Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Οι παράλληλες κραυγές και το μέλλον της χώρας.
910 αναγνώστες
Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011
21:57

 << Ζούμε σε μια χώρα παράλληλων μονολόγων>>  είχε πεί κάποτε ο Δημήτρης Μαρωνίτης. Ίσως και πάνω απο 15 χρόνια.  

Όταν  διάβασα αυτή του τη φράση, σκέφτηκα πόσο δίκιο είχε, αλλά δεν συνειδητοποίησα την καθολικότητα της αλήθειας της.   Στις βαρύγδουπες συζητήσεις της βραδυνής ζώνης βλέπαμε χρόνια τώρα να διακόπτουν ο ένας τον άλλο, μη μπορώντας να συζητήσουν, να κάνουν διάλογο.

Αργότερα όταν μαϊμουδίσαμε την Εσπερία εισάγαμε το θεσμό του debate μόνο που κι αυτός ήταν ένας παράλληλος μονόλογος. Η κομψότητα έφερνε ύπνο ήδη απο τα πρώτα  debates (ελληνιστί αγώνες αντιλογίας). Ήξερες με μαθηματική ακρίβεια τι θα ακούσεις κι αν τάχα περίμενες να πεί κάτι ένας αρχηγός που σκεφτόσουν να ψηφίσεις, δεν ήταν τόσο για να πεισθείς αλλά για να επιβεβαιώσεις την σχεδόν ειλημένη σου απόφαση.  

Ας είμαστε ειλικρινείς, δεν γνωρίζουμε τι σημαίνει διάλογος.  Εξ ού και οι κορώνες και τα θεατρικά τεχνάσματα  παραμένουν τα μόνα επικοινωνιακά εργαλεία των κατ επάγγελμα τροφίμων των πάνελ.

Η γενιά του Πολυτεχνείου (δυστυχώς ανήκω και εγώ σε αυτήν) νομιμοποίησε την αγκιτάτσια και  την φραστική πιρουέτα  στη θέση του ενλογου λόγου.  Ένλογος λόγος! Ακούγεται πλεονασμός. Αυτός ο αδόκιμος ορισμός προσπαθεί να περιγράψει το φαινόμενο της αρθρωμένης ομιλίας  που πίσω της κρύβει νοητικά ή λογικά κενά.

Χρειάζεται θάρρος για να πείς "δε λέει τίποτα" ή "παραβιάζει τη λογική μου".  Βαθιά συναισθηματικός λαός, έχουμε φύγει πολύ πέρα απο την εγκάρδια νόηση που συναντάμε σε σοβαρά ορθόδοξα κείμενα και καταφεύγουμε στην απαίδευτη και πηγαία έκφραση των σκέψεών μας, που περισσότερο μοιάζουν με συναισθήματα και λιγώτερο με λογικές προτάσεις.

Στην κορύφωση αυτού του μονοπατιού η ομιλία γίνεται κραυγή. Ακόμα και αν δεν είναι άναρθρη, κραυγή είναι.  Δυστυχώς οι προπάτορές μας δεν μας άφησαν την φράση Έναρθρη κραυγή.  

Εχοντας φτάσει στο έσχατο σκαλοπάτι της ατίμωσης της προσβολής και της απαξίωσης, εμείς συνεχίσουμε να κραυγάζουμε.  Μακάρι οι κραυγές να συνηχούσαν. Τότε μια μποτιλιαρισμένη λεωφόρος θα ακουγόταν σαν συμφωνία. Δεν είναι όμως έτσι. ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΜΑΣ  ΣΥΝΗΧΟΥΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ.   Είμαστε ακόμα εγκλωβισμένοι στην ηχώ της δικής μας κραυγής.

Η χώρα καθημερινά δονείται απο παράλληλες κραυγές.

Καθημερινά δεκάδες διαδηλώσεις γίνονται σε όλη τη χώρα. Η κάθε ομάδα διεκδικεί το όποια δίκια της, κανείς δεν το αρνείται. Αλλά τα διεκδικεί για αυτήν. Δεν υπάρχει κίνημα αλληλεγγύης. Αν μπορούσαν να εξαιρεθούν θα έκαναν το σταυρό τους και μετά θα έβλεπαν αν θα περίσσευε κουβέντα συμπόνοιας για τους άλλους.  

Ερχεται μια στιγμή που όταν ακούς το προσκλητήριο του πόνου ή του θανάτου λές "Θεέ μου να μην είμαι εγώ, ας είναι ο άλλος" Μόνο  που ο άλλος είναι ο αδελφός σου. Χαίρεσαι βαθιά σου αλλά δεν το ομολογείς.  Οι κραυγές μας συντηρούν ακόμα των κοινωνικό μας αυτισμό.  

 

Αργεί ακόμα η ώρα που θα βρεθεί κάποιος, ομάδα ή άτομο, που θα μπορέσει να μετατρέψει τις κραυγές σε ορχήστρα.  Μακάρι να γινόταν ορχήστρα.  Μπορεί όμως να γίνουν στρατιώτες ή οπαδοί μια νέας πίστης, κοινωνικής ή εθνικής. Τι απο τα δύο λίγο έχει σημασία.  Θα είναι όμως αργά.

Κι όταν θα ξυπνήσουμε η ομοιομορφία θα εχει αντικαταστήσει τις παράλληλες κραυγές. Επαναλαμβάνω θα είναι όμως αργά.  

Σκεφτείτε το

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

Σχόλια

11/10 08:03  ks
H εμπιστοσυνη, δηλαδη το θετικο κινητρο εξουσιοδοτησης του Αλλου να με προστατευσει (ατομο ή ομαδα), δε χαθηκε μονο απεναντι στους θεσμους. Φαινεται οτι κυριως χαθηκε και μεταξυ μας.
Η γνωση κυκλοφορει σημερα απεριοριστα, μονο που ειναι τελικα αλληλοαναιρουμενη και τελικα επικρατει το σκοταδι!
Δεν ξερει κανεις με ποια αφηγηση -ακομη και η λεξη το δηλωνει, η "θεωρία" εχει αντικατασταθει στα γραπτα απο το "αφηγηση"- να συνταχτει, καθως δεν ειναι σιγουρος για καμια. Και εδω μιλω και προσωπικα.
11/10 17:24  Μαικήνας
Για όλα αυτά που εχουμε χάσει, την εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη, την συναίσθηση του ότι όταν είμαστε στριμωγμένοι ακόμα και η παραμικρή κίνηση μπορεί να φανεί σμπρωξιά απο τον άλλο, για όλα αυτά μιλάω. Ακόμα μας νοιάζει να βγάλουμε την κραυγή μας. Το κοινό "μετά" δεν υπάρχει ακόμα στο μυαλό μας
11/10 17:26  Μαικήνας
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ αυτη τη φορά δεν θα έχει τη μορφή που ξέραμε.

Προσοχή στην πολιτική ορθότητα και στο φιλολαϊκό προσωπείο
13/10 20:46  nhad
Αγαπητέ Μαικήνα, η τελευταία σου φράση είναι απολύτως σωστή. Ο φασισμός τις περισσότερες φορές είχε φιλολαϊκό προσωπείο. Δες πχ το παρακάτω:

http://www.youtube.com/watch?v=L4k6tqlhiXA

Και μην ξεχνάμε τις διάφορες ανατριχιαστικές απεικονίσεις της πολιτικής ορθότητας πχ στο Θαυμαστό καινούργιο κόσμο του Huxley.
14/10 09:38  Μαικήνας
Φίλε μου NHAD

Σε ευχαριστώ για το γιουτουμπάκι.. Το είδα και ειλικρινά με τρόμο ανακάλυψα τις γλωσσικές ομοιότητες και την συνάφεια των συλλογισμων του Αδόλφου με πολλούς απο τους εγχώριους.
Ακόμα ο συσχετισμός είναι χαλαρός ,ούτε μπορεί κανείς να πεί ότι έχουμε ένα δομημένο ιδεολογικό σύστημα. Οι σπόροι όμως υπάρχουν. Είναι οι σπόροι που ποτίζονται απο την οργή, την αγανάκτηση, το αίσθημα του παραλογισμού, τα κούφια λόγια των πολιτικών και άλλα πολλά.
Δεν έχουμε δεί τι δέντρο θα βγεί.
ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΜΩΣ
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις