Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η άλλη Αριστερά. Υπάρχει;
979 αναγνώστες
Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011
01:18

 

Η άλλη  ΑΡΙΣΤΕΡΑ

 

Σε παλαιό άρθρο του Capital.gr, υπογεγραμένο απο τον γνωστό αρθρογράφο του συγκεκριμένου οικονομικού site Θανάση Μαυρίδη, με τίτλο «Άντε στο καλό» http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1001270

γινόντουσαν  αναφορές στην πρακτική της αριστεράς (του ΠΑΜΕ) και ιδεολογημάτων της.

Εκτός απο το άρθρο, πολύ περισσότερο ενδιαφέρον έχουν τα σχόλια των αναγνωστών. Σας προτρέπω να τα διαβάσετε μαζί.

 

Γιατί το κάνω; Αν θέλει η όποια Αριστερά  να αρθρώσει μια πειστική πρόταση πρέπει να ακούσει. Όχι μόνο το βολικό για αυτήν ακροατήριο. Να ακούσει το άβολο.

Πρέπει η Αριστερά να ξεφύγει απο τον αυτισμό που την εμποδίζει να ακούσει πέρα απο τα στενά και καθιερωμένα.

Προσοχή όμως! Η ανάγκη διαφοροποίησης απο τις λογικές του ΠΑΜΕ δεν πρέπει να οδηγήσουν σε ένα νέο εύκολο ετεροπροσδιορισμό.   Το ΚΚΕ εσωτερικου ετεροπροσδιοριζόταν και αποκτούσε νόημα ύπαρξης όσο υπήρχε η Σοβιετική Ενωση.

Ξεκινάω απο το θεμελιώδες (κατά τη γνώμη μου, βέβαια)

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε αν δεχόμαστε την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία με ειλικρίνια και όχι απο κάποιο επαναστατικό τακτικισμό. Οι δημοκρατικές κατακτήσεις δεν είναι εφαλτήριο ή προστάδιο κάποιου άλλου επαναστατικού προτσές.Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, για μένα τουλάχιστον είναι τελικός προορισμός που όμως λόγωτης αλλαγής της κοινωνίας πρέπει να επικαιροποιείται. 

Αγαπητοί μου πρώην σύντροφοι της Δημοκρατικής Αριστεράς  ακόμα δεν έχω πεισθεί για την καθαρότητα του εγχειρήματος σας. Για την τιμιότητα των προθέσεων όμως δεν αμφιβάλλω διόλου.

Η καθαρότητα προϋποθέτει φρέσκα εργαλεία ανάγνωσης της πραγματικότητας.

Δεν έχουν απαντηθεί φερ ειπείν άλλα εξίσου σοβαρά ζητήματα όπως:

 

Η είσοδος του τρίτου κόσμου στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και τι συνέπειες έχει;

 Δεν αρκεί να κατηγορούμε τον καπιταλισμό για το ιδιότυπο μοντέλλο ανάπτυξης της Κίνας  ή της Ινδίας και την βάρβαρη αστικοποίηση (Σαγκάη, Πεκίνο κα).

 

Το να περιμένουμε να καταρεύσει ο καπιταλισμός και στην Ασία, όπως υποτίθεται καταρρέει στο Δυτικό κόσμο, ακούγεται σαν εσχατολογική προφητεία χιλιαστών. Εκτός αν οραματιζόμαστε μια νέα εξαγωγή της αριστερής ευρωπαΊκής σκέψης στην Ασία.

Ας είμαστε ρεαλιστές.

Όσο μια ικανή μερίδα Ασιατικού πληθυσμού θα βγαίνει απο την ανέχεια επειδή αντέχει να δουλεύει σκληρά και πουλάει φθηνά το προϊόν που παράγει κάπου στην  Ασία, έστω  και  αν δημιουργούνται νέες ανισότητες στο τρίτο κόσμο αυτή τηφορά , η Ευρωπαϊκή αριστερά θα πληρώνει μαζί με την Ευρώπη την απώλεια της ηγεμονίας τής δεύτερης.

Είχαμε καταλάβει ότι την τηλεόραση του παιδιού στο 2ο υπνωδωμάτιο μας την πλήρωνε επι χρόνια  ο Ασιάτης εργάτης; Όχι, βέβαια.

Κατ΄επέκταση η διαχείριση της κρίσης, εκτός απο την αυτονόητη άρνηση της συμπίεσης του κόστους παραγωγής στις πλάτες των εργαζομένων, πρέπει να απαντά και στο μείζον.

Τι μοντέλο ανάπτυξης προτείνουμε που να μπορεί να συζητηθεί σαν πιθανά αξιόπιστο; Η άρνηση των μονομερών θυσιών είναι μεν σωστή αλλά δεν μπορεί να θεμελιώσει μια οργανωμένη και συνολική  πρόταση.  

Το ζητούμενο είναι ένα μοντέλο ή η αναζήτησή του,  που να απελευθερώνει νέες κοινωνικές δυνάμεις (δεν χρησιμοποιώ το δίπολο παραγωγικές δυνάμεις – σχέσεις) 

 

Αρα να συνεισφέρει στην συνολική διαχείριση της κρίσης, απο την οποία θα οφεληθεί και το μεγάλο κεφάλαιο. Είτε μας αρέσει είτε όχι.

 

Υπάρχουν όμως και άλλα θέματα.

Η συνεισφορά της κοινωνίας των πολιτών προς μια  μεταμόρφωση του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος δεν έχει εξετασθεί ακόμα.

Η κοινωνία των πολιτών (μέρος των οποίων είναι οι ΜΚΟ) δεν είναι ένας οιωνεί χώρος κριτικής του καπιταλισμού. Κάποιος μπορεί να είναι οικολόγος και να μην είναι κατ ανάγκην αριστερός, όπως εμείς το ορίζουμε. Μπορεί να υιοθετεί ριζοσπαστικές ιδέες χωρίς να φαντάζεται μετωπικές αντιπαραθέσεις.

Επίσης το εναλλακτικό τραπεζικό σύστημα(συνεταιριστικές, πράσινες, ηθικές τράπεζες, μκροπιστώσεις,εναλλακτικά τραπςζικά προϊόντα) δεν έχει εξετασθεί ακόμα.

Βασικά το αγνοούμε επειδή έχουμε μια απέχθεια στην έννοια του δάνειου χρήματος και του τόκου. Δηλαδή όπως ακριβώς και η Καθολική εκκλησία στις αρχές της Αναγέννησης.

Για να σταματήσουν οι κραυγές φρίκης για τις βλάσφημες αυτές κουβέντες, δηλώνω ότι γνωρίζω πολύ καλά την απληστία των τραπεζών αλλά κυρίως των στελεχών τους. Αλλά σας ρωτάω. Ο μικρομέτοχος μιας ιδιωτικής τράπεζας είναι εχθρός μας ή φίλος μας; Ή μήπως το ερώτημα είναι άτοπο.

Η ποικιλότητα των μορφών της δράσης και έκφρασης των πολιτών (ή των ανθρώπων) τα τελευταία χρόνια είναι ασύλληπτη. Την  έχουμε κοιτάξει; Οχι.

Η ριζοσπαστική φιλανθρωπία είναι και αυτή ένα άλλο περίεργο φαινόμενο. Το έχουμε εξετάσει; Οχι.

Και άλλα πολλά. Μην αντιμετωπίζουμε τα καινούργια φαινόμενα σαν οβιδιακές μεταμορφώσεις του γνώριμού μας απεχθούς παλιού.

Με άλλα λόγια το τριτοδιεθνιστικό μοντέλο ανάλυσης κατά τη γνώμη μου τέλειωσε, ή δε παλαιού τύπου ταξική ανάλυση κάπου κολάει. Γιατί πώς λοιπόν θα εξηγούσατε τη μουσουλμανική ριζοσπαστικοποίηση ενός  ενός πακιστανού πλούσιας οικογενείας στο Βόρειο Λονδίνο με δύο MBA;

Όχι, όχι, η θεωρία των εσωτερικών αντιφάσεων του διεθνούς ιμπεριαλιστικού – καπιταλιστικού συμπλέγματος δεν επαρκεί εδώ.

Αγαπημένοι μου πρώην σύντροφοι, χρειάζονται νέα εργαλεία.

Τα έχουμε;

 

Δεν αρκεί να είστε οι καλοί της παρέας (το ΠΑΜΕ και οι εναπομείναντες σύντροφοι του Σύριζα είναι, ας πούμε, οι κακοί). Πρέπει όμως να γίνετε οι διαφορετικοί.

Αυτό όμως θέλει δουλειά και οξυμένη αντίληψη.

Υπάρχουν;

 

ΓΛ κατά blog MAIKHNAΣ 

πρωην στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς

Σχόλια

19/05 08:03  Μαικήνας
Ο πλυθυσμός της γής στο τέλος του 2011 θα είναι 7 δισ. Ο Δυτικός κόσμος γερνάει και δεν κάνει παιδιά.
Οι χώρες της Ασίας και του τρίτου κόσμου παίρνουν τις οικονομικές και τεχνολογικές τύχες στα χέρια τους.
Μήπως κάτι μας λέει αυτό;
19/05 09:48  mdana
Αγαπητέ φίλε, επειδή έχω περάσει κι εγώ από αυτά τα κανάλια σκέψης, είμαι πλέον πεπεισμένος ότι το τρωτό σημείο της αριστεράς είναι ο ιδεαλισμός της. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει η αριστερά να απενοχοποιήσει την έννοια του συμφέροντος και να μιλήσει ανοιχτά στην κοινωνία. Να της πει δηλαδή ότι είναι προς το συμφέρον της να ξεφύγει από τη στενή λογική του κέρδους και να βιώσει μια άλλη ποιότητα ζωής μέσα από τη συλλογικότητα.
19/05 10:01  mdana
Διότι μπροστά σε έννοιες όπως η ισότητα και η δικαιοσύνη, το συμφέρον και η αποτελεσματικότητα μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Όμως η πολιτική οφείλει να είναι η επιστήμη του εφικτού γιατί διαχειρίζεται πολύ ευαίσθητα αγαθά όπως το ψωμί και το αίμα. Ο ιδεαλισμός καλό είναι να ασκείται σε προσωπικό επίπεδο.
19/05 11:10  ks
mdana, μου δινεις την αφορμη να εικασω οτι η σημερινη "αντιπαραγωγικη" ως προς την πολιτικη της πραξη αριστερα αποτελει ισως ενα απο τα τελευταια καταλοιπα του αστικου τροπου σκεψης, οσο παραδοξο και αν αακουγεται αυτο: σε εναν κοσμο οπου η ορθολογικη επιδιωξη της ιδιοτελειας ταυτιζεται με την ηθικη του ατομου (και με την υπευθυνη σταση απεναντι στον εαυτο του), με τις σχεσεις του να υποβιβαζονται απλα στην εξυπηρετηση της πρωτης (κατι που κρυβεται ακομη και στις πιο "αθωες" αλλα καθολικης εμβελειας σχετικες προτασεις που ολοι αναπαραγουμε, π.χ. "εισαι υγιης εαν εχεις υγιεις σχεσεις"), η αριστερα εξακολουθει να πιστευει στον αγαθο - ηθικο ανθρωπο και να στηριζει ολη την ιδεολογια της σε αυτη την πιστη. Θεωρει την κοινωνικη σχεση εγγεγραμενη στο DNA του ανθρωπου, σε εναν κοσμο ομως που πρεσβευει οτι στο DNA του ανθρωπου ειναι μονο το ενστικτο της ατομικης επιβιωσης. Απλά, η επιβιωση αυτη αποδειχτηκε στην ιστορια οτι εξυπηρετειται καλυτερα μεσα απο συμμαχιες, συμμαχιες μυρμηγκιων ή λυκων, που ομως ποτε δεν εχουν μεχρι σημερα επιτυχει την αποθεωση.
Η αντιπαραθεση αυτη, μεταξυ ατομου και κοινωνιων του, φυσικα δεν εχει ορατο τελος.
19/05 11:47  Μαικήνας
Φίλε ΚS

Θέτεις τους δύο πόλους ενός ακραιου διλήμματος. Το παραθέτω και το σχολιάζω παρακάτω.
<<η αριστερα εξακολουθει να πιστευει στον αγαθο - ηθικο ανθρωπο και να στηριζει ολη την ιδεολογια της σε αυτη την πιστη. Θεωρει την κοινωνικη σχεση εγγεγραμενη στο DNA του ανθρωπου, σε εναν κοσμο ομως που πρεσβευει οτι στο DNA του ανθρωπου ειναι μονο το ενστικτο της ατομικης επιβιωσης.>>

Οσον αφορά την Αριστερά, διάφορες σχολές της περιεγραφαν τον Νέο ΑΝΘΡΩΠΟ. (θυμίζω, για τους παλιούς, τη σχολή του Ούγκρου Γκεόργκ Λούκατς) αλλά και διαφορετικές αναγνωσεις του ΜΑΡΞ βασισμένες στα πρώτα κείμενα, όπου διατυπώνεται η αποψη ότι ο πρώιμος ΜΑΡΞ εχει ένα πιο ουμανιστικο χαρακτήρα.
Το ζήτημα είναι ότι η εξέλιξη και η εφαρμογές δεν επιβαιβαίωσαν τον νεο τύπο ανθρώπου. Απλά επιβεβαίωσαν τον άνθρωπο με καλά του και τα στραβά του. Παραπέμπω στο κείμενο μου της 29/4/2001 με τίτλο Αναμνήσεις ενός μεταριστερού /Τρείς ιστορίες ανθρώπων με γιατί; http://maecenas.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=31142&blid=404
Η ιστορία του Σωκράτη και του Σέργιου νομίζω απαντούν στο ερώτημα του Νέου Ανθρώπου
19/05 11:58  Μαικήνας
Συνεχίζω τώρα με την άλλη πλευρά του διλήμματος "Ο κόσμος που πρεσβευει οτι στο DNA του ανθρωπου ειναι μονο το ενστικτο της ατομικης επιβιωσης"

Και εδώ πάλι η ακραία εφαρμογή είναι λάθος. Διότι πολύ απλά οι άνθρωποι συναισθάνονται, περιορίζονται είτε απο φόβο αλλά και απο μια εμφυτη λειτουργία.
Καποια πράγματα δεν πουλιώνται και δεν αγοράζονται Αυτό το ξέρουν όλοι οι άνθρωποι εστωκαιαν πολύ συχνά, ιδίως όταν υπάρχει άκοπη και ανεξέλεγκτη συσώρευση εξουσίας (πολιτικής και οικονομικής) το ξεχνάνε. Παρόλα αυτά υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που έχουν την ευγενή φιλοδοξία να είναι σε θέση να δωρήσουν. Αλλωστε η δωρεά είναι μέρος της ζωής μας ακόμα και όταν δεν το συνειδητοποιούμε. Ως εκ τούτου δεν πιστευω ότι ισχύει απόλυτα αυτό που λές (DNA του ανθρώπου...)
Πιστευω ότι οι κοινωνίες περνάνε φάσεις συλλογικότητας και ατομικότητας.
Σαν ενας οργανισμός που εισπνέει ακι εκπνέει. Σε περιόδους καταναλωτικού παροξισμού αυξάνεται η ατομικότητα. Σε περιόδους κρίσης επανέρχεται το αίτημα της συλλογικότητας, είτε μετη μορφή του άτοπουν δηλαδή του κράτους πατέρα, που μας προστατεύει όλους είτε με τη μορφή της συνειδητής ένταξης σε κοινοτικά συλλογικά σχηματα συνύπαρξης δράσης και, γιατί όχι, μοιράσματος κοινών πνευματικών αγαθών.
19/05 12:04  ks
Αν συμπεριλαβω μεσα στην "ατομικη επιβιωση" την ισχυ επι των αλλων (και οχι την "αγαθη" και "υπερβατικη" προθεση ταυτισης με το συμφερον του αλλου περα απο τα ορια του εαυτου), την ισχυ ως μεσο που προστατευει την ατομικη ταυτοτητα και τη διαρκη επιδιωξη της ισχυος μεσω των πραξεων πολιτικης, δηλαδη του διαχωρισμου των αλλων σε εχθρους και φιλους, ισως να συμφωνουμε.
19/05 12:05  mdana
Νομίζω ότι εκτός από θέμα DNA δηλ. προδιάθεσης, υπάρχει και ένα ζήτημα κλίμακος. Είναι λάθος δηλαδή να προβάλεις την προσωπική σου ηθική σε μαζικά φαινόμενα. Εκεί θα πρέπει να συγκροτηθεί μια άλλου είδους ηθική η οποία θα λαμβάνει υπόψη της τη δυναμική των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των ανθρώπων.

Για παράδειγμα, μπορεί κάλλιστα η ίση διανομή του πλούτου να είναι προσωπική αξία του κάθε μέλους ενός συνόλου, αλλά η εφαρμογή της στην πράξη να είναι επιζήμια για όλους. Εκεί λοιπόν θα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος τις προσωπικές αξίες και να δούμε ποιο είναι το συμφέρον του συνόλου.
19/05 12:11  ks
Συμφωνω συγουρα στο κοινωνικες φασεις ατομικοτητας - ατομικοτητας. Και αυτη η συλλογικοτητα - ατομικοτητα, εκτος απο εμφυτη, χαρακτηριστικα εμφυετευεται και μεσα απο την αλληπιδραση καθε οικογενειας με καθε παιδι, συχνα με υπογειους και οχι προβλεψιμους μηχανισμους (π.χ. ατομιστικα προσανατολισμένες οικογενειες μπορει να βγαλουν συλλογικα παιδια). Οι συγκρουσες μεταξυ των αρχικων οικογενειακων μοντελων προσαρμογης και των παροντων κοινωνικων βρισκονται στη βαση της διαρκους "ψευδοκαταθλιψης" και "ψευδοψυχοπαθολογιας" του σημερινου ανθρωπου, αλλα αυτο ειναι εντελως αλλο θεμα.
19/05 13:45  othonk
Φίλοι, κατά τη γνώμη μου, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.

Είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε σε κοινωνίες έτσι κι αλλιώς. Όντας μέλη ευρύτερων ομάδων (κοινωνιών), είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθούμε κανόνες, περιορίζοντας έτσι την ατομικότητα και την ελευθερία μας. Το θέμα είναι αν αυτοί οι κανόνες επιτρέπουν τόσους βαθμούς ελευθερίας, έτσι ώστε το άτομο να μην αισθάνεται εγκλωβισμένο, χωρίς από την άλλη πλευρά, η ελευθερία του ατόμου να λειτουργεί σε βάρος του συνόλου.

Εφ’ όσον, λοιπόν, δεν μπορούμε να επιβιώσουμε μοναχικά και αφού και η Ψυχολογία του ατόμου επηρεάζεται αποφασιστικά από το κοινωνικό παράγοντα και αντίστροφα, το δίλλημα ατομικότητα ή συλλογικότητα παύει να υφίσταται, αρκεί να βρούμε τη «χρυσή» τομή και τους κανόνες που θα την υλοποιήσουν, με άμεση επίπτωση και στη «ψυχοπαθολογία», ατομική, ή συλλογική.

Τρεις χιλιάδες και πλέον χρόνια πολιτισμού, η ανθρωπότητα έχει επί τέλους όλη τη γνώση και την εμπειρία, για να «εφεύρει» επί τέλους αυτούς τους «χρυσούς» κανόνες και να τους επιβάλει (και ίσως αυτός να είναι ο ρόλος της νέας «Αριστεράς», αφού οι πλούσιοι δεν έχουν κανένα πρακτικό λόγο να αλλάξουν τα πράγματα και οι θεσμοί που τους εκφράζουν, αφήνοντας τον μέγιστο βαθμό ατομικής ελευθερίας για τους ίδιους και τον ελάχιστο για τους πολλούς και γι’ αυτό, ιστορικά, θα ορίζονται πάντα ως συντηρητικοί αντιμαχόμενοι τη Πρόοδο και το Πολιτισμό)……………………
19/05 13:57  cornelsen
"η δε παλαιού τύπου ταξική ανάλυση κάπου κολάει. Γιατί πώς λοιπόν θα εξηγούσατε τη μουσουλμανική ριζοσπαστικοποίηση ενός πακιστανού πλούσιας οικογενείας στο Βόρειο Λονδίνο με δύο MBA;"
Δεν θάχεις ακούσει ότι ο Μαρξ, ο Ένγελς κι ο Κάστρο -για παράδειγμα- ήταν "αποστάτες τής τάξης τους". Αλλά ξέχασα, αυτά είναι τα "τριτοδιεθνιστικά" των μπολσεβίκων.
Ούτε έχεις ακούσει για την καταλήστευση τού Τρίτου Κόσμου.
19/05 14:38  Μαικήνας
Το αποστάτες της τάξης τους ήταν μια ευφημιστική φράση των αριστερών. Προσωπικά προερχόμενος απο τη γενια΄των παιδιών της αστικής τάξης μπορώ να σου πώ ότι οι λόγοι για τους οπόιους κάθε ένας συμπεριφέρεται διαφορετικά απο το αναμενόμενο έιναι πολλοί, πάρα πολλοί. Οι τάξεις δεν ειναι μπετόν αρμέ. Και οι άνθρωποι δεν είναι κομμάτια αυτού του μπετόν. Όπως κάποτε στη Μάνη πεινούσαν και έλεγαν ψωμί ελιά και Κώτσο βασιλιά.
Η καταλήστευση του τρίτου κόσμου είναι γεγονός. ¨ομως χώρες που κάποτε κατεληστεύοντο τώρα χτίζουν τις βάσεις της δικής τους ανάπτυξης. Η καταλήστευση πάλι παραπέμπει στην έννοια των δύο μπλοκ. Οι φτωχές χώρες απο τη μία οι πλούσιες απο την άλλη. Στην υποσαχάρια αφρική υπα΄ρχουν τεράστιες κοιωνικο φυλετικές διαφοροποιήσεις. Τα δυαδικά αναλυτικά σχήματα δεν λειτουργούν πάντα.
19/05 18:12  mdana
Αρα, φίλε Όθωνα, πρέπει να γίνουμε όλοι φτωχοί... ή να εξολοθρεύσουμε του πλουσίους...

Με ποιο τρόπο πιστεύεις ότι η ανθρωπότητα μπορεί να "επιβάλει" αυτούς τους "χρυσούς κανόνες" εάν όχι με την πειθώ;
19/05 23:33  othonk
Φίλε Μάνο, μακάρι να γινόντουσαν όλα με πειθώ.

Τώρα αν οι επιλογές είναι να γίνουμε όλοι φτωχοί, ή να εξολοθρεύσουμε τους πλούσιους, προφανώς δεν πρέπει να γίνουμε όλοι φτωχοί.

Απλά, ο αγώνας είναι να πάψουν να υπάρχουν φτωχοί. Αν οψέποτε γίνει αυτό δυνατό, βεβαίως οι πλούσιοι δεν θα αισθάνονται τόσο δυνατοί, ώστε μέσω της φτώχειας να εξουσιάζουν τον κόσμο. Κι αν αυτό οι ίδιοι το εκλαμβάνουν ως διάθεση εξολόθρευσης, μάλλον ως δικαιολογητική βάση για τη βίαιη φτωχοποίηση που οδηγούν τον κόσμο μέσω της κατάργησης της όποιας στοιχειώδους δημοκρατίας είχε επιτευχθεί μετά από αιώνες αγώνων, την εκλαμβάνω εγώ, για τη διαιώνιση της φαύλης εξουσίας τους και η αντίδραση θα έλθει νομοτελειακά και ίσως να είναι το ίδιο, ή περισσότερο βίαιη.

Βεβαίως υπάρχουν κι αυτοί που πιστεύουν και μάλιστα ακράδαντα, ότι κάποια θεϊκή παρέμβαση μοίρασε τα πράγματα σε τούτο εδώ τον κόσμο, κάποιοι να είναι αφεντικά και γαλαζοαίματοι και οι πολλοί να εξυπηρετούν ως άλλες καμαριέρες του Sofitel τις διαστροφές τους. Για τους τελευταίους πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμία τύχη.

Υ.Γ. Συγνώμη για κάποια συντακτικά λαθάκια στο προηγούμενο σχόλιό μου, αλλά ήμουν εξαιρετικά βιαστικός.
20/05 01:14  othonk
Και για να μη παρεξηγηθώ: Η προηγούμενη τοποθέτησή μου δεν σημαίνει, ότι αρνούμαι την ύπαρξη πλουσίων ανθρώπων, καθόλα έντιμων, με πολύ μεγάλη κοινωνική προσφορά, που ζουν διακριτικά και που οι ίδιοι δεν αισθάνονται καθόλου βολικά με τη κρατούσα κατάσταση.

Το γεγονός αυτό όμως δεν αναιρεί τη ΒΑΣΙΚΗ αντίθεση μεταξύ των λίγων που κατέχουν τον πλούτο και μετέρχονται κάθε μέσου για να τον κρατήσουν και των πολλών που αγωνίζονται για τη καθημερινή επιβίωσή τους, πολλές φορές σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης.
20/05 07:43  Μαικήνας
προς OTHONK

Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ιδίως μετην τελευταία παραγραφο. Δυστυχώς είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης να αδιαφορέι για τους ανθρώπους πλάι τους.
Εξ ου και η φιλανθρωπία, η παλαιού τύπ[ου φιλανθρωπία, κριτικαρίστηκε εξαιτίας της αδυναμίας της να αλλάξει κάπως τη ρίζα των προβλήματων αλλά και λόγω του αποσπασματικού χαρακτήρα της.
Η Ριζοσπαστική φιλανθρωπία είναι διαφορετική. Θα δημοσιεύσω για αυτήν.
Με την ευκαιρία να σας πω ένα παραδειγμα της έμφυτης αδιαφορίας των ανθρώπων.
Πριν πολλά χρόνια συμμετείχα σε μια εκστρατεία ευαισθητοποιησης για τα άτομα με ειδικές ανάγκες που θα έκλεινε και με ένα τηλεμαραθώνειο.
Σκηνή: Εξω απο το ΑΒ Βασιλόπουλος βορείου προαστίου. Εμείς μια ομάδα υποστηρικτών της προσπάθειας μοιράζαμε υλικο.ΔΕΝ ΖΗΤΑΓΑΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ.

Αυτός ψηλός ωραίος αθλητικός με σορτσάκι τένις (μάλον γύρναγε ή πήγαινε) έμπαινε στο Super Market.
Τον πλησιάζω και του λέω : Να σας δώσουμε υλικο που μοιράζουμεγια τον τηλεμαραθώνειο του ΜΕΓΚΑ σχετικά με τα άτομα με νοητική υστέρηση;
Η απάντησή του: Δεν με νοιάζει.

Συγχωρέστε με αλλά η απάντηση αυτή ακόμα στοιχειώνει μέσα μου.
Μου πήρε καιρό να το επεξεργαστώ και να χωνέψω την πικρή αλήθεια που εσύ φίλε OTHONK λες εστιαζοντάς το στην καταοχή πλούτου. Δυστυχώς πλούτος είναι και άλλα πράγματα. (ζωή , υγεία,κίνηση όπως θα καταλάβετε απο το σημερινο σημείωμα)
21/05 03:09  othonk
Αγαπητέ Μαικήνα, κακώς σε «στοιχειώνει» η απάντηση αυτού του κυρίου.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε έχουμε όλοι τον ίδιο τρόπο αντίδρασης, πολύ περισσότερο όταν εμείς οι ίδιοι στο ίδιο ακριβώς εξωτερικό ερέθισμα μπορεί να αντιδράσουμε με ένα τρόπο μια δεδομένη στιγμή και με ένα εντελώς διάφορο τρόπο μια άλλη στιγμή.

Η εν γένει συμπεριφορά μας έχει πολυπαραγοντική βάση, δύσκολα ανιχνεύσιμη και ένα τυχαίο στοιχείο, εντελώς αμελητέο για τους περισσότερους, κάποια στιγμή μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά τον τρόπο αντίδρασής μας και μάλιστα κατά κανόνα, μη ελέγξιμο από εμάς τους ίδιους.

Είναι πιθανό λοιπόν, η στάση του εν λόγω κυρίου να ήταν διαφορετική, αν τον πλησίαζες σε άλλο χρόνο, άλλο τόπο, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, ή με άλλο τρόπο.

Προσωπικά μου έχει συμβεί πολλές φορές να αντιδρώ διαφορετικά στα ίδια εξωτερικά ερεθίσματα και δεν είμαι σχιζοφρενής (έτσι τουλάχιστον νομίζω).

Έμφυτη λοιπόν η αδιαφορία για τους γύρω μας, αλλά επίσης έμφυτο το ενδιαφέρον μας γι’ αυτούς. Το τι θα εκδηλωθεί πρώτο και αν αυτό διατηρηθεί και δεν αλλάξει, ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ!

Όσον αφορά στον πλούτο, θα έλεγα ΕΥΤΥΧΩΣ που είναι και άλλα πράγματα εκτός από τη κατοχή υλικών αγαθών και χρήματος, γιατί τότε δεν θα υπήρχε δυνατότητα επιβίωσης γι’ αυτούς που δεν έχουν. Παρ’ όλα ταύτα, η κατοχή υλικών αγαθών και χρήματος (δηλαδή η υλική, ας πούμε, μορφή του πλούτου), παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες για το «ευ ζην» και ο τρόπος κατανομής του, θα αποτελεί έτσι το αντικείμενο της διελκυστίνδας μεταξύ των ατόμων, των τάξεων, των κοινωνιών και των εθνών, μέχρις ότου μεταβούμε σε ένα ανώτερο στάδιο Πολιτισμού, που το «ευ ζην» θα είναι δεδομένο για όλους.
21/05 05:49  Μαικήνας
Φυσικά και αναγνωρίζω την πολλαπλότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς

Η συμπεριφορά του νεαρού, πίστεψέ το δεν με στοιχειώνει.

Για το θέμα της κατοχής υλικών αγαθών έχεις δίκιο αφού μέσωτων υλικών αγαθών βρίσκουμε τη θέση μας στον κόσμο.

Απο προσωπική εμεπιρία μπορώ να σου πώ ότι μετά απο μήνες όπου είμουνα κατάκοιτος άρχισα σιγά σιγά να στρέφω την προσοχή μου στον έξω κόσμο με αμεσότητα. Αρχισα να απολαμβάνω το φαγητό την αίσθηση των πραγμάτων κλπ. Ολα αποκτούσαν ε΄να καινούργιο πολύ πραγματικο νόημα.
Η ανάγκη του ανθρώπου να μετράει τη ζωή του με τα υλικά είναι βαθιά ανθρώπινη. Οποιος δεν το καταλαβαίνει και διατυπώνει το αντιθετο είναι ή υποκριτής ή εκτός του κόσμου τούτου.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις