Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


ΛΕΚΤΙΚΗ ΑΚΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΟΓΟΣ- (οταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους)
1014 αναγνώστες
Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011
21:59

Την περίοδο αυτή αρκετοί ίσως έχουν δεί μια σειρά διαφημίσεων που τελειώνουν με τη φράση «οι έλληνες δεν είμαστε έτσι, γιατί να είναι τα έπιπλά μας;». Η φράση αυτή έρχεται σαν επικύρωση των σκέψεων που έχεις κάνει μόλις πριν, αφού στο μικρό δρώμενο που έχεις δεί, εντύπωση κάνει η φλεγματική συμπεριφορά όλων των πρωταγωνιστών  η απουσία  ζέοντος συναισθήματος και  μια διάχυτη ,  στον υπερθετικό βαθμό  θα έλεγα, αίσθηση ατομικότητας και δικαιώματος   επιλογής.  

Η επιτυχία της διαφήμισης συνίσταται στο ότι μέσα σε μια φράση 11 λέξεων έχει περιλάβει μια αξιωματική  φράση  και ένα συνακόλουθο   συμπέρασμα. Εκτος απο το προφανές, που είναι η αντιδιαστολή των ελληνικών επίπλων έναντι των άλλων των εισαγόμενων, αυτό που δεν λέει η διαφήμιση αλλά πολύ επιτυχημένα κάνει, είναι η απενοχοποίηση του συναισθήματος.

 

Του συναισθήματος που εμείς οι Έλληνες νοιώθουμε άβολα να το αφήσουμε στην άκρη, αφού το ζούμε και  το κουβαλάμε μέσα μας, αλλά δεν μπορούμε εύκολα να το διαχειριστούμε και να το ενσωματώσουμε στην πραγματικότητά μας  δημιουργικά.

 

Ο δημόσιος μας λόγος  έντεχνος ή αυτοσχέδιος αποκαλύπτει αυτή την αδυναμία.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις,  οι  πληροφορίες και οι ειδήσεις   επενδύονται  με λέξεις που σκοπό έχουν να  αφυπνήσουν το τάχα κοιμισμένο συναίσθημα του αποδέκτη. 

Οι  υπότιτλοι  των δελτίων ειδήσεων ή των πρωϊνάδικων είναι τα επιφανέστερα παραδείγματα. Βραχυγραφικοί  και  με λέξεις που το  μύνημά τους είναι σχεδόν μονοδιάστατο λειτουργούν σαν το ηθικό δίδαγμα της σχολιαζόμενης είδησης πριν καλά καλά η είδηση ακουστεί και σχολιαστεί. Υποδεικνύουν την ορθή κατανόηση της είδησης.

Το ηθικό δίδαγμα και το συναίσθημα συχνά πάνε μαζί.  Δεδομένου ότι οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουμε  την ηθική σαν ένα σύστημα καλών και κακών  εννοιών καταλαβαίνουμε  ότι το συναίσθημα βρίσκει πρόσφορο έδαφος.

Οι λέξεις που έχουν  κυριαρχούν σήμερα είναι λέξεις  που μοχλέυουν το συναίσθημα,  λέξεις με μαύρο φόντο. 

Πάνε πια λέξεις που άφηναν το μυαλό να πλανηθεί σε μέλλοντα χρονο, σε μελλοντικό παράδεισο, τότε που η προεξόφληση του μέλλοντος εισοδήματος ήταν περίπου εγγυημένη  απο το κράτος.

Τότε ακόμα τις πιστεύαμε, αυτό άλλωστε δείχνουν τα εκλογικά αποτελέσματα.

Τώρα πια ακούμε λέξεις με  βαρύ και σκοτεινό ειδικό βάρος. Πείνα, ανεργία, ξενιτιά, ξεσπίτωμα, χαράτσι, προδοσία, δόλος, σχέδιο, πειραματόζωα, τοκογλυφία, ξεπούλημα, νεοφιλελευθερισμός, κατοχή, υποτέλεια.

 

Απο ένα σημείο όμως   οι λέξεις αυτονομούνται.  Η επίκλησή τους δεν εξυπηρετεί την  τεκμηρίωση του επιχειρήματος  αλλά την ενίσχυση της εικόνας.  Η εικονιστική σκέψη (pictorial thinking)   στηρίζεται  στην διάχυτη αίσθηση.  Δεν αναλίσκεται στην αναλυτική περιγραφή.  Έτσι οι λέξεις αυτές εκπέπονται στην δημόσια σφαίρα σαν πυροτεχνήματα που γρήγορα χάνονται μένει η μνήμη τους όμως για αρκετό χρόνο ύστερα.  

 

Η αλόγιστη χρήση των λέξεων έχει οδηγήσει στην άμβλυνση της προσδοκόμενης συναισθηματικής αντίδρασης. Κάπως όπως και  οι «υπέρτατες» μορφές ταξικής και λαϊκής πάλης,  οι καταλήψεις. 

Φτάνουμε κάποτε σε ένα σημείο όπου το μπούκωμα στομώνει κάθε δυνατότητα αίσθησης.  Σαν την βουλωμένη μύτη  ή την καμμένη γλώσσα.  Οι αισθήσεις  νεκρώνονται προσωρινά. 

Κι έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου   η πραγματική πείνα του άλλου  παύει να με συγκινεί. Η ανεργία του  γίνεται μέρος μιας  θυμοσοφικής αποδοχής του σκληρού κόσμου.

Οι λέξεις καμιά φορά  σκοτώνουν την πραγματικότητα. Ή μάλλον όχι αυτές, αλλά η α (λόγ)ιστη χρήση τους

 

Δεν θέλω να είμαι αδιάφορος στα πραγματικά προβλήματα. Μην με ζαλίζετε  με τις λέξεις σας, με τα πυροτεχνήματά σας.   

Η  πραγματικότητα  είναι  ζοφερή.  Αφήστε με να σκεφτώ, να αφουγκραστώ , να δράσω. ζεται ﷽﷽﷽﷽ικοικά προβλήματα.  ουshηρζ ενσωμτ

Μην με ζαλίζεται

 

Μην

 ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Σχόλια

18/10 22:28  bartok
Θα το ήθελα λίγο πιο "focused". Έχω παρακολουθήσει πολλά από τα γραπτά σου, ξέρω το στυλ του να βάζεις ερωτήματα και - τεχνιέντως - να μην τα απαντάς ευθέως, όμως εδώ μέχρι να φτάσω στην κατακλείδα (βαρβαριστί κατά Βελόπουλο, [punch line), δεν είμαι σίγουρος που ακριβώς βρίσκομαι, εκτός από το ότι ανιχνεύω μία αόριστη λογική κοινωνικής κριτικής.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις