Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


"Ο αριθμός 945". Η ζωή δεν είναι στατιστικά μεγέθη. Η τύχη του να είσαι ζωντανός
1709 αναγνώστες
Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011
00:16

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε σαν προσωπική συνεισφορά στην καμπάνια ευαισθητοποίησης του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς». Σας παρακαλώ να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του http://www.ioas.gr/  .  Κανουν εξαιρετική δουλειά.

 

Ο αριθμός 945

 

«Στη χώρα μας το 2008 είχαμε 1.522 θανάτους, 1.910 βαριά τραυματίες και 16.690 ελαφρά σε 13.602 ατυχήματα».

(Από στατιστική)

 

 

Εσύ έπεσες πάνω μου φεύγοντας απο την πορεία σου, μου είπαν.   Έτρεχες σε βρεγμένο δρόμο με στροφές.

Εσύ, είσαι ένα νέο παιδί και απολάμβανες τη ζωή σου. Και συνεχίζεις.

Εγώ είμαι ο αριθμός 945. Ο εννιακοσιοστός τεσσαρακοστός πέμπτος βαριά τραυματισμένος του 2008. Τώρα που σου μιλάω είμαι ζωντανός και πίσω στη ζωή αν και με αρκετά προβλήματα. Αυτός είναι ο λόγος που έχω το δικαίωμα να σου μιλάω.

Κι εσύ έχεις το δικαίωμα να μην με ακούσεις. Αλλωστε ποτέ δε ρώτησες για μένα.

Είναι αλήθεια ότι για 3 μήνες, από τις 2 Φεβρουαρίου 2008,  την ημέρα του τροχαίου, μέχρι τα μέσα του Απριλίου του ιδίου χρόνου, δεν ήταν ξεκάθαρο αν θα είμουνα ο 945 ή ο 1523. Βαριά τραυματίας ή νεκρός. Ένας νεκρός παραπάνω δηλαδή. Και τί είναι ένας νεκρός; Το ένα χιλιοστό πεντακοσιοστό εικοστό τρίτο του συνόλου  ή το  0,065%. Ασήμαντο ποσοστό.

Στην εντατική μονάδα που βρέθηκα, στις 2 Φεβρουαρίου  το βράδυ, είχα όλες τις προδιαγραφές να μπω στο 20% των ασθενών των μονάδων εντατικής θεραπείας. Είναι αυτοί που πεθαίνουν.

Αυτό όμως που θαυμάζω στους γιατρους είναι η εμμονή τους να μας δίνουν την ευκαιρία να επιβιώσουμε, να μπούμε δηλαδή στο 80%,  ακόμα και όταν όλα δείχνουν ότι είναι απιθανο.

Βλέπεις, το απίθανο δεν έχει σχέση με τη στατιστική. Απλά συμβαίνει. Όπως έχει σχέση με τη στατιστική  και το πιθανό: να προκαλέσεις ατύχημα όταν τρέχεις σε βρεγμένο δρόμο. Και το προκάλεσες. Το 33% των ατυχημάτων οφείλονται στην υπερβολική ταχύτητα.

 

Τα προσωπικά μου στατιστικά δεδομένα ήσαν αρνητικά . Εκτός απο τα σπασίματα  στο αριστερό ποδι (γόνατο, κνήμη, ταρσό) και το δεξί χέρι, όλα τα εσωτερικά μου όργανα είχαν τραυματιστεί: Πλευρά σπασμένα, ο αριστερός πνεύμονας επίσης, όπως και το διάφραγμα, ή σπλήνα, το σηκώτι. Η καρδιά είχε μετατοπιστεί, τα έντερα είχαν ανέβει στο θώρακα. Προγνωστικά επιβίωσης; Λιγότερα απο 10%. Φοβερό θα πείς.Κι όμως η φρίκη δεν είχε αρχίσει ακόμα.

 

 Άλλωστε ήμουνα σε καταστολή 2 μήνες. Κάποιο απόγευμα του Απρίλη ξύπνησα και συνειδητοποίησα πως είμουνα κατάκοιτος σε ένα κρεβάτι, στην εντατική μονάδα του Ευαγγελισμού. Δεν μπορούσα να κουνήσω σχεδόν τίποτε. Το δεξί χέρι μόνο πολύ λίγο. Και το χειρότερο από όλα, δεν μπορούσα να μιλήσω λόγω της τραχειοτομής. Η εξάρτησή  απο τον αναπνευστήρα ήτανε πλέον μέρος της πραγματικότητάς μου.

Για τη διαχείριση της πραγματικότητας αυτής θα μπορούσαν να πουν πολλά και οι άνθρωποι που μου σταθήκανε. Όσο εγώ βρισκόμουνα σε καταστολή - περίπου 70 μέρες - αυτοί βίωναν την αγωνία και το μαρτύριο της επόμενης μέρας. Θα ηταν καλύτερη ή χειρότερη;

 

Η ζωή  σου μεσα σε ένα τροχαίο αλλάζει δραματικά και αστραπιαία

Πώς είναι άραγε να είσαι ορειβάτης και ποδηλάτης - όπως εγώ - και να βρεθείς ακινητοποιημένος με πόνους και στα προθηρα του θανάτου, επειδή κάποιος άλλος – όπως  εσύ – έτρεχε;

Το μόνο που με ανακούφισε ήταν ότι δεν έφταιγα εγώ.

Εσύ έφυγες από την πορεία σου. Δεν έμαθα ποτέ το γιατί. Ήσασταν μια παρέα δυο τριών φίλων με διαφορετικά αυτοκίνητα. Κόντρες; Ίσως...

Φυσικά δεν σε είδα ποτέ. Ούτε άκουσα ή πήρα κάποιο μύνημα συμπαθείας ή συγγνώμης. Αν είχες μετανοιώσει θα έπρεπε εσύ  να μιλάς τώρα. ‘Οχι εγώ. Ας είναι όμως...

 

 

Μετά από δυο μήνες, αρκετές λοιμώξεις, δύο  σηψαιμίες, ένα ειλεό και μπόλικο πόνο, κατόρθωσα να εγγραφώ στη λίστα του 80%. Που σημαίνει ότι τουλάχιστον σε εκείνη τη φάση δεν θα πέθαινα.

Μετά απο 95 μέρες,  πέρασα στην Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας (ΜΑΦ). Μέρες το προσπαθούσα, αλλά το βράδυ δεν άντεχα και ζητούσα να μου βάλουν πάλι τον αναπνευστήρα. Τρείς μέρες χωρίς αναπνευστήρα και χωρίς λοιμώξεις, σου έδιναν το δικαίωμα να πάς απο την Εντατική στην ΜΑΦ. Είπα σου έδιναν... συγγνώμη ξέχασα δεν μιλάμε για εσένα.

Ακόμα θυμάμαι το βράδυ που αρνήθηκα τον αναπνευστήρα. Δεν κοιμήθηκα. Δύσκολη νύχτα. Μόλις μπήκε το αχνό πρωϊνό φως από τα παράθυρα της Εντατικής, ήξερα ότι είχα κερδίσει τη θέση μου στο 80%.

Στην ΜΑΦ δεν έμεινα πολύ. Δεν συζητήθηκε καν αν θα ήμουνα στο 95% που φεύγει για ένα κανονικό δωμάτιο ή θα ήμουνα ανάμεσα στο 5%  που ξαναγυρίζει πίσω στην Εντατική. Σε δυο μέρες βρισκόμουνα ανάμεσα στους ζωντανούς αλλά ασθενείς.

Τότε προτείδα τον ιατρικό μου φάκελλό. Εντυπωσιακός! 40 cm πάχος!

 

Και τότε  συνειδητοποίησα που βρισκόμουνα: Στη ρίζα ενός βουνού που περίμενε να το ανεβώ, αντιμέτωπος με την αδυναμία μου να κινηθώ, να καθίσω έστω, και πάνω απ όλα με καφέ δάκτυλα, αφού έπαθα γάγγραινα στη διάρκεια μιας κρίσης πολυοργανικής ανεπάρκειας.

Τα δάκτυλα θα τα έχανα, όπως μου είπαν. Έτσι και εγινε. Δεν βαριέσαι... Δε θα φορέσω πια σαγιoνάρα. Εσύ φοράς;

Παρόλα αυτά θα μπορούσα να βαδίσω. Επρεπε λοιπόν να επιβεβαιωσω την πρόβλεψη και την υπόσχεση των γιατρών.

Όταν βρίσκεσαι σε τέτοιο πλαίσιο προσπαθείς να διεκδικήσεις μια θέση στο σωστό στατιστικό μέγεθος.

Όμως εσύ μπήκες στο λάθος ποσοστό. Στο ποσοστό του 12% των οδηγών που προκαλούν ατύχημα,  επειδή οδηγούν χωρίς σύνεση και προσοχή.

 

 

Η στατιστική λέει επίσης πώς ένας πολυτραυματίας χρειάζεται διπλάσιο χρόνο απ’ όσο ήταν στην Εντατική προκειμένου να επανέλθει.

Αυτό το «επανέλθει», μου πήρε καιρό να το καταλάβω.

Εν πάσει περιπτώσει, 3 μήνες επί 2, μας κάνει 6μήνες. Πηγαίνοντας στο Κέντρο Αποκατάστασης ήξερα ότι μπροστά μου είχα ένα γεμάτο 6μηνο ή 180 μέρες. Εσύ δεν ήσουνα εκεί. Έμαθα είχες βγεί από το νοσοκομείο γρήγορα.

Θυμάμαι έναν γιατρό χειρουργό που μου είπε  δυο μέρες πριν τη μεταφορά μου στο Κέντρο αποκατάστασης: «Σε περιμένει πολύ δουλειά και πολύς πόνος. Καλή συνέχεια.» Η πολύ δουλειά και ο πολύς πόνος πώς μετριέται; Εδώ δεν υπάρχουν ποσοστά. Τα μεγέθη είναι απόλυτα.

Πρωτοπερπάτησα στις 25 Ιουλίου 2008. Σηκώθηκα από την αναπηρική καρέκλα και έκανα 8 βήματα. Τέσσερα μέτρα. Όπως μου είπε κάποιος : «Ένα μεγάλο βήμα για εσένα ενα μικρό βήμα για την ανθρωπότητα» Ας είναι όμως. Ημουνα όρθιος αν και η αναπηρική με συντρόφεψε πολύ ακόμα. Εφυγα μετά απο 5 μήνες, αφήνοντας πίσω το αναπηρικό αμαξίδιο και πιάνοντας το Π, αργότερα την πατερίτσα, το μπαστούνι, νικώντας όμως πάλι τα στατιστικά δεδομένα. Είχα ξεγλυστρήσει και παλι απο το ποσοστό του γενικού πληθυσμού που είναι οι χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων. Μήπως το ξέρεις;

 

Πριν πάρω το εξητήριο απο το Κέντρο, είχα ξαναπάει 8 μέρες στο νοσοκομείο λόγω επιπλοκών αλλά δεν απειλήθηκε σοβαρά η θέση μου στα ποσοστά των ασθενών με καλή προγνωση.

Το φθινόπωρο με τις πρώτες βροχές γύρισα στο σπίτι. Όμως μου  πήρε πολύ χρόνο να αρχίσω να ζώ και πάλι. Και για να μην ξεχνάω τι συνέβη  έκανα δυό ακόμα μικρές χειρουργικές επεμβάσεις που χρειαστηκε.

Όπως καταλαβαίνεις η περιπέτεια συνεχίζεται ακόμα. Με δυσκολίες και σωματικό πόνο. Έχω μπροστά μου και μια - δυο εγχειρήσεις.

Εσύ ακόμα οδηγάς, επειδή δεν υπάρχει ποινή αφαίρεσης διπλώματος. Μόνο ποινή αφαίρεσης ζωής, υγείας, κίνησης. Ευτυχώς  η τελική ποινή που μου επέβαλες αφορούσε την περιορισμένη κίνηση.

Κι όλα αυτά επειδή εσύ, ένα απρόσεκτο παιδί (θα μπορούσες να είσαι το δικό μου παιδί), ήθελες να τρέξεις σε δρόμο με στροφές, Σαββατόβραδο, με ψιλόβροχο.

Γιατί; Δεν  μπορώ ούτε να θυμώσω πια.  Οταν θύμωσα δεν ήσουνα εκεί να με ακούσεις.

Δεν μπορώ να σε  συγχωρέσω,  αλλά εύχομαι κάπου μέσα σου να έχεις καταλάβει τι έκανες.

Τόσος πόνος γιατί;

Μπορείς να απαντήσεις;

 

Να ξέρεις πάντως πως η ζωή δεν είναι νούμερα ή στατιστικές.

Είναι πραγματικές  ανθρώπινες ιστορίες.

Μακάρι να μην το ξεχάσεις ποτέ...

ΓΛ (κατα blog Μαικήνας)

  

 

(Θύμα τροχαίου ατυχήματος στις  2/2/2008, πολυτραυματίας, ακόμα σε διαδικασία αποκατάστασης, με μικρή αναπηρία.  Τα ποσοστά δεν τα ξέρω. Ευτυχώς δεν χρειάστηκα να παζαρέψω τον πόνο μου μπροστά σε μια επιτροπή.)

 

Σχόλια

20/05 10:20  Μαικήνας
Συνήθως ακούμε 25, 39, 29 Νεκροί και 145 ή 123 ή 156 τραυματίες. Εστιαζόμαστε στο 29 στο 39 ή στο 29.Δηλαδή στον αριθμό των νεκρών. Οινεκροί όμως φεύγουν και μας απαλλάσουν απο την "ενόχληση". Σαν κοινωνία εννοώ φυσικά. Εχω συναντήσει στενούς συγγενείς που θαύουν τον πόνο τους και προχωράνε. Όμως ΔΕΝ συνάντησα συγγενείς βαριά τραυματιών και χρονίως αναπήρων (είδα πολλά στο Κέντρο Αποκατάστασης Φιλοκτήτης), που να έχουν θάψει το υπαρκτό και χρόνιο πρόβλημα που βιώνουν μαζί με τον δικό τους άνθρωπο.
ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ την εκστρατεία του ΙΟΑΣ ΠΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ
ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΝ ΘΥΜΑΤΑ Η ΘΥΤΕΣ
20/05 15:29  ks
Ωραία μας προσγειώνεις στη ζωή. Δεν μπορώ να μπω στη θέση σου προφανώς. Προσπαθώντας να αισθανθώ όπως εσύ, δεν μπορώ να μη σκεφτώ οτι θα ειχε μεγαλη σημασία για μένα το πώς είναι σημερα αυτός που σε χτύπησε, εάν άλλαξε κάτι στο χαρακτήρα του αυτό το συμβάν, έστω πώς οδηγεί σημερα. Θα με έθλιβε, όσο και θα με εξόργιζε, να μάθαινα ότι το δικό μου συμβάν πέρασε απαρατήρητο, ξεχάστηκε, ακριβώς από αυτόν που θα είχε τις περισσότερες πιθανότητες να συνέλθει, ως άμεσα ενδιαφερόμενος.
Πράγματι, αν αυτή η εμπειρία δεν αλλάξει έναν άνθρωπο που πήρε λάθος δρόμο, πώς είναι δυνατό να έχουν αποτέλεσμα προσπάθειες διπλά αποδυναμωμένες: απλές νουθεσίες σε ανθρώπους που ακόμη δεν έχουν ζήσει κάτι τέτοιο;
20/05 18:13  Μαικήνας
Ακομα τα δικαστήρια δεν έχουν τελειώσει.
Ακομα οι επιπλοκές στην υγεία μου δεν έχουν τελειώσει.

Παρόλα αυτά φίλε μου οφείλω να σου πώ πως λίγο έχει σημασία να μετα- νοήσει ο συγκεκριμένος νέος.
Σημασία έχει να καταλάβουν τα νέα παιδιά ότι είναι ομάδα υψηλού κινδύνου και σαν υποψήφια αυτοθύματα και σαν θύτες.
20/05 18:15  Μαικήνας
Το συμβάν δεν ξεχάστηκε αποπολλούς που έζησαν την περιπετεια. Και εγώ και αυτοί γίναμε καλύτεροι. Τουλάχιστον έχουμε άλλα μάτια για τα ουσιώδη της ζωής.
Σε ευχαριστώ για το συγκρατημένο μύνημά σου.
20/05 18:30  σεβαστη
ΤΑ σεβάσματα μου Μαικήνα και "σιδερένιος" ,που λένε στο χώριό μου
20/05 18:50  Μαικήνας
Σας ευχαριστώ και εσας. Το κείμενο όμως αυτό δεν το έγραψα για μένα, για να εκτονωθώ, αλλά για να κανω κάτι για να μειωθεί τούτο το κακό.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις