Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Το σχίσμα μεταξύ Ελληνικού και Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Με αφορμή την Ευρωπαϊκή ημέρα μουσικής (21/6)
646 αναγνώστες
Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011
13:26

Ας ξεχάσουμε για λίγο την κρίση κι ας αφεθούμε στην εφήμερη λήθη που προσφέρουν οι πολλές εκδηλώσεις που διοργανώνονται με αφορμή την Ευρωπαϊκή ημέρα Μουσικής.

Προσοχή: Δεν μιλάμε για την ημέρα Ευρωπαϊκής μουσικής αλλά για την Ευρωπαϊκή ημέρα Μουσικής, δηλαδή την ημέρα όπου με οριζόντιο τρόπο σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις η μουσική μπαίνει πιο έντονα στην ζωή των ανθρώπων.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων ενδιαφέρον και αρκετά πλούσιο. Ειναι γεγονός ότι  για λίγες μέρες τουλάχιστον η Μουσική θα προσπαθήσει να συναντήσει το ευρύ κοινό αντι να περιμένει στο άβατό της να την πλησιάσει αυτό. Πολλοί πολιτιστικοί φορείς και Οργανισμοί διοργανώνουν αξιόλογες εκδηλώσεις. Το χρειαζόμαστε για ξεφύγουμε απο την ανακύκλωση των αδιέξοδων σκέψεων.

Παρόλα τα παραπάνω δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως τα προβλήματα της πολιτιστικής μας καχεξίας, δεν είναι παρά η άλλη πλευρά της οικονομικής μας καχεξίας.

Η μετέωρη ένταξή μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είχε ίσως σαν αιτία την μετέωρη, για να μην πω την λυσσαλέα άρνησή μας να αποτελέσουμε μέρος του ευρωπαϊκου πολιτιστικού συστήματος. 

Για να μην μακρυγορώ και για να γίνω πιο ξεκάθαρος θα περιοριστώ σε μερικά γεγονότα δηλωτικά κατά τη γνώμη μου της  εγγενούς αντιφασής μας, την οποία πληρώνουμε πλέον κυριολεκτικά και θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε ακόμα και αν ανοίξουμε πανιά σε άλλο χωροχρόνο όπως πολλοί εφήμεροι δημεγέρτες προτείνουν.

Γεγονός πρώτο: Απο το 1988 που ιδρύθηκε το Μουσικό Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο της Παλλήνης, ο θεσμός ενισχύθηκε και λειτουργούν 35 σχολεία σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τα προβλήματα πολλά, δεν είναι της παρούσης, αλλά ο θεσμός πετυχημένος.

Πέρασα σαν γονέας 11 χρόνια της ζωής μου ζώντας απο κοντά τα προβλήματα, τις αγωνίες αλλά και τον παραλογισμό, που ευδοκιμεί όταν η κρατική βούληση περιορίζεται στην εξαγγελία και δεν ακολουθείται από όλα εκείνα που κάνουν ένα θεσμό επιτυχημένο δηλαδή: αξιολόγηση αποτελεσμάτων και κόστους, αποδοχή του θεσμού απο την κοινωνία και άλλα πολλά.

Ένα απο τα πρώτα προβλήματα που αντιμετώπισα σαν γονέας αξιολογώντας το προσφερόμενο εκπαιδευτικο και πολιτιστικό αγαθό, ήταν ο κάθετος διχασμός μεταξύ της καθ΄ημάς παράδοσης και της ευρωπαϊκής. Χαρακτηριστικό αυτού που λέω είναι η θεμελίωδης αρχή που διέπει την διδασκαλία των μουσικών οργάνων. Ο μαθητής /τρια εκτός απο ένα όργανο προσωπικής επιλογής θα διδαχθεί υποχρεωτικά και άλλα δύο. Πιάνο και ταμπουρά. Το σκεπτικό είναι το εξής:

<<Το πιάνο, ως όργανο αναφοράς της ευρωπαϊκής μουσικής, και τον ταμπουρά, ως όργανο αναφοράς της παραδοσιακής μουσικής. Κατά περιοχές αντί για τον ταμπουρά, διδάσκεται το μαντολίνο ή η λύρα.>>

Εάν σε αυτά προσθέσουμε και την Βυζαντινή μουσική (εκκλησιαστική κατά κύριο λόγο και δευτερευόντως κοσμική) αλλά και την κόντρα, άλλοτε φανερή άλλοτε υπόγεια, μεταξύ των "καθ΄ημάς" και των ξενόδουλων, βλέπουμε την επιβεβαίωση του σχίσματος για το οποίο σας μίλησα.

Επιπλέον τα ελλείμματα πιστοποίησης διδακτικής επάρκειας πολλών εκ των παραδοσιακών μουσικών αφού δεν υπήρχε οργανομένο σύστημα διαδσκαλίας,πυροδότησαν πολλές εντάσεις. Όχι πως το σύστημα της Δυτικής μουσικής εν Ελλάδι δουλεύει άψογα, αλλά κάτι τα εισαγόμενα πρότυπα κάτι η σύγκριση με τους ξένους, το πράγμα προχωράει.

Παιδαγωγικά, μιλάω σαν γονέας, το δισυπόστατο της παρεχόμενης παιδείας ήταν ενδιαφέρον αρκεί να υπήρχαν τα ευρύτερα πολιτιστικά αποθέματα στο περιβάλλον των παιδιών που να στηρίξουν  την  αναγκαιότητα του διχασμού προκειμένου να έχουν μια πλούσια πολιτιστική παρακαταθήκη. Συχνά όμως το δύσκολο αυτό εγχείρημα οδηγούσε σε πασαλλείματα και ελλείμματα παιδείας και στους δύο κόσμους. Αν μάλιστα λάβετε υπ όψη και την υποχρεωτική τήρηση του βασικού σχολικού προγράμματος καταλαβαίνετε ότι με 19 μαθήματα στο κεφάλι τους τα παιδιά  αναγκαστικά  έπρεπε να κάνουν εκπτώσεις και επιλογές.

Νομίζω ότι τα μουσικά σχολεία είναι ένα ενδιαφέρον  case study για το πώς αντιλαμβανόμαστε την συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό πολιτιστικό οικοδόμημα ή εποικοδόμημα (για να θυμηθούμε ξεχασμένες ορολογίες).

Γεγονός δεύτερο, αν και επουσιώδες: Η ύπαρξη του εκκλησιαστικού οργάνου στην αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου τι άραγε συμβολίζει.

Είναι όντως υπέροχο! Μηπως όμως συμβόλιζε την "ετσιθελική" μετατροπή της ελληνικής κοινωνίας σε μια καλλιεργημένη μουσικά κοινωνία ή απλά ήταν μια κίνηση πολιτισμικής υπεροχής απο έναν μαικήνα;

Το γεγονός όμως είναι πώς

Την ώρα που οι περισσότεροι ψάλτες φαλτσάρουν "ερμηνεύοντας" σαν λαϊκά τα τροπάρια (τι φταίει άραγε;) την ώρα που η  ευρωπαϊκή μουσική ταυτίζεται με την αισθητική της Eurovision, την ώρα που η παραδοσιακή λόγια μουσική δημιουργία (υπάρχει;) αγκομαχά, την ώρα που η "Θάλασσα" (1949) του Νίκου Σκαλκώτα  έχει παιχτεί στην Ελλάδα 2ή 3 φορές ενώ μόνο η ορχήστρα του BBC την έχει παίξει 6, την ώρα που τα έργα των ελλήνων συνθετών παίζονται εξίσου εκτός Ελλάδας όσο και εντός (μετρώντας εκτελέσεις), την ώρα που ο υπουργός λέει με νόημα στη Βουλή αναφερόμενος στα "Χρώματα" << Στην Ελλάδα έχουμε πολλές ορχήστρες>>   αναρωτιέμαι τι έχουμε κερδίσει και τι έχουμε χάσει με αποκλειστικά δική μας ευθύνη.

 

 

 

 

Η συμμετοχή μας λοιπόν στην Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής δεν απαντά στα χρονίζοντα και αναπάντητα ερώτηματα: Τι είμαστε, πώς το προβάλουμε και πώς μετέχουμε στο ευρωπαϊκό μουσικό γίγνεσθαι.

Παρόλα αυτά ας ευχαριστηθούμε τούτες τις ημέρες και όσο για τα άλλα.... έχει ο Θεός.

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις