Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


"Η Wells Fargo περνά πάντα", ο καπιταλισμός όμως;
732 αναγνώστες
Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011
23:38

 Η αδυναμία μου να βρώ θέμα με έκανε να καταφύγω στην παρακαταθήκη των κειμένων μου με γενικό τίτλο "Οι αναμνήσεις ενός μετα-αριστερού".

Ολοένα και συχνότερα βλέπω μια προσπάθεια να επαναδιατυπώσουμε παλιές σκέψεις και να επαναπροσσεγγίσουμε παλιές ιδεολογίες.

Οτι βλέπουμε μπροστά μας τα αδιέξοδα πρακτικά και ηθικά του συστήματος που με ευκολία αναγορεύτηκε σαν ο μεγάλος νικητής της ψυχροπολεμικής σύγγρουσης είναι πέραν πάσης αμφιβολίας φανερό. Δύο δεκαετίες μετά ο τότε νικητής (θυμίζω την ομιλία του Ρήγκαν το βράδυ της 31 Δεκεμβρίου του 1989 που έπαψε να υπάρχει η ΕΣΣΔ) είναι ο μεγάλος ασθενής.

Φυσικά η ασθένειά του δεν δικαιώνει τον χαμένο της μεταπολεμικής σύγκρουσης. Προβληματίζει όμως και μας δίνει το δικαίωμα να ζητάμε ένα  κόσμο πιο δίκαιο, όπως άλλωστε αιώνες τώρα κάνουν οι άνθρωποι.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ 

 

 

 

 

«Η Wells Fargo περνά πάντα.»

Ήταν εκεί, στον 3ο οροφο ενός γιγάντιου κτηρίου πίσω απο το σταθμό του Liverpool street, στο City του Λονδίνου. Μια υπέροχη μακέτα μεγάλου μεγέθους φιαγμένη μάλλον απο ξύλο και βαμένη κόκκινη, πιστο αντιγραφο μιας άμαξας του 19 ου αιώνα, απο αυτές που διέσχιζαν την Αμερική, μεταφέροντας ανθρώπους και εμπορεύματα. Η ιστορία του Λούκυ Λουκ  μου ήρθε στο μυαλό. Και το μότο που έλεγε ο Χανκ ο αμαξάς του καρτούν, χτυπώντας το καμουτσίκι του «Η Wells Fargo περνά πάντα».  Το πολυόροφο κτίριο πιστοποιούσε  την εξέλιξη της εταιρίας που ιδρύθηκε το 1852 για να μεταφέρει χρυσό και  χρεώγραφα απο τις ανατολικές στις δυτικές ακτές των ΗΠΑ. Η άμαξα με τα 6 άλογα  ήταν εκεί μπροστά μου κάθε πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου. Την πρώτη φορά όμως που την είδα, μία Δευτέρα του φθινοπώρου του 1978, ένοιωσα σαν Ινδιάνος Σιού που πρωτοβλέπει τον λευκό στα χώματά του. Μόνο που εγώ είχα μπεί στα χώματα των λευκών.

 Λίγες μέρες πριν είχα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη συμμετέχοντας, απο κεκτημένη συνήθεια σε μια φοιτητική συνέλευση. Ήδη τα θέματα των συνελεύσεων αφορούσαν εξωπραγματικά ζητήματα και οι συνελεύσεις πήγαιναν απο το κακό στο χειρότερο.

Ένα χρόνο πριν, είχαμε φάει τρείς συνελεύσεις (και ώρες πολλές απο τη ζωή μας), με τη μέθοδο της συνέχειας γενικής συνέλευσης, συζητώντας για τη Σινοσοβιετική διένεξη. Σε εκείνη όμως, την τελευταία για μένα συνέλευση λίγες μέρες πριν,  μεταξύ άλλων έγιναν και αναφορές στον καπιταλισμό που επέπρωτο να καταρρεύσει απο τις αντιφάσεις του.

Και να τώρα μπροστά μου το σύμβολο μιας θρυλικής εταιρίας και  γιγάντιας πια τράπεζας να  περνά αγέροχο μπροστά μου.

Δεν ξέρω αν η Wells Fargo θα περνά πάντα, ούτε αν ο καπιταλισμός νομοτελειακά θα καταρρεύσει ή θα μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο που ιστορικοί του μέλλοντος θα ονομάσουν αλλιώς. 

Αυτό που θυμάμαι όμως ήταν το ανάμικτο αίσθημα απορίας, γοητείας και αφύπνισης που ένιωσα. Απο τότε έμαθα να βλέπω  τη κρυφή σημασία κάποιων έστω ασήμαντων πραγμάτων. Αυτή η άμαξα   με έκανε να διώξω τη νοοτροπία του ευγενούς αγρίου Ινδιάνου απο μέσα μου  και να ανακαλύψω καινούργια μονοπάτια. Και πάντως να βλέπω τα πράγματα πιο στοχαστικά και να αναγνωρίζω το αδιέξοδο των εφήμερων πεποιθήσεων.

 

Η υποστολή της σημαίας και ο άδειος ιστός.

Θυμάμαι ακόμα με συγκίνηση την υποστολή εκείνη.  Στο κέντρο του πλάνου ο φωτισμένος τρούλος του Κρεμλίνου. Χρυσοπίκοιλτος, ανάμνηση ενός ένδοξου παρελθόντος (ποιού άραγε;). Και η κόκκινη σημαία να κατεβαίνει σιγά σιγά. Νομίζω όλοι μας γνωρίζαμε ότι δεν υπεστάλη το Σοβιετικό μοντέλο, αλλά η ελπίδα ότι ο Σοσιαλισμός θα μπορούσε να αποτελέσει πειστική πρόταση.

Τα πράγματα για την Αριστερά  μετά δυσκόλεψαν δραματικά. Κατέρρευσε το Σοβιετικό μοντέλο ή ο σοσιαλισμός; Το ερώτημα αμείλικτο. Εμείς της Ανανεωτικής Αριστεράς αποφεύγαμε την απάντηση. Αν αυτού αυτή η  Αριστερά τσαλαβουτήσε λίγο στα κινήματα κοινωνικής κριτικής, αγκαλιάσε το Forum κοινωνικής κριτικής, ανακαλύψε το περιβάλλον σαν το νέο πεδίο καταγγελίας του καπιταλισμού, έκλεισε το ματάκι σε διάφορες κοινωνικές υποομάδες, και τέλος, όλοι μαζί προσπαθήσαμε να δώσουμε νέο περιεχόμενο στον Γιάννη Αγιάννη.  Σνομπάραμε την ριζοσπαστική φιλανθρωπία, και θελήσαμε να ερμηνεύσουμε το φαινόμενο της κοινωνίας των πολιτών με βολικό για μας τρόπο. Οποιαδήποτε προσέγγιση που έφευγε απο τα πλαίσια της συνεπούς  κοινωνικής κριτικής ενοχλούσε.

Παρόλα αυτά, ακόμα και σήμερα όταν θυμάμαι την υποστολή εκείνη συγκινούμαι. Όχι γιατί με γοήτευσε ποτέ το Σοβιετικό μοντέλο. Το αντιπαθούσα. Αλλά η κόκκινη σημαία συμβόλιζε το δικαίωμά μου να φαντασιώνομαι έναν δίκαιο κόσμο.

Είχα  ήδη όμως  ανακαλύψει την ριζοσπαστική φιλανθρωπία και το χώρο της κοινωνίας των πολιτών.  Αρκεί να πιστεύεις στην καρδιά σου...

 

 

 

 

Σχόλια

04/07 08:47  nhad
Ζούμε στιγμές ιστορικές. Και δεν αναφέρομαι στα εσωτερικά μας. Δυστυχώς, σε αυτούς που είχαν διαύγεια πνεύματος, η κατάληξη του Ελληνικού πολιτικού-οικονομικού συστήματος ήταν φανερή από καιρό. Αναφέρομαι στην επικείμενη κατάρρευση όχι του καπιταλισμού, αλλά της Δυτικής έκφρασής του.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις