Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Oh mia patria sì bella e perduta!
1055 αναγνώστες
Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011
23:51

"Ω πατρίδα μου τόσο όμορφη και τόσο χαμένη"                     τραγουδούν οι εξόριστοι Εβραίοι  στην όπερα Ναμπούκο του Βέρντι. Ειλικρινά δεν μου έρχεται άλλος στίχος και άλλη μελωδία τούτη την ώρα. Την ύστατη ώρα. Την ώρα που οι κραυγές του θυμού αλλά και της απαξίωσης κυριαρχούν, ακόμα και τούτη την ώρα ας θυμηθούμε με πικρή νοσταλγία αυτό που χάνουμε.

Βέβαια ο επόμενος στίχος είναι ακόμα πιο πικρά διδακτικός

"Oh membranza sì cara e fatal!" 

"Ω ανάμνηση τόσο αγαπημένη και τόσο μοιραία."

Α! οι αγαπημένες και οι μοιραίες αναμνήσεις μας.

Αναμνήσεις μοιραίων πράξεων  τάχα;

Πόσο όμως απέχουμε ακόμα απο τον τελευταίο στίχο 

"o t'ispiri il Signore un concento
che ne infonda al patire virtù."

"Είθε ο Κύριος να σου εμνεύσει αρμονία φωνών  που είθε να ενσταλάξουν αρετή στον πόνο."

Αλήθεια βλέπετε πουθενά ολόγυρα αρμονία φωνών; Η κακοφωνία και το φαινόμενο των παράλληλων μονολόγων  τρυπάνε αυτιά και ψυχή.

Ως εκ τούτου η πολυπόθητη αφύπνιση της αρετής τούτου του μικρού δύσμοιρου αλλά και ξεροκέφαλου λαού, της αρετής  που θα μας επέτρεπε να διαχειριστούμε τα όποια παραστρατήματά  μας με αξιοπρέπεια αλλά και πνεύμα αλληλοϋποστήριξης και ευψυχίας αργεί ακόμα.

Oh mia patria sì bella e perduta! 

Maecenas

 

Αξίζει να δείτε 

http://www.youtube.com/embed/G_gmtO6JnRs

 

Τις σκέψεις αυτές μου ξύπνησε  το παραπάνω  γιουτουμπάκι  απο την  παράσταση του ΝΑΜΠΟΥΚΟ στις 12 Μαρτίου όταν  η Ιταλία γιόρταζε τα 150 χρόνια από την ίδρυσή της και με αυτή την ευκαιρία, στην όπερα της Ρώμης, δόθηκε μια παράσταση  της πιο συμβολικής όπερας αυτής της ενοποίησης:

 Nabucco του Giuseppe Verdi υπό τη διεύθυνση του Riccardo Muti.

Το έργο Nabucco του Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και πολιτικό και η περίφημη άρια «Va pensiero» τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους Εβραίους σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος στα 1840 – όταν και γράφτηκε η όπερα - ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των Αψβούργων, και πάλευε μέχρι τη δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας.

 

 
Πριν αρχίσει η συναυλία, ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Και αυτό, ενώ ο Alemanno είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος και πρώην υπουργός του Berlusconi.
 

Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο συμβολικές για την Ιταλία, προκάλεσε ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, ιδίως τη στιγμή που ο ίδιος ο Berlusconi ήταν παρών στη συναυλία.
Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti, διευθυντής της ορχήστρας, «…ήταν μια βραδιά αληθινής επανάστασης». 
«Στην αρχή, υπήρχε ένα μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε τη συναυλία. Όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του Va pensiero, αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε. Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού. Τη στιγμή όμως που το κοινό κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το Va pensiero, η σιωπή γέμισε από μια πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε τη σπλαχνική αντίδραση του κοινού στο θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε « Oh ma patrie, si belle et perdue!». (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη)
Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να φωνάζουν «Bis». Το κοινό άρχισε να φωνάζει «Vive l’Italie!» και «Vive Verdi!». Άνθρωποι από τα θεωρεία άρχισαν να πετούν χαρτιά συμπληρωμένα με πατριωτικά μηνύματα –κάποια έγραφαν «Muti, sénateur à vie».
Αν και το είχε κάνει για μία και μοναδική φορά στη Σκάλα του Μιλάνου το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ένα bis για το Va pensiero. Για αυτόν, μία όπερα πρέπει να πηγαίνει από την αρχή ως το τέλος. «Δεν ήθελα να παίξουν απλά ένα encore. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη πρόθεση».
Όμως στο κοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό συναίσθημα. Με μία θεατρική κίνηση, ο διευθυντής της ορχήστρας γύρισε τελικά την πλάτη στο podium, κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi, και είπε τα εξής:


[Αφού οι εκκλήσεις του κοινού για ένα bis έχουν σταματήσει, από το κοινό ακούγεται «Ζήτω η Ιταλία»]
«Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά (χειροκροτήματα) «δεν είμαι πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχει γυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτό συναινώ με το αίτημά σας για bis για το Va pensiero. Δεν είναι μόνο για την πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε, και ενώ διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη» σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτή την περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά «όμορφη και χαμένη».  
[Επευφημίες, συμπεριλαμβανομένων και των καλλιτεχνών πάνω στη σκηνή]
«Θα ήθελα τώρα… πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας, το θέατρο της πρωτεύουσας, και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα, και που συνοδεύεται περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί».

Σχόλια

13/09 00:27  bartok
Τώρα σε όλα αυτά τί να πει κανείς;
Απλώς θα το προωθήσω πιο πέρα...
13/09 00:33  bartok
ALERT !
Προσπάθησα να το ακούσω και δεν είχα ήχο! Ούτε με κατευθείαν κλικ, ούτε παίρνοντας το link και βαζοντάς το στο google. Ελπίζω να είναι δικό μου το πρόβλημα;
13/09 10:57  Μαικήνας
BARTOK
το γιουτουμπάκι παίζει στο δικό μου pc. Μπορείς όμως να δείς τη συγκεκριμένη σκηνή - στιγμή απο άλλα γιουτουμπάκια
13/09 11:00  Μαικήνας
Αυτό που με συγίνησε περισσότερο είναι το αίσθημα φιλοπατρίας και αξιοπρέπειας που αναδύεται απο το όλο γεγονός.
Το πνεύμα ενός λαού, η αίσθηση της αξιοπρέπειας και η υπερηφάνεια είναι τα εργαλεία που του επιτρέπουν να επιβιώνει και να προχωράει παραπέρα κερδίζοντας εκ νέου την ελευθερία και την ευμάρεια που έχασε.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις