαχιών ήτανε σωστή και να τα χώσει στους εσωκομματικούς αντιπάλους; Ίσως εδώ αξίζει να πούμε ότι όταν έφτανε ο κόμπος στο χτένι για να περάσει η "γραμμή", τότε τα πάντα επιτρεπόντουσαν. Ακόμα και ο μπάρμπα Στάλιν ξαναρχόταν στο προσκήνιο...
Αυτή είναι μία εξήγηση. Η άλλη είναι ότι ο "Ασίμης" ήτανε τελικά μάλλον κακός πολιτικός. Στην τελευταία φάση που έμαθα γι' αυτόν - επί Σημίτη - αρθρογραφούσε ως "παράγων - στοχαστής της Αριστεράς", στα έντυπα του ΔΟΛ και ιδιωτικά έλεγε ότι τώρα πρέπει να βοηθήσουμε όλοι για να διαλυθει η παλία Ανανεωτική Αριστερά και να πάνε όλοι στο σημιτικό ΠΑΣΟΚ.
Επομένως, μπράβο του μεν του Βαγγέλη που τα κατάφερε, αν και μεταξύ μας, δεν νομίζω ότι είχε απέναντί του πολύ σοβαρο αντίπαλο...
08/05 17:48  Μαικήνας
Τι τα σκαλίζεις τώρα. Μήπως διδασκόμεθα;
Τα ίδια λάθη και πα΄θη ταλανίζουν ακόμα
Άλλωστε λίγο ενδιαφέρουν τους αναγνώστες τα παθη του διαλάμψαντος ανανεωτικού χώρου. Δυστυχώς κάηκε μόνος του.
08/05 22:39  bartok
ΟΚ, point taken, αν και αυτό το ναα αφήνουμε όλα στη λήθη, νομίζω έχει παίξει το ρόλο του για το ότι μας ταλανίζουν ακόμνα διαφορα.
Όμως όπως λέω και στο προηγούμενο σχόλιο(και αυτό είναι πιο σημαντικό γιατί μπορεί να το βρούμε μπροστά μας), να μην υπερεκτιμούμε τις ικανότητες του εν λόγω πολιτικού ανδρός, από τη στιγμή μάλιστα που κάποτε έθεσε ζήτημα αρχηγίας και από εκεί, πρωθυπουργίας, αλλά και τώρα, όπως νομίζω βλέπετε, κινείται με "προσοχή και σχέδιο".
Γιατί, όπως είπε και η σύζυγός μου παρακολουθώντας το γνωστό "επεισόδιο του καφέ": Τον φαντάζεσαι αυτόν να διαχειρίζεται μία κρίση με τους Τούρκους;
Εκεί κάπου πάγωσα και είπα: "Καλύτερα Σιμήτης, Γιωργάκης (πιθανόν ακόμα και φον Δρούτσας...)
08/05 23:14  Μαικήνας
Μήπως όμως είναι καλύτερος ένας αδίστακτος απο έναν ευγενή αλλά αιθεροβάμονα. Τι ήταν παλι τούτο στο Μεγανήσι. Εδώ είχε βουίξει ο τόπος και αυτός εβγαζε λόγο με τίτλο "Ταξιδεύοντας με τον Καλλικράτη στα μικρά νησιά"
08/05 23:25  bartok
Τώρα δυστυχώς μου βάζεις πολύ δύσκολα! Και αυτό το έχουμε συζητήσει οικογενειακώς α;λλά χωρίς συμπερασμα: Ποιός είναι καλύτερος ; Ο αδίστακτος, πεινασμένος, amoral αλλά ικανός ή ο ανίκανος "ευγενής πρίγκηψ";
Άσε δηλαδή που ούτε και τόσο "ευγενής" και αιθεροβάμων είναι... Νομίζω ότι στο "δια ταύτα" έχει μάθει καλά τη δουλειά από τον μπαμπάκα αλλά και από τους "συντρόφους": Πάνω απ' όλα - ακόμα και τώρα - φυλάει όσο μπορεί και τον παίρνει, το "βαθύ ΠΑΣΟΚ".
09/05 10:28  bartok
Την είδηση είδα πρώτη φορά χθες βράδυ. Αντιγράφω σήμερα τμήμα της, εδώ από το Capital:
Η απόφαση των δικηγόρων είναι πως «οι Δικηγόροι αποδέχονται ως συνομιλητή τους μόνο τον Υπουργό Δικαιοσύνης, ως θεσμικό εκπρόσωπο της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας του τόπου και καθ’ ύλην αρμόδιο για τα θέματα του κλάδου τους, με τον οποίο ανέκαθεν βρίσκονται σε απόλυτη συνεργασία για την επίλυση όλων των θεσμικών τους ζητημάτων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν δέχονται να συμμετέχουν στη συγκεκριμένη συνάντηση, με συνομιλητές εκπροσώπους της Τρόικα, την οποία δεν αναγνωρίζουν ως θεσμικό όργανο, ούτε νομιμοποιούν τη παρουσία της στην Ελληνική Δημοκρατία».
Δεν ξέρω τί σκεφτεστε εσείς, αλλά εμένα τα παραπάνω - ως νοοτροπία και λογική - με παραπέμπουν στο από πάνω μεταπολιτευτικό αφήγημα του "Μαικήνα". Ακόμα, έχω την αίσθηση ότι όσοι είδατε χθες βράδυ την εικόνα από τη σύσκεψη που μεταδόθηκε, θα καταλαβαίνατε ακόμα καλύτερα το γιατί.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις