Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


ΕΥΡΩΠΗ: Δειλή, μοιραία κι αβουλη αντάμα προσμένει ίσως τον Ομπάμα;
879 αναγνώστες
Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011
11:29

 Σάββατο πρωί σήμερα,  με κάπως πιο χαλαρή διάθεση αλλά πάντα μαυρισμένη ψυχή αποτολμώ να πώ μερικές σκόρπιες σκέψεις. 

Έχοντας υπάρξει  υποστηρικτής της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, όταν ακόμα η  συζήτηση γυρνούσε γύρω απο το Ναι ή Οχι στην ΕΟΚ,  και ιδαλγός της ευρώπης των λαών και των εργαζομένων,όπως έλεγε και υποστήριξε μέχρι τέλους της ζωής του ο μακαρίτης Μιχάλης Παπαγιανάκης, αναρωτιέμαι τι κερδίσαμε και τι χάσαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Το  ευρωπαϊκό διακύβευμα της χώρας δεν ήταν οι επιδοτήσεις, που χρησιμοποιήθηκαν για την εγκαθίδρυση νοοτροπιών την δεκαετία του '80. Αντίθετα ήσαν  παρά πολλά άλλα, ξεκινώντας απο ένα υπερκείμενο δικαιακό σύστημα (βλ δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων), περνώντας στις διαδικασίες εξανθρωπισμού της ελληνικής κοινωνίας (θυμάμαι χαρακτηριστικά το γιγάντιο πρόγραμμα αποασυλοποίησης όχι μόνο της Λέρου αλλά και πολλών άλλων "θλιβερών"  δομών ψυχικής υγείας)  και καταλήγοντας  στην πίεση για εναρμόνιση των περιβαλλοντικών πρακτικών (ανακύκλωση,χωματερή Κουρουπητού). Ο κατάλογος δεν σταματάει εδώ.

Ταυτόχρονα όμως τα χρόνια αυτά ολοένα και περισσότερο αισθανόμασταν, ότι μηχανισμοί της Ε.Ε αυτονομούνταν απο το μέσο όρο των πολιτών της. 

Είδαμε ετσιθελικά να επαναφέρονται δημοψηφίσματα προκειμένου να αποσπασθεί απο λαούς, που ψήφιζαν άβολα,  το ποθητό για τους "οραματιστές" ηγέτες αποτέλεσμα. Είδαμε ένα ευρωσύνταγμα να προσπαθεί να μας πείσει για μια ορισμένη κοινή αφετηρία. Οι διαφορές αλέστηκαν, οι ψυχές των λαών εξαγοράστηκαν με  τη μόχλευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και ενώ είδαμε τα κεφάλαια να μετακινούνται ταχύτατα, είδαμε τους εργαζόμενους δηλαδή τους ανθρώπους να επιδεικνύουν μια μεγαλύτερη βραδύτητα. 

Γιατί όπως και να το κάνουμε οι μυρουδιές, τ'  ακούσματα, η γλώσσα, τα έθιμα κι εν τέλει οι παρέες, τα μικρά αυτά κοινωνικά κύτταρα βαραίνουν μέσα στην ψυχή μας περισσότερο. Τουλάχιστον σε εμάς τους καθημερινούς ανθρώπους.

Ολοένα και περισσότερον κοιτώντας πίσω, αισθάνεται κανείς ότι η ευρωπαϊκή ιδέα ήταν ένα άθροισμα επιμέρους συμφερόντων. Ήταν όμως μόνο αυτό;

Κιόταν οι απείθαρχοι Έλληνες για όλους αυτούς τους λόγους που έχουμε πεί (κομματοκρατία- πελατειακή λογική, κορπορατισμό κλπ) ξεγελούσαν του Ευρωπαίους, αναρωτιέσαι που ήσαν αυτοί, οι ώριμοι, με την θεσμική σκέψη, με τις διαδικασίες και τα ελεγκτικά τους όργανα;  

Ολοένα και περισσότερο αισθάνεσαι ότι και αυτοί κατώτεροι των περιστάσεων έχοντας τις δικές τους προσωπικές και εθνικές ατζέντες,  επεδίωκαν να αρπάξουν ένα μεγαλύτεο μερίδιο  απο τα χρήματα που οι άφρονες ελληνικές ηγεσίες ξόδευαν, διευρύνοντας τον δανεισμό και την μελλοντική υποδούλωση της χώρας.

Και τώρα που η ελληνική  τραγωδία έχει γίνει το άλλοθι των επιθέσεων που δέχεται η ευρωζώνη (το μερίδιο μας είναι δεδομένο αλλά όχι απόλυτο) οι ηγέτες της  Ευρώπης κυνηγάνε την ουρά τους, ακροβατώντας ανάμεσα στο προσωπικό πολιτικό κόστος,  δευτερευόντως στο δικό  τους εθνικό κόστος, και καπου στο βάθος υπάρχει η Ευρώπη. 

Μια Ευρώπη δειλή μοιραία κι αβουλη αντάμα προσμένει ισως καποιο  θάμα. Τώρα αν ο προεκλογικος Ομπαμα και Σια (Γκάιντερ και Μπερνάνκε) μπορεί αν δώσει την λύση, είναι αμφίβολο.  Ως γνωστόν όταν σε λυτρώνουν απο ένα βάσανο, σου έχουν πάρει την αυτοκυριαρχία για πολλές δεκαετίες. Και αυτό δεν αφορά μόνο εμάς αλλά όλην την Ευρώπη.

Το Βορειοατλαντικό σύμφωνο θα εκφραστεί με οικονομικούς όρους τούτη τη φορά;

Μήπως όλα ήταν μια πλάνη; 


Κρίμα


ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Σχόλια

25/09 22:14  bartok
Απαισιόδοξο αλλά σωστό!
Δεν μπορώ να σε κρίνω γιατί μόνο διαπιστώνεις αλλά δεν προτείνεις. Τί και γιατί άλλωστε; Έχω χορτάσει από "ειδικούς" καθηγητές κυρίως ή και δημοσιογράφους που κάθε τόσο βγαίνουν με ένα άρθρο και λένε ότι πρέπει να γίνει αυτό η εκείνο.
Η έλλειψη πραγματικών προτάσεων και λύσεων είναι δυστυχώς μία ανγκαία φάση που θα ζούμε για πολύ καιρό ακόμα.
Εδώ ας θυμηθούμε και τον ορισμό της κρίσης, όπως τον διατύπωσε ο Αντόνι Γκράμσι:
"Το παλιό έχει πεθάνει και το καινούργιο δεν μπορεί ακόμα να γεννηθεί".
26/09 10:31  PARAFRON
Τι να προτείνει ο άνθρωπος; Εχουμε καταλάβει τόσο καιρό τι ακριβώς πιστεύαμε με μεγαλη ευκολία. Θέλαμε να πιστευουμε για την ακρίβεια.
Τώρα το καινούργιο που λες θα αργήσει ακόμα κι αν καθίσει η μπίλια τις επόμενες εβδομάδες. Την πραγματική μορφή του καινούργιου κοσμου θα την ψιλιαστούμε αρκετά αργότερα.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις