Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Το μεν πνεύμα πρόθυμον η δε (αριστερή) σαρξ ασθενής ή αλλιώς η θλίψη της ευγενούς αριστεράς.
474 αναγνώστες
Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011
09:16

Συγχωρέστε μου την προσκόληση στα ξεχασμένα αλλά   η  προσχώρηση του Χάρη Πασβαντίδη στην Δημοκρατική Αριστερά http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2083786                                                              την αριστερά του Μιχάλη Παπαγιανάκη και του Λεωνίδα, μου αναμόχλευσε το υπόστρωμα των θαμμένων εικόνων, έτσι που κοιτάζοντάς τες σήμερα μας λένε πράγματα που δεν θέλαμε ή αποφεύγαμε να δούμε

Ο λόγος πάντα για την ατελέσφορη προσπάθεια της ανανέωσης της Αριστεράς, με ότι αυτή η λέξη σήμαινε ή σημαίνει ακομα σήμερα.

Ειδικότερα η ένδοξα πικρή και μικρή ιστορία του ΚΚΕ εσωτερικού. Ήταν η δική μας "μικρή πικρή μας αγάπη", για όσους θυμούνται τις ραδιοφωνικές σπαπουνόπερες πριν ακόμα εμφανιστεί η τηλεόραση.

Η ιστορία λέει ότι την εναλλακτική πρόταση απέναντι στο δογματικό ΚΚΕ δεν ήταν το ΚΚΕ εσωτερικού αλλά το ΠΑΣΟΚ και οι μεταμορφώσεις του.

Οι λόγοι πολλοί. Δεν θα αναφερθώ στους τυπικά πολιτικούς. Αυτούς άλλωστε μπορείτε να τους βρείτε διαβάζοντας τα λίγα αλλά αξιόλογα βιβλία που περιστρέφονται γύρω απο το ζήτημα αυτό αλλά και την ουσία της Αριστερης σκέψης σήμερα.

Εγώ θα αναφερθώ στην αίσθηση μιας λαπαδιασμένης πολιτικής βούλησης, που μου ήλθε στο μυαλό  και στην ψυχή κοιτάζοντας πίσω. Και λέω λαπαδιασμένη βούληση γιατί στο επίπεδο της θεωρίας και της ανάλυσης το προϊόν ήταν αρκετά καλό, εκεί που χώλαινε ήταν στην βούληση, κοινώς στο ανύπαρκτο  ή έστω ισχνό πολιτικό "άντερο".

Στο μυαλό μου έρχεται η φράση παλιού μου γνωστού ιστορικού στελέχους και φίλου , απο τα λίγα με μεγαλοαστική καταγωγή που όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να τιμηθεί με μια αρκετά βαριά θανατική καταδίκη, στην ίδια δίκη που καταδικάστηκε σε θάνατο και ο Λεωνίδας Κύρκος . Η φράση αυτή ειπώθηκε τις αρχές του ΄80 αλλά παρέμεινε ιδιωτική σοφία μέχρι σήμερα.

Έχοντας διανύσει το γνωστό μονοπάτι, μέχρι που η μεταπολίτευση έφερε μια νέα πραγματικότητα, είχε αποκτήσει μια σοφία που τότε ακόμα δεν μπορούσε να την προβάλει δημόσια. Βλέπετε ακόμα και η σοφία υπόκειται στον έλεγχο του τι λέγεται και τι όχι.

Μιλώντας με τον γυιο του, οποίος είχε ζήσει τις περιπέτειες του πατέρα του κατα τη διάρκεια της δικτατορίας  και προσπαθώντας να του δείξει ότι οι αγώνες δεν κεφαλαιοποιούνται πάντα και  δεν είναι είναι βέβαιο ότι θα σε κάνουν καλύτερο  και πιο δυνατό,  του είπε. 

-"Άκουσε παιδί μου, όταν τρώς πολύ ξύλο δεν γίνεσαι πάντα ήρωας και αγωνιστής. Πολλές φορές γίνεσαι απλός καρπαζοεισπράκτορας"

Να την χαίρεστε την μεταγραφή παιδιά!

Πάντα τετοια.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις