Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η αγωνία του μέλλοντος και το "EXEI O THEOS"
1098 αναγνώστες
Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011
19:26

 

 

Ο θείος μου, θεός σχωρέστον, καπετάνιος και αργότερα πετυχημένος εφοπλιστής στο City, είχε πάνω στο γραφείo του μια μικρή κορνίζα που έγραφε σε αυτή την ιδιότυπη μικτή γραφή "EXEI O THEOS".

Έχοντας περάσει πολλά μεταξύ των οποίων και μερικές μεγάλες και καταστροφικές ζημιές παρέμενε στητός σαν τους παλιούς καπετανέους στην υπαίθρια τιμονιέρα έξω πάνω απο τη γέφυρα του πλοίου.

Κάτοχος ελληνικού διαβατηρίου, το οποίο αρνιόταν επιμόνως να αλλάξει με εγγλέζικο, και με μια ιδιότυπη υπερηφάνια για αυτό που εκπροσωπούσε, έκανε τα κουμάντα του κι έτσι όταν ζητούσε απο τις τράπεζες refinancing αυτές του το έδιναν χωρίς πολλές μουρμούρες.

Δεν ξέρω αν αυτό θα ενέπιπτε στην επιλεκτική χρεοκοπία ή όχι, ξέρω μόνο ότι το παίρναμε και πηγαίναμε παραπέρα.

Η ταμπελίτσα πάνω στο γραφείο του ήταν συμπυκνωμένη μια πρακτική φιλοσοφία ζωής  και συνοδευόταν απο μια άλλη που έγραφε "it can be done". Σε σημερινή απόδοση θα λέγαμε "μπορούμε να τα καταφέρουμε."

Η  γνώση του της ζωής έκλεινε και απο μια τρίτη άποψη, που δεν χωρούσε σε κορνίζα αλλά την έλεγε όταν οι κουβέντες για το τι δεν έγινε σωστά φουντώνανε. Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και εμείς μερικές φορές, όταν ο χρόνος το επέτρεπε, κοιτάζαμε πίσω και βλέπαμε τις χαμένες ευκαιρίες.

Δε βαριέστε, μας έλεγε, κι αν είχαμε κάνει αυτή την κίνηση και κερδίζαμε, κάποια άλλη μαλακία στο τέλος θα κάναμε και θα τα χάναμε πάλι. Μια βαθιά γνώση ότι ιδιαίτερα στην οικονομία δεν μπορείς να αποφύγεις το λάθος.

Εν τω μεταξύ όμως πλήρωνε ανελλιπώς τα δάνεια  και ήξερε ότι το όνομα δεν φιάχνεται με φανφάρες αλλά με αξιόπιστο perfomance. 

Δεν θα με πείραζε να υιοθετήσω και τούτη τη φορά το "EXEI O THEOS"  όταν συζητάμε το μέλλον του τόπου μας.

Αλλά θα  ήθελα να υπήρχε κι  η γνώση των κινδύνων και ο σεβασμός τους που συνόδευαν την φιλοσοφία του.

Και πάνω απόλα μια αίσθηση πρωταρχικής αξιοπρέπειας και μπέσας.

Αυτής που επέτρεπε να κλείνονται δουλειές πάνω σε ένα χαρτί που χρόνια μετά βρισκόταν κάπου χωμένο και κοιτάζοντάς το έβλεπες πως είχε τηρηθεί κατά γράμμα.

Όλες  αυτές οι ποιότητες, που αν τις είχαμε ίσως η αγωνία να μην μας έτρωγε, αφού θα μπορούσαμε με καρδιά να πούμε "έχει ο Θεός"

 

ΜΑIΚΗΝΑΣ

 

 

 

 

 

Σχόλια

19/07 08:55  nhad
Αγαπητέ Μαικήνα,

Συχνά διαβάζοντας κάτι, μου δημιουργούνται συνειρμοί και τρέχει το μυαλό μου σε κάτι άλλο. Πριν λίγες μέρες άκουσα ένα συγγενή μου να μιλάει συγκινημένος για τη στιγμή που η επιχείρησή του κατέρρευσε αφήνοντάς τον πάμπτωχο, γιατί δυο μεγάλοι πελάτες του χρεωκόπησαν και του άφησαν ένα χρέος 100 εκατομμύρια δραχμές. Μαζί με τα ανοίγματα που έχει κάθε επιχείρηση, αυτό τον έκανε άνεργο με τρία παιδιά που σπούδαζαν και μια επισφαλή υγεία: δύο φορές εγχείρηση bypass. Δεν το έβαλε κάτω. Ξεκίνησε στα 55 του μια άλλη μικρή εντελώς διαφορετική επιχείρηση, όπου με πάρα πολλή δική του δουλειά αλλά και συμμετοχή άλλων τριών μελών της οικογένειας, κατάφερε να τα βγάλει πέρα αξιοπρεπώς.
Προσωπικά ήμουν πάντοτε μισθωτός. Δε μπορώ να μην αναγνωρίσω όμως ότι το ρίσκο που παίρνουν οι επιχειρηματίες πρέπει να αμοίβεται. Το αν θα γίνει κανείς επιχειρηματίας ή μισθωτός, είναι καθαρά θέμα επιλογής. Για κάποιους είναι αδιανόητο να τα ρισκάρουν όλα, να έχουν την καθημερινή αγωνία για να μαζέψουν τα λεφτά για να πληρώσουν τις επιταγές (θυμάμαι τον πατέρα μου!), να αναρωτιούνται αν ο πελάτης στον οποίο δίνουν πίστωση είναι φερέγγυος ή θα τους βάλει μέσα, αν μια καινούργια κίνηση θα τους απογειώσει ή θα τους καταστρέψει εντελώς, αν ένας καινούργιος νόμος θα αλλάξει δραματικά την αγορά στην οποία δραστηριοποιούνται κλπ. Είναι αδιανόητο να αντιμετωπίζουν διαρκώς την αρπακτικότητα των επιόρκων υπαλλήλων του δηαοσίου που είναι ικανοί να επιβάλλουν γιγαντιαία πρόστιμα για ασήμαντες ή και ανύπαρκτες παραβάσεις, αν δε λαδωθούν. Όλοι αυτοί, αν θεωρούν ότι η μισθωτή τους εργασία δεν αμοίβεται καλά, δεν έχουν παρά να δοκιμάσουν την τύχη τους στην ελεύθερη αγορά. Ο δρόμος είναι ανοικτός, αλλά τα σκυλιά δεν είναι δεμένα...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις