Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η σωτηρία των κομματικών στρατών ή αλλιώς το επίδομα αλληλεγγύης.
773 αναγνώστες
Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011
10:41

Ο κύριος Ευάγγελος Βενιζέλος καθότι  ευτραφής θα όφειλε να γνωρίζει τη σημαίνει ειδικό βάρος. Ιδιαίτερα το ειδικό βάρος των αριθμών που μεταφράζονται σε αγοραστική δύναμη ενός οικογενειάρχη.

Έτσι δεν αντιλαμβάνεται το ειδικό βάρος  του επιδοματος  αλληλεγγύης  500 ευρώ ενός φορολογούμενου με εισόδημα 25000 το χρόνο και δύο παιδιά. Είναι  2000 και κάτι ψιλά το μήνα, + τον κανονικό φόρο 10% απο τα 8000 και πάνω (25000- 8000= 17000 x 10%, στην πραγματικότητα ο φόρος είναι παραπάνω, μας κάνει 1700-2000 ευρώ) 

Δηλαδή στο εισόδημα των 25000 κόβει περίπου το 10%  πέραν τον άλλων επιβαρύνσεων των εμμέσων φόρων (πετρέλαιο, ΦΠΑκλπ).

Εστω όμως ότι αυτός έχει λίπος. Πάμε παρακάτω.

Έχεις εισόδημα  10000 πληρώνεις 10% δηλαδή 1000 ευρώ αλλά δεν πληρώνεις επίδομα αλληλεγγύης το οποίο θα πλήρωνες αν είχες πάνω απο 12000. Παιδιά καλόν θα είναι να μην έχεις. Ή αν σκέφτεσαι να κάνεις ξέχασέ το.

Ας δούμε όμως τι σημαίνει 1000 για κάποιον που έχει 830 ευρώ το μήνα. Σημαίνει περί  τα 83 ευρώ το μήνα λιγώτερα. 

83 ευρώ είναι πολλά όταν κινείσαι σε αυτήν την ζώνη. 

Αντίθετα το 5% των αιρετών κλπ έχει μικρότερο ειδικό βάρος (έστω και χωρίς  τα τυχερά.) Ας πούμε ο πρόέδρος ενός άχρηστου δημόσιου οργανισμού (λόγου χάριν του Έργου Πολιτών) έπαιρνε περίπου 6000 το μήνα. Το 5%  είναι 300 ευρώ το μήνα.+ την φορολογία εισοδήματος. Που στην πράξη όμως σημαίνει ξεβόλεμα αλλά όχι γονάτισμα.

Το προκλητικά λεχθέν υποτου κου Βενιζέλου 5% είναι ένα ακόμα φύλλο συκής του πολιτικο- κομματικού συστήματος. Άλλωστε πολλά απο τα έξοδά τους καλύπτονται σαν έξοδα παραστάσεως, πληρωμένα τηλέφωνα κλπ.  1% παραπάνω απο τον ψηλότερη κλίμακα του 4% είναι κοροϊδία. Αλλά και η κλιμάκωση του 1,2,3,4 είναι γελοία. Με βάση τη θεωρία του ειδικού βάρους θα έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερη επιβάρυνση προς τα πάνω. Αφού άλλωστε μιλάμε για αλληλεγγύη.

Το Μεσοπρόθεσμο  διαιωνίζει τις αδικίες. Την ίδια στιγμή που αφήνει αλώβητους  τους κομματικούς στρατούς θεωρώντας τους την χρυσή εφεδρία του συστήματος. Η μη μείωση ή αλλιώς συμμάζεμα των δημόσιων οργανισμών αυτό αποδεικνύει.

Το ΠΑΣΟΚ για μια ακόμη φορά παίζει με τις λέξεις. Επίδομα αλληλεγγύης. Σε ποιούς; Στα ευγενή ταμεία των κυρίων που αποφάσισαν να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις;

Τα παλιά χρόνια η τακτική της Ασφάλειας ήταν το μοίρασμα των ρόλων. Υπήρχε ένας καλός και ένας κακός. Χωρίς τον κακό δεν φαινόταν ο άλλος καλός. Μήπως ο κος Φωτόπουλος εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία κάνοντας τον κακό. Γιατί εσείς πιστεύετε ότι ξαφνικά τα σπάσανε;

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Υγ Χωρίς να θεωρηθώ ότι παίρνω το μέρος του bartok  στο χθεσινό σημείωμα, θέλω να πώ στον φίλο cornelsen ότι δεν με ενοχλούν μόνο οι επαγγελματίες συνδικαλιστές και οι κυφήνες κατα Τριαντάφυλλο (βλ χθεσινά σχόλια). Με ενοχλούν εξίσου και οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες διαχρονικά, ξεκινώντας απο τις λυστρικές συμβάσεις εκμετάλευσης του ορυκτού πλούτου επι κατοχής και αμέσως μετά και πάει λέγοντας. Με ενοχλεί η δημαγωγία περί δημόσιου πλούτου που ευνοεί μόνο και μόνο τα δικά μας παιδιά (γαλάζια πράσινα κόκκινα κλπ) αφού αυτά θα κληθούν να διαχειριστούν τον πλούτο αυτό.

Άρα πάμε πάλι στους κομματικούς στρατούς.

 

 

 

 

Σχόλια

24/06 12:02  cornelsen
Δεν με ενδιαφέρουν οι "επαγγελματίες συνδικαλιστές". Με ενδιαφέρει ότι με την καραμέλα των κομματικών στρατών, των επιδομάτων, των προνομίων, των κηφήνων κλπ προσπαθούν να φορτώσουν την κρίση τού συστήματός τους (τού καπιταλισμού, για να λέμε και ονόματα) στον κόσμο τής μισθωτής εργασίας.

Η "Μελέτη για τις μισθολογικές δαπάνες στο δημόσιο" που έκανε το ΥΠΟΙΚ με την ICAP το λέει ξεκάθαρα στην σελ. 62: "Η μισθολογική δαπάνη ως ποσοστό τού ΑΕΠ συμβαδίζει με την αντίστοιχη των ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών [...] Η μέση αμοιβή των απασχολούμενων στον ελληνικό δημόσιο τομέα είναι χαμηλότερη σε σχέση με τα μέσα ευρωπαϊκά μεγέθη [...] Η ανάγνωση των παραπάνω συγκριτικών στοιχείων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν είναι δυνατή η ανάδειξη τής μέσης αμοιβής και τής συνολικής μισθολογικής δαπάνης ως των βασικών προβλημάτων στη λειτουργία τού δημόσιου τομέα"
24/06 17:46  Μαικήνας
Στο ελληνικο καπιταλισμό φίλε μου όλοι έχουν μερίδιο στην κρίση. Απλά δεν το γνωρίζουνε και φυσικά άλλες οι ευθλυνες ενός διεφθαρμένου πολιτικού αλλά και ενός επαγγελματία συνδικαλιστή και άλλες ενός απλού εργαζόμενου ο οποίος πίστευε αφελώς ότι είχε χωθεί σε καλή δουλειά και θέση.
Η ελ΄ληνική κρίση δεν είναι δημιουργημα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αλλά και έτσι να είναι ερωτώ γιατί ο αδύναμος κρίκος του παγκόσμιου καπιταλισμού είμαστε εμείς οι Έλληνες; Ή είμαστε διαφορετικοί προς το καλύτερο απο όλους τους άλλους ή προς το χειρότερο. Το καλύτερο δεν το βλέπω. Αρα παραμένει το ερώτημά μου γιατί εμείς εκφράζουμε το αδιέξοδο αυτού του σκάρτου έστω συστήματος. Δεν σας προβληματίζει η πρωτιά; Δεν βλέπετε τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που εύκολα υιοθετούμε; Δεν βλέπετε ότι έχουμε τους υψηλότερους δείκτες διαφθοράς;
Ε λοιπόν ας αφήσουμε τον καπιταλισμό και τα αδιέξοδά του στην άκρη. Ακόμα και αν γίνει κίτρινου χρώματος ή άλλου ασιατικού χρώματος θα επιβιώσει κατα πώς φαίνεται. Θα συμπαρασύρει κόσμο, λαούς ολόκληρους καλύτερα ναλέμεμ, στην κρίση του αλλά θα επιβιώσει. Εμείς σαν Ελλάδα τι πεπρωμένο κουβαλάμε και βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση;

Για την μισθολογική δαπάνη: Η χαμηλότερη μέση αμοιβή πιθανά σχετίζεται καιμε το κακό αποτέλεσμα. Κανείς δεν έχει αντίρηση να καλοπληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά και εξ ίσου οι ιδιωτικοί. Κανείς δεν λέει να μην συμμετέχουν οι εργαζόμενοι στα κέρδη και άλλα πολλά. Αρκεί να παράγεται πλούτος.
Θα πειτε παράγεται και ληστεύεται. Πιθανόν. Αλλά και πάλι ερωτώ γιατί 180 χρόνια δεν χτίσαμε ένα αδιάφθορο κράτος;
24/06 19:11  ks
Πολλοι -και εγω- παρασυρομαστε να ψαχνουμε τις λυσεις στην επιλογη της καταλληλης ιδεολογιας / συστηματος, ενω η αληθεια φαινεται να ειναι οτι η οποιαδηποτε ιδεολογια επιλεχτει να εφαρμοστει θα ειναι καταδικασμενη να πνιγει μεσα στο αξιολογικης και πολυτισμικης φυσης προβλημα της ελληνικης κοινωνιας, οπως και να θριαμβέυσει, τηρουμενων παντα των αναλογιων, εφοσον αντιμετωπιστει το μειζων προβλημα της διαφθορας. Η διαφθορα της καθημερινοτητας ειναι ακριβως ο καθρεπτης της κομματικοποιησης της δημοκρατιας μας. Αμφοτερα θα παρελυαν τον καλυτερο καπιταλισμο, σοσιαλισμο και κομμουνισμο ταυτοχρονα.
24/06 21:04  Μαικήνας
Ks 10 points!
24/06 23:04  cornelsen
«Άρα παραμένει το ερώτημά μου γιατί εμείς εκφράζουμε το αδιέξοδο αυτού του σκάρτου έστω συστήματος. Δεν σας προβληματίζει η πρωτιά;»
Ρώτησα και στο προηγούμενο άρθρο σου: «γιατί οι ΗΠΑ έχουν 100% δημόσιο και 350% συνολικό χρέος, γιατί η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος 200% (με μισθολογικό κόστος δημοσίου 6% του ΑΕΠ) ενώ η Δανία έχει δημόσιο χρέος 50% (με μισθολογικό κόστος δημοσίου 17% του ΑΕΠ);» αλλά δεν μπορείς να απαντήσεις. Όπως δεν μπορείς να απαντήσεις γιατί η κέλτικη τίγρης (Ιρλανδία) και οι χώρες της Ανατ. Ευρώπης (τις οποίες θαυμάζατε όλοι σας) είναι στο ΔΝΤ. Όπως επίσης γιατί χρεωκόπησε η Ισλανδία ή γιατί το δημόσιο χρέος των G7 είναι στο 120% του ΑΕΠ. Δες μερικές εικόνες https://picasaweb.google.com/cornelsen008/DEBT#5607218076737336674
και ξανασκέψου το.

Η δική μου άποψη. Η κρίση χρέους είναι το τελικό στάδιο της καπιταλιστικής κρίσης και ΠΑΝΤΑ στο τέλος τα χρέη φορτώνονται στους λαούς -εκτός αν οι λαοί αντιδράσουν. Απλώς, επειδή η δική μας αστική τάξη είναι η πιο άθλια από τις υπόλοιπες φρόντισε να μετατρέψει τα κέρδη της σε δημόσιο χρέος ΠΡΙΝ την κρίση ενώ οι υπόλοιπες αστικές τάξεις τα μετατρέπουν σε δημόσιο χρέος ΜΕΤΑ την κρίση όπως συνέβη στην Ιρλανδία και την Ισλανδία.

Αυτό το πρόβλημα που ξεπηδά από τον χαρακτήρα τής αστικής μας τάξης το έχει αναδείξει πριν χρόνια ο Κ. Βεργόπουλος:
24/06 23:07  cornelsen
... από το βιβλίο του «Η αρπαγή τού πλούτου»:

"Το καπιταλιστικό σύστημα [στην Ελλάδα] αντιμετωπίζει σήμερα καταλυτικό έλλειμμα ορατότητας για το μέλλον του και επιστρέφει σε προκαπιταλιστικές μορφές «άγριας συσσώρευσης» τού πλούτου, που βασίζονται πλέον όχι στην αύξηση τής παραγωγής, αλλά στην αρπαγή, στην οικειοποίηση και παρασιτική χρήση των εισοδημάτων, με κύρια εργαλεία τον υπερδανεισμό και την καταχρέωση τής οικονομίας και των συντελεστών της. [...] Η Ελλάδα, ενώ έχει ενταχθεί στην Ευρώπη και στο σύστημα τού ευρώ, βρίσκει τα πρότυπά της εκτός τής γηραιάς ηπείρου: το υπόδειγμα τού μεγάλου και διεθνοποιημένου χρηματικού πλούτου προέρχεται από την αμερικάνικη ήπειρο, ενώ εκείνο τής εξαθλίωσης τής εργασίας από την ανατολική Ασία. Άραγε από το ευρωπαϊκό υπόδειγμα η χώρα μας προσλαμβάνει κάποιο στοιχείο; Πιθανώς εκείνο τής αλαζονείας τού μεγάλου πλούτου και τής ενοχοποίησης των θυμάτων τής φτώχειας και των κοινωνικών αποκλεισμών."
Υπάρχει η επιστημονική προσέγγιση (όπως η παραπάνω), υπάρχει και το "κυνήγι μαγισσών" που αποσκοπεί στην συγκάλυψη των πραγματικών αιτίων τής κρίσης. Διαλέγεις και παίρνεις.
25/06 11:39  Μαικήνας
ΠΑΡΑΘΕΤΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟ
"Το καπιταλιστικό σύστημα [στην Ελλάδα] αντιμετωπίζει σήμερα καταλυτικό έλλειμμα ορατότητας για το μέλλον του και επιστρέφει σε προκαπιταλιστικές μορφές «άγριας συσσώρευσης» τού πλούτου, που βασίζονται πλέον όχι στην αύξηση τής παραγωγής, αλλά στην αρπαγή, στην οικειοποίηση και παρασιτική χρήση των εισοδημάτων, με κύρια εργαλεία τον υπερδανεισμό και την καταχρέωση τής οικονομίας και των συντελεστών της."

Καταρχήν να ξεκινλησω με τα σημεία που συμφωνώ δηλαδή "τις προκαπιταλιστικές μορφές «άγριας συσσώρευσης» τού πλούτου, που βασίζονται πλέον όχι στην αύξηση τής παραγωγής" . Όμως η διαφωνία μου είναι πως πιστευω ότι ΔΕΝ χτίστηκε ποτέ σοβαρή και συγκροτημένη αστική τάξη, με ιδεολογικό πρόταγμα, με συγκεκριμένο πολιτικό πρόταγμα (βλ σοβαρή αστική δημοκρατία και θεσμούς) με διαχειριστικό μοντέλο (βλ οργάνωση κράτους) κλπ.
Κατ επέκταση η επιστροφή σε προκαπιταλιστικές μορφές συσώρευσης πλούτου ίσως είναι το πολύ πραγματικό γεγονός ότι δεν περάσαμε απο ένα προκαπιταλιστικό σύστημα με τοπικιστικά και φυλλετικά χαρακτήριστικά σε ένα έστω ατυπο βιμηχανικό αστικο καπιταλιστικό σύστημα. Ο τοπικισμός με τα φυλλετικά του χαρακτηριστικά (ισχυρές οικογένειες, εξαρτώμενοι δορυφόροι, σμπίροι κλπ) ήταν ακι είναι ακόμα στη βάση του πολιτικου κομματικού συστήματος (βλ κομματάρχες ) που υπερκέρασε τις δυνατότητες του όποιου αστικού συστήματος να οργανωθεί στα Δυτικά πρότυπα.
25/06 14:04  bartok
Αγαπητοί φίλοι,
Θα επανέλθω και θα συγκρατηθώ να μην πω τη γνώμη μου για το Βεργόπουλο, περαν του να δηλώσω ότι δεν τον εκτιμώ καθόλου (γενικώς και σε πολλά επίπεδα, μεταξύ των οποίων και το "προσωπικό").
Πέραν αυτού, υπάρχει και η ουσία της κουβέντας των τελευταίων αναρτήσεων εδώ. Εξηγούμαι: Πολλή κουβέντα βλέπω για "καπιταλισμό", "άγριες μορφές εκμετάλλευσης" και πολλά άλλα, που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Εγώ ερωτώ ΞΑΝΑ: Έστω έχουν συμβεί και ακόμα (όπως λέει ο Βεργόπουλος), συμβαίνουν όλα αυτά. Η απίστευτη ληστεία και σπατάλη υλικών και ανθρώπινων πόρων που συντελέστηκε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά συντελείται ακόμα, οι κορπορατίστικες λογικές και εκβιαστικές, του επίσημου εργατικου κινήματος, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές, σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο τεράστιας πλειοψηφίας των συμπολιτών μας, δεν έχουν καμία ευθύνη για το που βρισκόμαστε;
Για όλα φταίνε "οι απ' έξω" και το "Σύστημα";
Νομίζω ότι, αν όντως θέλουμε να απαντήσουμε σε κάποια ερωτήματα, χρειαζόμαστε αναλύσεις που πάνε τα πράγματα λίγο πιο πέρα.
25/06 17:09  cornelsen
Μαικήνα, ας δεχτώ όλη την περιγραφή σου "δεν περάσαμε απο ένα προκαπιταλιστικό σύστημα με τοπικιστικά και [...] υπερκέρασε τις δυνατότητες του όποιου αστικού συστήματος να οργανωθεί στα Δυτικά πρότυπα"
Η απάντηση γίνεται τώρα πιό δύσκολη στο ερώτημά μου. Ο ελληνικός καπιταλισμός, ως καθυστερημένος ήταν πιό ευάλωτος. Σύμφωνοι. Τα χρέη όμως είναι δυσβάστακτα όχι μόνο στον "καθυστερημένο" και στρεβλό ελληνικό καπιταλισμό αλλά κυρίως στον πιό ανεπτυγμένο καπιταλισμό τής Δύσης! Πώς εξηγείται αυτό;
200% δημόσιο χρέος επί τού ΑΕΠ η Ιαπωνία; Με τεράστια παραγωγική βάση, με "σοβαρή" αστική τάξη, χωρίς εργατικές αντιστάσεις;
Με το συνολικό χρέος των ΗΠΑ (350% το 2009, σήμερα μεγαλύτερο και ένα βήμα πριν την... χερωκοπία) να ξεπερνά το χρέος τής ύφεσης τού 1929 (300%);

ΥΓ.: το κείμενο από τον Βεργόπουλο το παρέθεσα όχι γιατί τον εκτιμώ προσωπικά (δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο) αλλά επειδή πιστεύω πως περιγράφει με τον πιό χαρακτηριστικό τρόπο την πορεία μας από το 2005 που γράφτηκε το βιβλίο του.
25/06 21:08  Μαικήνας
Χωρις να θέλω να υποστηρίξω ένα σύστημα που έχει μετατρέψει την απληστία του σε προϊόν εξ ού εξακολουθώ να πιστευω ότι τα ενδογενή χαρακτηριστικά της ελληνικής κρίσης είναι καθοριστικής συμβολής για την εκδήλωση της κρίσης.
Παρόλα αυτά το πρόβλημα του χρέους αλλων χωρών είναι υπαρκτό και οφείλω να παραδεχθώ ότι σωστά κάνεις και το θέτεις στην κουβέντα μας.
Όμως εδώ ερχόμαστε στην κυνική πραγματικότητα του μεταπολεμικού τοπίου. Οι νικητές του Β Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιώντας τους ηττημένους ξεδοντιασμένους αντιπάλους τους (Γερμανία,Ιαπωνία) επέβαλαν ένα παγκόσμιο μοντέλλο το οποίο αναπτυσόταν πληθωριζόμενο.
Εξ ού και η προεξόφληση του μελλοντικού εισοδήματος πήρε τη μορφή ανοχής και δυνατότητας να πουλήσεις τα κρατικά σου ομόλογα και όχι μόνο επειδή πάντα υπήρχε καποιος να τα αγοράσει. Η είσοδος στην παγκόσμια αγορά πολλών αναπτυσόμενων χωρών δημιουργησε την πεποιθηση ότι θα αποροφούσε τη φούσκα των αναπτυγμένων χωρών του Δυτικού κόσμου. Κάτι τέτοιο δεν έγινε.

Γιατι τα λέω όλα αυτά Αν εξετάσουμε το ελληνικό προβλημα στο υπερκείμενο επίπεδο (παγκόσμιο σύστημα τα τελευταία 50 χρόνια κλπκλπ) τότε η ελληνική κρίση αποενοχοποιείται και συνακολουθα ο ελληνικός λαός, η ελληνική κοινωνία κοκ. Αν το δούμε σε ένα παρακάτω επίπεδο αποδεχόμενοι την λογική των υφιστάμενων λειτουργιών του οικονομικού συστήματος, τότε πολλά μπορούμε να πούμε για τα προβλήματα τις Ελλάδας.
Φοβάμαι ότι είμαστε υποχρεωμένοι να κινούμαστε στο δεύτερο αποκατω επίπεδο χωρίς όμως να ξεχνάμε το αποπάνω (αυτό για το,οποίο μιλάς εσύ) και τα αδιέξοδά του.
Για αυτό και η αναφορά στο αποπάνω πυροδοτέι οργή. Εστω όμως ότι η οργή είναι ασφαλής δρόμος, είναι λογικό να οραματιζόμαστε ένα δικαιότερο παγκόσμιο σύστημα; Είναι σαν να πιστευω σε μια εσχατολογική προφητεία. Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και όχι ο "ευαγγελισμός" της σωτηρίας. Ως εκ τουτου αποδέχομαι την ανάγκη συνδιαλλαγής με μια πραγματικοτητα που περιλαμβάνει όλα αυτά που ενοχλούν (πχ οικους αξιολόγησης κλπ)
26/06 00:01  bartok
Με βάση τα παραπάνω (κυρίως αυτά περί "αποκάτω" επιπεδου που λέει ο Μαικήνας), νομίζω ότι δικαιούμαι να επαναφέρω τα "απλοϊκά" αλλά ξεροκέφαλα ερωτήματα που έθεσα στην προηγούμενη παρέμβασή μου, ως προς τις αμιγώς ελληνικές ευθύνες στο πρόβλημα με τα οποία - όπως βλέπω - δεν ασχολείστε, όντας προφανώς απασχολημένοι με το να προσδιορίσετε σε επίπεδο θεωρίας το Μέλλον του Πλανήτη!
26/06 00:14  Μαικήνας
Δυστυχώς Bartok η μεγάλη εικόνα υπάρχει και καλώς ή κακώς μας επηρεάζει.
Η απομάκρυνσή της απο το εγγύτερο οπτικο μας δεν γίνεται εύκολα σε περιόδους συναισθηματικής μόχλευσης.
Για αυτό επιμένουμε στη συζήτηση.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις