Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Οι αυτόχειρες δίπλα μας φεύγουν σιωπηλά, ενώ εμείς φωνάζουμε.
947 αναγνώστες
Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011
19:25

Ένας ακόμη αυτοκτόνησε εχθές. Ο 68ος ή 69ος.  Αιτία τα χρέη ή το γενικότερο αδιέξοδο.

Δυστυχώς τούτοι οι αυτόχειρες δεν είναι ιδανικοί. Είναι τραγικά πραγματικοί. Απλά λύγισαν.

Συνηθίζουμε να θεωρούμε τους αυτόχειρες άτομα με μειωμένες αντοχές ή ειδική  ευπαθή  ψυχοσύνθεση. 

Τούτη τη φορά δεν είναι έτσι.

Η απόγνωση της αυτοκτονίας αυτής μοιάζει με τον απελπισμένο που δεν έχει τίποτε άλλο παρά να εγκαταλείψει τούτο το κόσμο, διασώζοντας  εκεί που πάει την μνήμη μιας πραγματικότητας καλύτερης.

Ίσως ακόμα να είναι  ο φόβος της πλήρους ακύρωσης, του μηδενισμού της προσωπικότητας, η "ενοχή". Αλήθεια ποιός μπορεί να μιλήσει για φταίχτες σε μια συλλογική πλάνη; 

Όχι αγαπητέ Κώστα Καρυωτάκη στον κόσμο μας δεν υπάρχουν πια ιδανικοί αυτόχειρες.

 




Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.

Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,

τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία

των ουρανών, η ερημιά των τόπων.
 
Δεν είναι αλήθεια, δεν γελάμε με την ήττα τους. Μόνο μια ανομολόγητη ικανοποίηση πως "δεν είμαι εγώ αυτος που λύγισα".  Ο φόβος όμως είναι εκεί και μας συντροφεύει.




Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,

σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει

αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο

για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.


Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,

ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,

«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,

πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος…
 
Κώστας Καρυωτάκης  " Ιδανικοι αυτόχειρες " 1927
 
Δεν υπάρχει αναβολή τούτη τη φορά.
Το συλλογικό δράμα δεν επιτρέπει την ατομική ελπίδα.  
Η συλλογική τρέλα νικάει το ατομικό λάθος. 
Οι νεκροί τούτοι είναι δικοί μας, κατάδικοί μας.
 
ΜΑΙΚΗΝΑΣ




 

Σχόλια

23/09 01:23  Ηρακλής
Και δικοί μας, και δίπλα μας,
και χωρίς δόξα,
και προμήνυμα επερχόμενων άλλων.
Δυστυχώς,
είμαστε πια, ποιητές ομαδικής κατάθλιψης που βλέπει το αδιέξοδο,
στην άκρη κάθε ελπίδας.
Θα γυρίσει ο τρόχος σίγουρα,
μόνο που εμείς μάλλον θα είμαστε από κάτω,
όπως οι πατεράδες μας,
όπως οι παπούδες μας.
Που πέφτουν από τα παάθυρα,
για να μη πέσουν στην υπόληψη μας.
Ιδανικοί,
αλλά όχι αυτόχειρες...

Ηρακλής
23/09 09:40  Μαικήνας
Ηρακλή μου, κρατάω πάνω απόλα το τελευταίο "ιδανικοί αλλά όχι αυτόχειρες".
Δεν λύγισαν αυτοί, τους οδήγησαν στο θάνατο.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις