Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Για τον δάσκαλό "μου" που έφυγε προχθές.
755 αναγνώστες
Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011
06:36

 

Τον γνώρισα πριν 39 χρόνια. Πήγαινα τότε σε ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο.  Νέος στο επάγγελμα, είχε ξεκινήσει με σπουδές στην  Αγγλική φιλολογία και μετά σπούδασε Iστορία. Εκείνος σαν καθηγητής και εγώ σαν μαθητής βρεθήκαμε απο ύστερα ένα γύρισμα στη ζωή του καθενός, απο αυτά που αργότερα καταλαβαίνεις τη σημασία τους.

Στο σχολείο, χούντα ακόμη, επικρατούσε μια λογική υπακοής και αποφυγής κάθε κουβέντας που θα μπορούσε να εκληφθεί σαν φούντωμα των μυαλών. Άλλωστε σε ένα μικρό σχολείο, ακόμα και εκείνα τα χρόνια, ένα μέρος της νεανικής μας ανησυχίας πήγαινε στις γνωστές, συχνά ατελέσφορες, προσπάθειες να χτίσουμε  προφίλ  στο άλλο φίλο αλλά και να κερδίσουμε μια προβεβλημένη και ζηλευτή θέση μεταξύ των αγοριών.  Κοινώς δεν υπήρχε κλίμα κατάλληλο για  προβληματισμούς.

 Γρήγορα ανακαλύψαμε ό ένας τον άλλον. Αυτός βρήκε μάλλον στο πρόσωπό μου  μια επιβεβαίωση του νοήματος του δασκάλου. Εγώ πάλι βρήκα έναν συνομιλητή με το κύρος του ενήλικα, που μπορούσα να θέσω τα ερωτήματά μου.  Με δίαυλο την ιστορία μιλούσαμε και για πολιτική. 

 Θυμάμαι ακόμα τις  συζητήσεις μας για το πολίτευμα της Μοναρχίας. Μας μίλησε για το προφίλ διαφόρων  μοναρχών. Μας είπε για το χόμπυ του Λουδοβίκου του 16ου που ήταν οι κλειδαριές. Τότε για πρώτη φορά άρχισα να βλέπω τις γκρίζες ζώνες και τις αντινομίες των κοινωνιών και των ανθρώπων.

 Επεκταθήκαμε και στην Ρωσική Επανάσταση. Όπως εύκολα καταλαβαίνετε, εκείνα τα χρόνια η αναφορά στην Οκτωβριανή επανάσταση σε σχολική αίθουσα ήταν ύποπτη, εκτός αν συνοδευόταν απο κορώνες περί του κομμουνιστικού κινδύνου, τους "κομμουνιστοσυμμορίτας"  και την επαίσχυντη αθεΐα τους.   Σε συνέχεια του παραπάνω προβληματισμού φτάσαμε στο αν ο Τσάρος Νικόλαος "έφταιγε" πραγματικά. Αν θυμάμαι καλά προβαλόταν μία κινηματογραφική ταινία με τη ζωή του τελευταίου Τσάρου. 

 Θυμάμαι ακόμα την φράση του δασκάλου μου. "Ξέρεις, στη ζωή πολλές φορές πληρώνεις όχι για αυτό που είσαι αλλά  για αυτό που εκπροσωπείς"

 Η φράση αυτή μου άνοιξε το μυαλό. Με έκανε να σκεφτώ πώς  πολιτική είναι και η διαχείριση των συμβόλων και των συμβολισμών. Αργότερα συμπλήρωσα την αλήθεια αυτή με μελαγχολικές σκέψεις για το πεπρωμένο πολλών ανθρώπων.

  Συνεχίσαμε να κρατάμε επαφή και μετά την αποφοίτησή μου. Χαθήκαμε και ξανασυναντηθήκαμε σε ένα βιβλιοπωλείο- στέκι, απο αυτά που μας συντρόφεψαν μέχρι που κλειστήκαμε όλοι στα καβούκια μας, με μερικά κιλά παραπάνω και μπόλικα ιδεολογικά αδιέξοδα  αντικαταστώντας την κατα προσωπο επικοινωνία με τα e mails και το facebook.

 Τελευταία τον είδα απογοητευμένο απο την επαφή του με τους μαθητές  του  στο τέλος της διδaκτικής του καριέρας. Αδυνατώντας να επεξεργαστεί και νa κατανοήσει κλείστηκε ακόμα πιο πολύ. Δεν ήθελε επικοινωνία.

 Πέθανε απο άσχημη ασθένεια. 

 Εγώ όμως αισθάνομαι πως του το οφείλω τούτο το κείμενο. Κι αν εσείς που με διαβάζετε, αντιλαμβάνεστε την απέχθειά μου προς την μονομέρεια και την μονοδιάστατη θεώρηση των πραγμάτων και συμφωνείτε με τη στάση μου αυτή,  να γνωρίζετε πώς αυτό το οφείλω στον δάσκαλό μου που "έφυγε" προχθές.

 Σας ευχαριστώ

 

 ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

17/06 21:08  nhad
Η επαφή με τους δασκάλους είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία για τους μαθητές. Εκτίμησα πολύ μερικούς από τους δασκάλους μου - πάντοτε αυτοί που εκτιμούσα ιδιαίτερα ήταν φιλόλογοι - αλλά δυστυχώς η σχέση δεν κράτησε πέραν του σχολείου. Ίσως οι ίδιοι να ήταν κάπως απόμακροι, ίσως και εγώ διστακτικός.
Τώρα που είμαι εγώ δάσκαλος, τα σκέφτομαι αυτά. Έχω πολύ καλές σχέσεις με κάποιους από τους μαθητές μου, αλλά καμιά δεν έχει συνεχιστεί μετά την αποφοίτησή τους. Είμαι και γω απόμακρος, το ξέρω. Και πολύ απασχολημένος. Γνωρίζω συναδέλφους που διατηρούν θερμές σχέσεις με παλιούς τους μαθητές και τους ζηλεύω λίγο.
19/06 15:06  ks
Εμεις ευχαριστουμε για το μοιρασμα. Οσο για το στησιμο του θανοντος απεναντι μας και το βιωμά μας του θανατου ενος κομματιου μας που πεθανε μαζι του (καθε θανατος αγαπημενου=μερικος θανατος για εμας), έ μονοδιάστατα ειναι και ας ειναι, εξ ορισμου.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις