Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Οι άρχοντες της καθίζησης και ο μεταδικτατορικός λαϊκισμός- Μνήμη Κων/νου Καλλιγά
745 αναγνώστες
Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011
15:26

Αναρτώ σήμερα το τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος στον Κων/νο Καλλιγά. Τα άλλα δύο στις προηγούμενες αναρτήσεις.

 

Ίσως δεν υπήρχε  καλύτερη ημέρα απο την σημερινή (17 Νοεμβρίου επέτειος Πολυτεχνείου) να αναρωτηθούμε για τις παρακαταθήκες του ένδοξου παρελθόντος. 


Γ.          «Άρχοντες» της καθίζησης (19.8.1990)

 

ΠΩΣ ΟΙ «ΙΘΥΝΟΝΤΕΣ» ΣΥΝΕΤΕΙΝΑΝ ΣΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

 

Αναφερθήκαμε στο φαινόμενο της μετατροπής του πληθυσμού του ελληνικού χώρου σε μια ιζηματική μάζα, με έκδηλα εκφυλιστικά και παρακμιακά χαρακτηριστικά και αμβλυμμένες αντιδράσεις, όχι μόνο υπαρξιακές και ηθικές αλλά και ζωικές ακόμη. Ποια όμως είναι η σχέση και συνάρτηση του όλου φαινόμενου με το «εποικοδόμημα», δηλαδή τη μερίδα και κατηγορία των, με οποιονδήποτε τρόπο και σε όποιον τομέα, «αρχόντων» και «ιθυνόντων», είτε με επίσημη και οιονεί «θεσμική» ιδιότητα, είτε «ντε φάκτο», δηλαδή από την ίδια την ιδιότητά τους και την ουσιαστική ισχύ και επιρροή ή «λαβή» που διαθέτουν;

 

Πέραν της δεινής αιμορραγίας σε βιολογικά άλκιμο και ηθικοπνευματικά ανώτερο ανθρώπινο δυναμικό κατά τον πόλεμο, την εχθρική κατοχή και την εμφύλια σύρραξη, αλλά και από την αθρόα μετανάστευση στη δεκαετία 1955-1965, η απώτερη καταγωγή των διεργασιών που περιγράψαμε πρέπει ν’ αναζητηθεί και στην αντιπνευματικότητα και κατ’ εξοχήν «ωφελιμιστική» και χρησιμοθηρική «φιλοσοφία» που επικράτησαν μετά τη λήξη των αιματηρών περιπετειών, μέσα σ’ ένα κλίμα κόπωσης και στειρωτικού «κονφορμισμού». Το φαινόμενο ήταν, μέχρις ενός σημείου, αναπόφευκτη συνέπεια των όσων φοβερών προηγήθηκαν. Αλλά μόνο μέχρις ενός σημείου. Η τότε ιθύνουσα τάξη στάθηκε και κοντόφθαλμη και ιδιοτελής, σε όλες τις μερίδες της – με εξαιρέσεις, βέβαια. «Δεξιοί» και «αριστεροί», «συντηρητικοί» και «προοδευτικοί», τόσο στις «θέσεις» όσο και στις «αντιπαραθέσεις» των, δεν συνέλαβαν την βαθύτερη ουσία της προβληματικής για τη συντήρηση και προαγωγή του Ελληνισμού, κάτω από τις συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί στο εσωτερικό και μέσα στο μεταπολεμικό διεθνές περιβάλλον. Οι μεν συντηρούσαν τον υπερβολικό και πνευματοκτόνο κονφορμισμό και τις ψυχώσεις που είχαν γεννηθεί από τις αιματηρές περιπέτειες του μεταπολέμου, νομίζοντας ότι έτσι θα παρέτειναν επ’ άπειρον την -πέραν του θεμιτού, συχνά- κάρπωση των υλικών δυνατοτήτων του τόπου.

 

Σωρεία οι αντιφάσεις. Αντί να καλλιεργείται από την μερίδα αυτή το ενεργό ενδιαφέρον των πολιτών για τα κοινά (που είναι προϋπόθεση μιας ακμαίας κοινωνίας ελεύθερων ανθρώπων), αντί να επιδιώκεται η διάπλαση ελεύθερων, προβληματιζόμενων πολιτών, με πνευματικές ανησυχίες και υπαρξιακές τοποθετήσεις με αρχές και αξίες (όποιες και αν ήσαν), συνεπώς δε και με ήθος, καλλιεργήθηκε ένας στείρος και εξαχρειωτικός ωφελιμισμός ο οποίος διέπλαθε κουτοπόνηρους και αήθεις ημι–ραγιάδες. Δεν έβλεπε η μερίδα αυτή ότι η προϊούσα ποιοτική υποβάθμιση και ο εσωτερικός ευνουχισμός της κοινωνίας μας θα οδηγούσαν τελικά σε καταστάσεις εκφυλιστικές για το σύνολο και οδυνηρές και αρνητικές και για την ίδια αυτή μερίδα, όπως κατέδειξε η οδυνηρή και εθνοφθόρος απριλιανή περιπέτεια.

 

Από την άλλη πλευρά, προσήλωση και εμμονή στην «ξύλινη γλώσσα» του παρελθόντος, ανεδαφικά ή ξεπερασμένα σχήματα, που δεν είχαν και δεν μπορούσαν να έχουν οποιαδήποτε ποιοτική διαπλαστική επίδραση, όχι καν στο «σώμα» της ελληνικής κοινωνίας, αλλ’ ούτε στους ίδιους τους -από πεποίθηση, ή από συνήθεια και «καταγωγή»- οπαδούς αυτής της μερίδας. Η οποία, επιπρόσθετα, συναγωνιζόταν την άλλη σε ανόργανο «ποσοτικισμό» - στην προβολή (για λόγους ψηφοθηρικούς και «πελατειακούς») του «πολλού» και του «περισσότερου» αποκλειστικά και όχι του καλύτερου και αρτιότερου.

 

Αυτή ήταν η στάση όλου, σχεδόν, του φάσματος της πολιτικο-κοινωνικής ηγεσίας. Ποσοτικής και κατανεμητικής φύσεως και όχι ποιοτικής ήσαν οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων σχηματισμών και μερίδων. Ανάγονταν όχι στο είδος ζωής αλλά στην κατανομή του προϊόντος της υλικο-ποσοτικής ανάπτυξης ως αυτοσκοπού. Ως ιδανικά και εθνικοί στόχοι ετίθεντο, από όλους, η «ανάπτυξη»  και η «αξιοποίηση», στην αποκλειστικά υλικο-ποσοτική έννοιά της.

 

Βέβαια, όταν άρχισε η προσπάθεια της ανόρθωσης, μετά τη λήξη των εσωτερικών αναστατώσεων, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, σε μια χώρα πτωχή, καθημαγμένη και εξαρθρωμένη, φυσικό και αναγκαίο ήταν να ριφθεί το βάρος και να στραφεί η κύρια προσπάθεια στην υλική και ποσοτική ανάπτυξη.

 

Η οποία υπήρξε, πράγματι, γοργή και θεαματική, ιδίως από τα μέσα της δεκαετίας του 1950-1960. Άλλωστε, η ελληνική κοινωνία διατηρούσε ακόμη κάποιες αξιοκρατικές δομές και διαρθρώσεις, ίσχυαν ορισμένα κριτήρια αξίας και ποιότητας και διατηρούνταν αξίες και μια ορισμένη στάθμη ανθρώπινων στάσεων και συμπεριφορών. Αλλά στις αρχές της δεκαετίας του ’60 είχε επέλθει η στιγμή για μετάθεση του κέντρου βάρους στη  μετουσίωση του ποσοτικού κεκτημένου σε ποιότητα ζωής, σε ποιότητα θεσμών, σχημάτων, υποδομής, προδιαγραφών, συμπεριφορών και υπηρεσιών (από την Παιδεία έως την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την απονομή της δικαιοσύνης, την πολιτιστική ζωή κλπ). Αλλά τούτο -φευ!- δεν συνέβη. Συνεχίσαμε στο δρόμο του ποσοτικισμού, με συνέπεια την φθίση του ποιού και του ίδιου του ποσοτικού κεκτημένου, την προϊούσα ποιοτική καθίζηση ανθρώπων και συμπεριφορών, τη σταδιακή υποβάθμιση της σύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας με προϊούσα συρρίκνωση της αξιοκρατικά ιθύνουσας τάξης, τον βαθμιαίο παραμερισμό και εκφυλισμό συνηθειών, παραδόσεων, αρχών, στάσεων ζωής, ηθών και εθίμων. Χάσαμε, βαθμιαία, το ύφος μας, χάσαμε και το ήθος μας (και τανάπαλιν, σε μια διαλεκτική σχέση των δύο αυτών αλληλένδετων κατηγοριών).

 

Ήλθε η επάρατη επτάχρονη τυραννίδα των άξεστων πραιτοριανών, που συνέθλιψε ό,τι είχε απομείνει ως αξιοκρατικά ιθύνουσα μερίδα και ώθησε στο έπακρο τον ποσοτικισμό (και την συναφή φθορά του ήθους και του πολιτισμικού και φυσικού περιβάλλοντος).

 

Τη «χαριστική βολή» έδωσε ο μεταδικτατορικός λαϊκισμός, ο οποίος καρποφόρησε στο έδαφος, το οποίο είχε προπαρασκευάσει το απριλιανό «καθεστώς». Με εθνικές και εκ προθέσεως έωλες συνθηματολογίες (που έχουν ως σκοπό τον ερεθισμό του θυμικού της μάζας των εξαχρειωμένων απελεύθερων, ώστε ν’ ανεβάσει με τις ψήφους της στην εξουσία τους μετερχόμενους τη «συνταγή» του λαϊκισμού), διαπλάσθηκε μια μάζα χωρίς ενημέρωση και κριτική ικανότητα, χωρίς ήθος και χωρίς έρμα, χωρίς αξίες και αρχές.

 

Στο «εποικοδόμημα», στυγνή ιδιοτέλεια και κάρπωση της εξουσίας ως αυτοσκοπός. Χωρίς κανένα πάθος και μέριμνα για την μοίρα του έθνους και την προαγωγή των κοινών. Και με βραχίονα έναν ανίκανο και κυνικό κρατικό μηχανισμό, κατά μέγα μέρος στελεχωμένο από πλεγματικούς απελεύθερους, δουλικούς προς το άνω και ιταμά τυραννικούς προς τον Έλληνα πολίτη, ο οποίος ποτέ προηγουμένως δεν είχε τύχει τέτοιας μεταχείρισης ανδραπόδου.

 

Όλα αυτά σημαίνουν, σε τελευταία ανάλυση, φθίση του εθνικού δυναμικού. Αν δεν επιχειρηθεί η ανάσχεση και η αναστροφή, έπειτα, του φαινομένου, με ανάδειξη των ποιοτικών κατηγοριών, οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι μοιραίες. Διότι λαοί χωρίς ήθος, αρχές και αξίες, εσωτερικά σβησμένοι, δεν διατηρούνται για πολύ ως ζωντανές και αυτόνομες μονάδες στο προσκήνιο της ιστορίας….

 

                                      ***********************************

 

 

 

 

 

Υγ  Σχόλιο του Μαικήνα   :  Αυτή την αναστροφή περιμένουμε ακόμα. Μακάρι η κρίση να μας ωθήσει προς τα εκεί.

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις