Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Καλύτερα ένα τέλος στην αγωνία παρά μια αγωνία δίχως τέλος
909 αναγνώστες
Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011
03:17

Νομίζω ότι ο τίτλος τα λέει όλα.

Μήνες τώρα ζούμε το μαρτύριο της σταγόνας.

Απο τη μία φοβόμαστε  ότι  "η ζωή μετά" δεν θα είναι ζωή, και απο την άλλη δεν βλέπω δα να ανησυχούμε.

Συμπεριφερόμαστε σαν τον καπνιστή που διαγνώσθηκε  με καρκίνο  στον πνεύμονα κι όμως αυτός συνεχίζει να καπνίζει τρία πακέτα. Η συμπεριφορά μας απέναντι στον τουρισμό είναι παροιμιώδης.

Εδώ και μέρες συναντώ ανθρώπους κουρασμένους απο τις προφητείες.

Ξεχνάμε όμως πως όταν είσαι πολύ καιρό στην εντατική (προσωπικά έχω μείνει 3 μισυ μήνες) κάποια στιγμή λίγο σε ενδιαφέρει αν θα σε βάλουν στο χειρουργείο ξανά.

Η συμβίωση με το θάνατο συνηθίζεται κι αυτή.

Αυτό που κανείς όμως δεν σου λέει κανείς απο  αυτούς που φροντίζουν για σένα, είναι πώς υπάρχει ζωή μετά  και πρέπει να βρεθείς αντιμέτωπος με την "πραγματική" πραγματικότητα, όχι αυτή των εκτιμήσεων, για να δείς τι πρέπει να κάνεις, πώς θα μαζέψεις τα κομμάτια σου, πως θα ξαναστήσεις τον εαυτό σου.

Όπως και στη ζωή των καθημερινών ανθρώπων έτσι και στη ζωή των κοινωνιών. Άλλωστε κι αυτές απο καθημερινούς ανθρώπους είναι φιαγμένες.

Αν είναι νάρθει θε να ρθεί αλλιώς  θα προσπεράσει.

Αυτό που τρέμω όμως είναι η επιλεκτική παράταση του μαρτυρίου. Όπως τότε που απο λύπη μια νοσοκόμα της  εντατικής μου έβαζε τον αναπνευστήρα  απομακρύνοντας έτσι την πολυπόθητη μέρα της εξόδου (απο την εντατική) αφού έπρεπε να είμαι "βιώσιμος" με τις δικές μου δυνάμεις.

Η λύπη των άλλων για εμάς δεν μας βοηθάει πάντα.

Δυστυχώς οι αναλογίες της ζωής των ατόμων και των κοινωνιών είναι υπαρκτές. Μην ξεχνάμε ότι και οι κοινωνίες είναι "οργανισμοί".

Συγχωρέστε μου την διδαχή,  αλλά ποτέ σας μην ξεχνάτε πώς "όταν όλα δείχνουν να έχουν χαθεί τίποτε δεν έχει χαθεί οριστικά".

Η αισιοδοξία δεν έχει πάντα ευχάριστη όψη, αλλά παραμένει αισιοδοξία.

Θα τα καταφέρουμε.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ 

 

 

Σχόλια

21/07 20:38  σεβαστη
Μακάρι!
Και η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
21/07 21:03  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Ελπίζοντας και εγώ, τσιτάρω από μνήμης Γούντυ Άλλεν.
<Ο τάδε συγγραφέας έχει γράψει ότι "ελπίδα είναι αυτό το μικρό πράγμα με φτερά". Λάθος κάνε, το μικρό πράγμα με φτερά είναι ο ανηψιός μου, η ντροπή της οικογένειας...>
22/07 22:05  bartok
Ο προφητικός - διδακτικός τόνος σήμερα διαβάζεται καλύτερα. Μπράβο!
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις