Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Μνήμη Κωνσταντίνου Καλλιγά: ΟΙ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
749 αναγνώστες
Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011
23:46

Ευχαριστώ τον φίλο μου Πάνο Ερμείδη εκ Θεσσαλονικης για την διάσωση των αρθρων και την επεξεργασία τους σε ένα κείμενο


ΜΑΙΚΗΝΑΣ


[Κάτω από τον ενιαίο τίτλο «ΟΙ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ» περιλαμβάνονται τρία άρθρα το δημοσιογράφου Κωνσταντίνου Καλλιγά που γράφτηκαν με αφορμή τα 16 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα (1990) και δημοσιεύθηκαν συνεχόμενα στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Έγινε ενοποίηση των τριών σε ένα ενιαίο άρθρο, με απαλοιφή των εισαγωγικών παραγράφων. Δεδομένου ότι είχαν προηγηθεί άλλα δύο άρθρα, που αφορούσαν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, έγινε επίσης μία σύμπτυξη στην πρώτη παράγραφο του πρώτου άρθρου]

 

Α.      Οι αδικαίωτες προσδοκίες (5.8.1990)

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΟΙΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΪΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΣΟΤΙΚΙΣΜΟ

 

[Η Δημοκρατία στη χώρα μας, η πληρέστερη και αρτιότερη θεσμικά στην ιστορία του νεώτερου Ελληνισμού, αποκαταστάθηκε και εδραιώθηκε μετά από την εξευτελιστική και εθνοφθόρο επτάχρονη τυραννίδα των πραιτοριανών. Τα όσα πραγματοποιήθηκαν από το 1974 έως σήμερα (1990) στάθηκαν, πράγμα­τι, καίρια και θεμελιακής σημασίας.] Ωστόσο, πέρα από αυτά, πρέπει να λεχθεί ότι αδικαίωτες έμειναν οι προσδοκίες για μια ουσιαστική και προς το καλύτερο μεταβολή στο ποιόν της ελληνικής κοινωνίας.

 

Κάτω από τη δοκιμασία της ελεεινής επτάχρονης τυραννίδας είχε γεννηθεί στα καλύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, ιδίως σ’ εκείνα που ενεργά αγωνίστηκαν ή, οπωσδήποτε, έζησαν με πάθος την οδυνηρή εκείνη περιπέτεια, η προσδοκία ότι από τη δοκιμασία εκείνη η ελληνική κοινωνία θα έβγαινε ωριμότερη και καλύτερη. Προσδοκία για μια αλλαγή στο ποιόν της δημόσιας και κοινωνικής ζωής μας, στο ποιόν των ανθρώπινων στάσεων, νοοτροπιών, κριτηρίων, αξιών και συμπεριφορών μακριά από στρεβλά, αντιποιοτικά και αναξιοκρατικά κινήματα. Αλλά η προσδοκία αυτή δεν δικαιώθηκε.

 

Η ποιότητα της ζωής και των ανθρώπινων στάσεων και συμπεριφορών, οι ποιοτικές κατηγορίες της ζωής μας γενικά, όχι μόνο δεν αναβαθμίστηκαν, αλλά υποβαθμίστηκαν περαιτέρω, σε επίπεδα κατώτερα και των προδικτατορικών, που ήδη δεν ήσαν αξιοζήλευτα. Οι αντιποιοτικές διεργασίες στη σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας που χαρακτήριζαν ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο – και ιδίως την περίοδο της απριλιανής τυραννίδας- επιτάθηκαν και διευρύνθηκαν.

 

Η ποιοτικά ανώτερη και αξιοκρατικά ιθύνουσα μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, προϊόν μιας αυτόνομης επιλεκτικής διαδικασίας, με κριτήρια ποιότητας και αξίας μέσα σε κατάλληλο και πρόσφορο θεσμικό πλαίσιο, υπέστη διαδοχικές συρρικνώσεις από τον πόλεμο και εντεύθεν. Στις μεγάλες εθνικές δοκιμασίες χάνονται και αναλίσκονται πάντοτε οι καλύτεροι, οι βιολογικά άλκιμοι και ηθικοπνευματικά ανώτεροι. Στον πόλεμο, στη διάρκεια της υπερτρίχρονης εχθρικής Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης και, έπειτα στην εμφύλια σύρραξη, χάθηκε μεγάλο μέρος των καλύτερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Στην απώλεια αυτή πρέπει να προστεθεί και το «αρνητικό διαφέρον», δηλαδή εκείνοι που δεν γεννήθηκαν από εκείνους που χάθηκαν. Συντελέσθηκαν, παράλληλα, αναστατώσεις και εξαρθρώσεις, που κάθε άλλο παρά συνέβαλαν σε μια υγειά ανάταξη του ελληνικού χώρου και των κατοίκων του.

 

Ο ποσοτικισμός που χαρακτήριζε –μέχρις ενός σημείου, αναπόφευκτα- τη μεταπολεμική οικονομική και κοινωνική πολιτική, υπόφερε, μέσα στο πλαίσιο μιας αναμφισβήτητης και αναγκαίας γενικής ανόδου του βιοτικού επιπέδου και της στάθμης ζωής, την άνοδο στρωμάτων ποιοτικά ανώριμων. Άνοδο που ήταν προϊόν της τυφλής «μηχανικής» των συναλλαγών και εντελώς δυσανάλογη προς τις ποσοτικές και ποιοτικές επιδόσεις των. Ό,τι είχε απομείνει ως αξιοκρατικά ιθύνουσα τάξη συνεθλίβη κατά την περίοδο της απριλιανής δικτατορίας. Το εκτρωματικό απριλιανό «καθεστώς» ήταν εκείνο που κατ’ εξοχήν έδωσε στην ελληνική κοινωνία χαρακτήρα «πληβειοκρατικό» και προετοίμασε έτσι το έδαφος όπου, μεταδικτατορικά, καρποφόρησε ο «λαϊκισμός».

 

Η αναμόχλευση του κοινωνικού βυθού που συντελέσθηκε κατά τη δικτατορία δεν άργησε να δείξει τα αποτελέσματά της, έπειτα από μια αρχική περίοδο «μουδιάσματος» και εφεκτικότητας. Ευθύς μετά την πτώση της τυραννίδας, αναδύθηκε μια αγνωστική και ακαλλιέργητη μάζα με χαρακτηριστικά επιγόνων και απελεύθερων, που ήδη ζει υπεράνω των μέσων και των επιδόσεων της, που συμπεριφέρεται ποιοτικά ολοένα χειρότερα και υποβαθμίζει η ίδια συνεχώς την ποιότητα της δικής της ζωής, με την αμετρία, τη ροπή προς την κατάχρηση, την πνευματική και ηθική πενία και αμβλύτητα. Στο φαινόμενο συνέβαλε αισθητά και η καθαρά «ποσοτικίστικη» και χωρίς ποιοτικούς διαφορισμούς δημοσιονομική πολιτική που ακολουθήσαμε, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια.

 

Η πρακτική των φορέων του λαϊκισμού, που υποδαύλισαν τα χειρότερα και κατώτερα ένστικτα της μάζας αυτής για ν’ ανέλθουν στην εξουσία, επέτεινε την εξαχρείωση και αποβλάκωση, μαζί, της ίδιας αυτής μάζας, που όχι μόνο δέχεται, αλλά και φθονεί και εξαίρει τη διαφθορά και τη διαρπαγή και φάνηκε, σε σημαντικό μέρος της, να συναινεί στην καταλήστευσή της από εκείνους στους οποίους είχε αναθέσει τη διαχείριση των τυχών της.

 

Η αναμόχλευση του κοινωνικού βυθού και η κατάρριψη όλων των ποιοτικών κατηγοριών της ζωής μας –με πρώτη την Παιδεία- ευνοούν ένα εκφυλιστικό και παρακμιακό φαινόμενο, με χαρακτηριστικά την αήθεια, την ιδιοτέλεια, τον καιροσκοπισμό, τον κυνισμό, τη θρασυδειλία και τον εκχυδαϊσμό. Η ανεύθυνη ενδοτικότητα σε παράλογες και εξωφρενικές απαιτήσεις, οι χαριστικές πράξεις για λόγους ψηφοθηρίας και κίβδηλης «λαολαγνείας», στοιχεία και αυτά του όλου φαινομένου, οδήγησαν στη σημερινή βαθειά και γενικευμένη οικονομική και κοινωνική κρίση, η οποία, εκτός των άλλων, υποβιβάζει και υποβαθμίζει το όλοεθνικό δυναμικό.

 

Έτσι, εκείνοι που με πάθος και αίσθηση τιμής και αξιοπρέπειας έπραξαν και έπαθαν κατά τη διάρκεια της τυραννίδας, με το όραμα και την προσδοκία μιας ωριμότερης και ακμαιότερης κοινωνίας (χωρίς να «εξαργυρώσουν» έπειτα τη δράση τους εκείνη), διακατέχονται από μια πικρή αίσθηση αποτυχίας και ματαιότητας. Αισθάνονται ότι «έρριψαν τα άγια τοις κυσί» και ότι δεν «εφτούρησαν» οι προσπάθειες και των ίδιων και εκείνων οι οποίοι πρωτοστάτησαν στην αποκατάσταση και εδραίωση της Δημοκρατίας και στη μεταδικτατορική ανάταξη της διεθνούς θέσης και των ερεισμάτων της χώρας μας.

 

Υπάρχουν, ευτυχώς, και εστίες που έχουν –και πρεσβεύουν- μια ποιοτικά διάφορη θεώρηση της ζωής και του γίγνεσθαι, μια αλλαγή ύφους, ήθους και ποιού της δημόσιας και κοινωνικής ζωής μας προς υγιείς και ακμαίες κατευθύνσεις. Θα υπάρξουν άραγε οι προϋποθέσεις για την ενεργοποίηση αυτών των εστιών και μια ουσιαστική αλλαγή στάσεων, συνειδήσεων, κριτηρίων και συμπεριφορών; Από την απάντηση στο ερώτημα αυτό θα εξαρτηθεί η ίδια η υπόσταση του Ελληνισμού.

 

 

Αυριο το Β μέρος:Μάζα και «ιζηματοποίηση» (12.8.1990)

ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΚΦΥΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΕΡΓΑΣΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 


 

Σχόλια

14/11 08:22  ks
Αυτες οι "υγιεις εστιες" λιγο πολυ εχουν ταυτισθει με το πανευρωπαικο ιδεωδες και μολις προσφατα αρχισαν να απογοητευονται απο αυτο ή εστω, αρχισαν να λενε "βρε μπας και;". Υπαρχει πολυς δρομος, προφανως κακοτραχαλος, αφου πρεπει να δεχτουμε οτι παρθενογενεσεις και επιφοιτησεις στις πραγματικες κοινωνιες δεν υπαρχουν
14/11 08:24  ks
Και δεν μιλω για διανοουμενιστικες μειοψηφιες με ελαχιστη εκφραση στην πολιτικη σκηνη, αλλα για την όποια μελλοντικη ικανη ομαδα που μπορει να πραγματωσει ριζικη και ποιοτικη κοινωνικη μεταστροφη.
16/11 15:43  bartok
Εντάξει, μπορεί όντως να αρχισαν να απογοητεύονται και να λένε "μπας και..." ή να έχουν κάποιες άλλες σκέψεις. Όμως μπορεί κάποιος να μας προτέινει κάποιο άλλο πλαίσιο;
Άλλωστε ποιος είπε, ότι ακολουθώντας τον ένα ή τον άλλο δρόμο κάποτε θα βγούμε σε κάποια "ιδανική κατάσταση"; Η ζωή δεν δουλεύει έτσι. Εμένα όσοι ευαγγελίζονται ή υποννούν κάτι τέτοιο μου θυμίζουν τα ανάλογα που λέγονταν στην νεότητα του ομμμουνισμού, αργότερα, του κατα κόσμον "Υπαρκτου"...
Ένα είναι σίγουρο:
Οι άλλες προτάσεις, όταν διατυπώνονται, έστω και ελαφρώς πλαγίως (όπως κάνει το ΚΚΕ), είναι σαφώς και αποδεδειγμένα απείρως χειρότερες. Γιατί υπάρχουν και πολλοί, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ (και ο -πρώην του- Αλαβάνος), που δεν διατυπώνουν καν σαφή πρόταση, αλλά γενικώς στο "αέρα - πατέρα" κυρήσσουν την ανυπακοή στους ευρωπαϊκούς θεσμους και ότι ήθελε προκύψει.
Για ΑΝΤΑΡΣΙΕΣ, εξωκοινοβουλευτικές ομάδες ακροαριστερούς, "δίκτυα" του άλλου άκρου, κλπ, άσε καλύτερα:
"Τα μυαλά στα κάγκελα!"
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις