Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


"Δείξε μου το κοινό σου να σου πω πώς είσαι" ή Η μελαγχολία της άδειας αίθουσας
728 αναγνώστες
Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011
10:32

Η παραπάνω παραλλαγή της γνωστής φράσης "δείξε μου τους φίλους σου να σου πώ ποιός είσαι" αφορά κάθε πολιτιστικό φορέα, είτε αυτός ανήκει στο χώρο των δημιουργών είτε στο χώρο των διαμεσολαβητών.Έτσι πολιτιστικοί φορείς όπως το ΟΜΜΑ, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ο Παρνασσός κά, ανήκουν στους διαμεσολαβητές, ενώ  ορχήστρες όπως τα "Χρώματα",  η Καμεράτα, η Κ.Ο.Α κά ανήκουν στους δημιουργούς. Και οι δύο κατηγορίες χρειάζονται το κοινό, που είναι ο τρίτος πόλος του τριπτύχου του πολιτισμού.

Το κοινό είναι η κρίσιμη εκείνη μάζα που δημιουργεί την αναγκαία νομιμοποίηση για την λειτουργία των άλλων δύο.  Στο νεώτερο ελληνικό κράτος η νομιμοποίηση συνδεόταν είτε με την προθυμία των πολιτικών να δώσουν τα αναγκαία χρήματα είτε με των χορηγών να συνδέσουν το όνομά τους με πολιτιστικά αγαθά.  Δημιουργεί επίσης προϋποθέσεις οικονομικής βιωσιμότητας, ή καλύτερης διαχείρισης του συστήματος συνολικά. Πιό απλά: δεν μπορεί να υπάρξει ένα Μέγαρο ή μια Ορχήστρα χωρίς κοινό.

Ο παραπάνω συλλογισμός δεν οδηγεί στην κυρίαρχη μεταπολιτευτική άποψη ότι όσο περισσότερο κόσμο μαζεύεις τόσο πιο καλό είναι το προϊόν που προσφέρεις. Με άλλα λόγια το πρόβλημα των Χρωμάτων δεν είναι ότι δεν "συνόδευσαν" τον Πάριο ή την  Μαρινέλλα.  Θέτει όμως το πρόβλημα της κρίσιμης μάζας, ή του κρίσιμου μεγέθους του κοινού που σε παρακολουθεί η συμμετέχει στις εκδηλώσεις που οργανώνεις.  Το θέμα του κρίσιμου μεγέθους αφορά και τους διαμεσολαβητικούς οργανισμούς.

Καθοριστική είναι η ύπαρξη σχεδίου χτισίματος σταθερού κοινού με συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Με συγκεκριμένες διαβαθμισμένες δράσεις, σε επίπεδο ρεπερτορίου, υποκατηγοριών κοινού, τιμολογιακής πολιτικής, οικονομιών κλίμακος και μέγιστης αξιοποίησης των διαθέσιμων στοιχείων (assets).

Πρακτικά όλα αυτά μας οδηγούν σε μερικές θλιβερές διαπιστώσεις.

Θα σας θυμίσω την παραβολή των παχιών αγελάδων απο την Παλαιά Διαθήκη. Επτά χρόνια ευφορίας που τα ακολούθησαν εφτά χρόνια ξηρασίας και πείνας. Όμως η προνοητικότητα του Ιωσήφ επέτρεψε να μην πεινάσει ο κόσμος.

Ας πάμε πίσω στο 2003- 2004. Η Ελλάδα προετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς, οι κατασκευαστικές έκαναν τρελές δουλειές και οι χορηγίες έπεφταν σύννεφο. Ήδη απο το 2000 με την είσοδο στο ευρώ, παρα το όποια προβλήματα, υπήρχε η αίσθηση ότι μετέχουμε στο ξέφερενο πάρτυ της ανάπτυξης (φευ των δεικτών και των δανεικών). Το 2008 τα επτά χρόνια της αφθονίας τέλειωσαν.

Στο μέσο αυτής της περιόδου, το 2004 ανοίγει η αίθουσα Τριάντη, η άιθουσα Νίκος Σκαλκώτας,  ανακαινίζεται η ιστορική αίθουσα του Φ.Σ "Παρνασσός", ενώ δημιουργείται η εξαίρετη μουσική βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη.       Αα, το μακρινό 2004... η χρονιά που η Ελλάδα βρίσκεται στον κολοφώνα της δόξας!

Όλα αυτά τα χρόνια χτίστηκε κοινό; Μάλλον όχι.

Συχνά οι δημιουργοί θεωρούν ότι η δικαιολογία για το μικρό κοινό είναι η δική τους "πρωτοπορία".  Μία εκ "πεπρωμένου" καθαγιασμένη δικαιολογία για προσωπική κατανάλωση.   Αυτό αφορά πρώτιστα τους φίλους σύγχρονους "λόγιους συνθέτες", αλλά και όλους τους παράγοντες της Τέχνης. Την ίδια πλάνη συχνά έχουν και οι διαμεσολαβητές.

Αθελά  μας έχουμε την τάση να κρύβουμε τις οικονομικές συνέπειες  του μικρού κοινού πίσω απο την επίκληση της γενικής αρχής, ότι το κράτος οφείλει να στηρίζει την Τέχνη.  Δηλαδή όσο δίνονται  οι επιχορηγήσεις ή παρέχονται  εγγυήσεις ενός δανείου 95.000.000 ευρώ απο την ΕΤΕ, δεν έχουμε λόγο να ανησυχούμε πραγματικά.

Τέλος η κοστολόγηση του προσφερόμενου προϊόντος συχνά το μόνο που ικανοποιεί είναι την ματαιοδοξία της κας Φεστιβάλογλου, που χαίρεται να πληρώνει 200  ευρώ για να ακούσει έναν μέτριο κλαρινετίστα αλλά γνωστό σκηνοθέτη.  Οι τιμές που υπήρχαν σε τέτοιες "περιοδίες της αρπαχτής" (θυμάμαι μία φορά ένα ασθμαίνοντα κουρασμένο 1/3 τενόρο στο Ηρώδειο), ήσαν συχνά προκλητικά υψηλότερες απο άλλες χώρες με υψηλότερο βιωτικό επίπεδο αλλά και σοβαρή πολιτιστική ζωή.

Σε όλα τα παραπάνω να προσθέσω και τα "συντροφικά" μαχαιρώματα. Που σημαίνει ότι στο όνομα της βιωσιμότητας οι  διαχειριστές των αιθουσών μεγάλων ή μικρών, καινούργιων ή ιστορικών βάζουν το γυάλινο μάτι και αντιμετωπίζουν τα φιλοξενούμενα σχήματα σαν αποκλειστικά υπεύθυνα για την προσέλκυση κοινού. Κούνια που τους κούναγε.

Ένα πρωί η κα Φεστιβάλογλου συνειδητοποιεί, ότι δεν είναι υπαρξιακή της ανάγκη να ακούσει κλασσική μουσική. Βλέπετε η κρίση μας κάνει πολλούς απο εμάς να γυρίζουμε πίσω εκεί που ξεκινήσαμε. Έχει δε το θράσσος να διατείνεται ότι δεν πάει στα παλιά της στέκια γιατί έχει πέσει η ποιότητα. Παράλληλα πολιτικός αρμόδιος στον πολιτισμό για χρόνια δεν ήταν ένας Ιωσήφ αλλά ένας  Παύλος ή ένας  Τηλέμαχος ή ο αντ΄ αυτού Πέτρος και Ζάχος. Και άλλοι πολλοί .

Και εμείς κοιταζόμαστε στα μάτια κι αναρωτιόμαστε που χάσαμε το νήμα.

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Υγ. Ο ορισμός της κας Φεστιβάλογλου αποδίδεται στον γνωστό μουσικοκριτικό κο Λεωτσάκο.

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις