Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Σαν σήμερα γεννιέται ο Γιωργος, σαν χθές πεθαίνει ο Μάνος . Η απώλεια μεγαλύτερη του κέρδους, όπως και στα δημόσια οικονομικά
600 αναγνώστες
Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011
15:13

Του οσίου Μνημονίου σήμερα επισκόπου Αμαθούντος Κύπρου. (www.eclesia.gr).

Σαν σήμερα πριν 59 χρόνια γεννήθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου ο Β΄, αγνώστου εισέτι προσωνύμιου που θα του αποδώσει η Ιστορία.  Συνήθως όλοι οι δημόσιοι άνδρες, είτε λόγω κάποιου χαρακτηριστικού στην εμφάνιση, είτε λόγω άλλης επιδόσεως, καλής ή κακής, αποκτούν ένα προσωνύμιο. Λόγου χάριν απο αρχαιοτάτων χρόνων, είχαμε ένα Αριστείδη τον δίκαιο, έναν Κωνσταντίνο Ε΄  Κοπρώνυμο 718- 775 μχ, έναν Νικηταρά "Τουρκοφάγο", Πλαστήρα τον "μαύρο καβαλάρη", Δημήτριο Παπασπύρου "παλάντζα" (πρόεδρο της Βουλής) κά πολλά. Τελευταία στριμώχτηκαν πολλοί πίσω απο το προσωνύμιο "εθνάρχης". Παρά τους πολλούς υποψήφιους εθνάρχες ο τόπος μάλλον δεν πρόκοψε. Μπορεί να μην φταίνε οι υποψήφιοι, αλλά να φταίει η ανάγκη του κόσμου να έχει ένα εθνάρχη. Ας τελειώνουμε όμως αυτή την συζήτηση.

Σαν χθές επίσης πριν 17 χρόνια το 1994 πέθανε ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο ίδιος δεν επιζητούσε τιμές και δόξες.  Κατ επεκταση δεν θα το ενδιέφερε κάποιο προσωνύμιο απο αυτά που δίδονται κυρίως απο τους όψιμους θαυμαστές,πχ ο μέγας Μάνος, ο μοναδικός Μάνος κλπ. Ιδιόρυθμος αλλά χαρισματικός έλεγε πολλές αλήθειες. Αλλά και με μεγάλη κατανόηση δεχόταν με πικρή ειρωνεία την μετριότητα.

Τον θυμόμαστε για την φράση του "ουδεμία σχέση έχω με το κοινό του κου Παβαγρότι" (μια εξήγηση για την σημερινο ανύπαρκτο κοινό, βλ χθεσινό σημειωμα), για τη θαρραλέα καταδίκη του Αυριανισμού (ασχέτως κόμματος ή πολιτικού προσανατολισμού), για την βαθιά του αίσθηση της ελληνικότητας χωρίς φανφάρες  και για πολλά άλλα τα οποία βλέποντάς τα σήμερα στο you tube συνειδητοποιούμε την εύστοχία τους και την διαχρονική τους ισχύ, φευ. Που σημαίνει ότι δεν έχουν φύγει οι βαθύτερες αιτίες των φαινομένων που αυτός στηλίτευε.  Άλλωστε η τραγική τύχη των "Χρωμάτων" επιβεβαιώνει έμπρακτα τον παραπάνω συλλογισμό. Παραθέτω δύο λινκς για να τον θυμηθείτε.

http://www.youtube.com/watch?v=TqXZjr49ULA

http://www.youtube.com/watch?v=VrTiHX_QhBQ&NR=1

Τελειώνω με το ερώτημα: Υπάρχει ισοζύγιο στην Ιστορία ενός τόπου; Αυτοί που μας μένουν κάνουν την διαφορά ή αυτοί που έφυγαν; Η αλληλουχία των επετείων μας επιτρέπει να  βάλουμε το ερώτημα. Κι αν το σκεφτείτε, δεν είναι τόσο σουρεαλιστικό, όπως μου είπε κάποιος.

Με νοσταλγία

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Υγ Με αφορμή τον όσιο Μνημόνιο, επίσκοπο Αμαθούντος, σας πληροφορώ  ότι η Αμαθούντα πήρε το ονομά της απο τον γυιό του Ηρακλή τον Άμαθο, αυτόν δηλαδή που δεν έχει μάθει. Φυσικά στην σύγχρονη version δεν υπάρχει Ηρακλής μόνο κάποιος άμαθος. Οι συνειρμοί δικοί σας.

 

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις